...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 28 maart 2015

150328 - ZOZ - Van Mr. Jones en Elias (niet: Alias Smith & Jones)

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Toen deze week onze brievenbus een keer klapperde en we even later gingen kijken, bleken we een CD rijker te zijn geworden. Een CD van de Mr. Jones band.
Mr. Jones bestaat uit Elias de Vries (fb), zang, en Willem Reitsema (fb), gitaar, mondharmonica en tweede stem.
De CD is opgenomen door en met Willem's broer Erik, alias De Reits (fb), die ook bas speelt op de CD, en een lange muzikale historie heeft met Mr. Jones.

Over die historie is niet zoveel informatie de vinden, maar volgens Historisch Emmen zijn ze begin jaren 80 begonnen, en waren deze drie er al bij.
Op B(l)ogdike vond ik ze nog als volgt aangekondigd voor een evenement in 2011:
Mr Jones is een akoestisch duo bestaande uit gitarist Willem Reitsema en zanger Elias de Vries. Reeds in 1993 werd onder de naam Mr Jones met een volledige band een album uitgebracht onder de titel “Articles”. Na het uiteenvallen van Mr Jones in 1996, werkten beide muzikanten mee aan verschillende projecten maar bleven Reitsema en de Vries achter de schermen bezig met het zoeken naar songs en het schrijven van eigen werk. Sinds 2001 staan ze ook weer samen op het podium en brengen ze een breed repertoire van songs. “Akoestisch Integer” en tweestemmig, staat Mr Jones garant voor een professionele avond live muziek.

Voor een CD die gewoon thuis is opgenomen (!) vind ik het een topproductie!


Heel mooi vind ik Under the Milky Way van The Church (NL) in de uitvoering op de CD van Mr. Jones:


Under The Milky Way

Sometimes when this place gets kind of empty
Sound of their breath fades with the light
I think about the loveless fascination
Under the Milky Way tonight

Lower the curtain down on Memphis
Lower the curtain down all right
I got no time for private consultation
Under the Milky Way tonight

[Chorus]
Wish I knew what you were looking for
Might have known what you would find
Wish I knew what you were looking for
Might have known what you would find

And it's something quite peculiar
Something shimmering and white
Leads you here despite your destination
Under the Milky Way tonight

[Chorus]

Under the Milky way tonight
Under the Milky Way tonight

Dat Elias een goede zangstem heeft, is door de jaren heen op waarde geschat. Vanaf de jaren '80 zong hij bij diverse bands, zoals UTC, en meer recent Hangover Paradise, maar zijn vriendschap met Willem Reitsema loopt als een rode draad daarnaast gewoon door.

Mr. Jones heeft onlangs eigenhandig een clip gemaakt, die ik wil laten zien. De muziek is het nummer Friday I'm in Love (van The Cure (NL):


Over Willem (onze "overbuurjongen") schreef ik al eerder, in ZOZ 84, 21-6-'14 en in mijn verslag van de manifestatie 45NAP.

Intussen staat hij weer bijna dagelijks te spelen in het winkelcentrum in Emmen. Gisteren filmde Marijke hem daar met haar GSM (echt, je kunt er ook mee telefoneren!) terwijl hij Love Minus Zero, No Limit van Bob Dylan (NL) bracht:


Ik vond nog een link naar Love Minus Zero/No Limit - Bob Dylan (met incomplete tekst in beeld) opgenomen in een hotelkamer in Londen in 1965. Donovan is ook aanwezig.

Voor de jonkies onder ons: Alias Smith and Jones was een Amerikaanse TV-serie, die ook hier populair was in de jaren 1970. Op YouTube is er nog wel iets van te bekijken.

vrijdag 20 maart 2015

150321 - ZOZ - Van merels en vergane blogs

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik kwam, door het zoeken naar oudere bestanden, weer eens wat ouder, verminkt, blog-materiaal tegen, van voor ZOZ, uit 2011.
Totdat Sanoma web-log.nl naar de bliksem hielp (met alles wat we daar sinds 2005 hadden geplaatst!), had ik daar, naast Dwarsbongel, ook een ander blog, Niklas. Daar plaatste ik korte observaties en opmerkingen. Of vragen.
Op 6 augustus 2011 plaatste ik daar het volgende bericht:
Waarom zouden mensen wel, en dieren geen ziel hebben en dus niet naar de hemel gaan? Ik wil niet in de hemel belanden als daar geen merels zingen, want als die geen ziel hebben, dan zeker mensen niet! En wat denk jij?

Ik had waarschijnlijk weer eens geboeid naar een merel zitten luisteren, bij ons op het dak. Met heimwee naar mijn eigen, slechte tanden. Van jongs af had ik een slecht gebit: door een medische oorzaak tijdens de groei, heeft men mij verteld. Maar met die tanden kon ik wat ik met geen enkel kunstgebit nadien zelfs maar heb kunnen benaderen: zo mooi fluiten.
Zo zat ik soms 's avonds na mijn werk in de tuin, en floot naar een merel op onze schoorsteen, en dan ontstond een mooie interactie. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het net zo goed kon als de merel, maar we reageerden wel op elkaar, en dat kon best lang doorgaan.


Op mijn berichtje kwamen reacties, ik pak er een paar, en benoem de reageerders, met name Plato, tot co-auteurs van deze ZOZ :
Marijke : Ik denk er net zo over. Een hemel zonder dierenzielen is een beperkte hemel. Mensen die denken dat zij alleen een ziel hebben, hebben een beperkte ziel, naar mijn mening.
J@n : Wie gelooft er nou in de hemel? En een ziel? Nooit gezien zo’n ding.
Bertie : Mijn hemel…! :-)
Pasula : Elk levend wezen heeft een ziel. Maar goed, een ziel is ook iets wat bedacht is door de mens. Wie weet zijn wij allen een radartje in het collectieve geheugen van de wereld. We komen erachter als we het niet meer door kunnen vertellen. Toch hoop ik dat mijn blog dan nog bestaat en ik een teken vanuit het hiernamaals kan plaatsen, dat zou het ultieme blog zijn.
Erwin Troost : Ze zeggen ook dat engelen geen stem hebben. Vreemd, dan hoor ik toch liever nog even Roy Orbison of een prachtige zangeres zingen. Het zijn wel geen vogels, maar toch…
Plato : Vooral katholieken ontkennen de dierenziel. In veel esoterisch materiaal wordt beweerd dat het dier een collectieve ziel heeft. Ik geloof er allemaal niets van. Mijn katten hebben een eigen ziel en een eigen karakter. En mochten katten toch geen ziel hebben, dan hebben wij hem ook niet. Tenslotte zijn wij net zulke gewoontedieren als andere dieren.
Mensen zijn wel erg goed zichzelf op een hoger plan te plaatsen. Later zullen we zien waar we werkelijk staan.
Erwin, mag ik dan kiezen voor Skeeter Davis, Jimmy Rodgers en voor de Blue Sky Boys?

Niklas : De namen Skeeter Davis en Jimmy Rodgers (NL) zeiden me direct iets, Blue Sky Boys niet. Even gezocht en kwam ze tegen op Wikipedia. Ook op JoetJoep, met o.a The Sunny Side of Life, dat ik vooral ken van Mother Maybelle and the Nitty Gritty Dirt Band (het onvergelijkelijk mooie album Will the Circle Be Unbroken – ik heb het nog op vinyl).
Ik ging er van uit dat dat geschreven was door A.P. Carter, maar niet dus. Zo kom je nog eens leuke info tegen!

Mooie uitvoering overigens van de Blue Sky Boys!
Niklas : Ik heb tussen mijn protestantse wortels ook nog nooit een dierenziel aangetroffen!
Overigens heb ik ooit een serieus bedoeld artikel gelezen, waarin werd beweerd dat men een “wetenschappelijke” proef had gedaan tijdens iemands overlijden: op het moment dat de persoon in kwestie de laatste adem uitblies, zou die 21 gram lichter zijn geworden… Ik ben nooit bevestigende onderzoeksresultaten tegengekomen, wel citaten uit hetzelfde verhaal!

Plato : Niklas, ook het verhaal van de Blue Sky Boys is aardig om te lezen. Heel eenvoudige jongens die tamelijk bekend waren maar na verloop van tijd toch weer de zekerheid van een baan namen en de gitaar en mandoline aan de wilgen hingen tot ze weer eens gevraagd werden voor een festival en dan fanatiek gingen oefenen, weer bekend werden en zo voort. Ik vind ze fantastisch. Op de live dubbel CD hoor ik ze het liefst. Alleen hun verbindende teksten zijn slaapverwekkend saai. Daaraan herken je de jongens die kozen voor de zekerheid van een vak. Maar als ze zingen worden het andere mensen. Zo jammer dat maar weinigen hen, en heel veel andere artiesten uit die tijd, kennen.

Daarom, dank zij Plato, hier in de ZOZ: Blue Sky Boys met Sunny Side Of Life:


vrijdag 13 maart 2015

150314 - ZOZ - La Primavera, ofwel Veurjoar in de kop

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Het was een prachtige week. Mijn dochter is, na een jaar sukkelen, succesvol geopereerd aan een hernia en gaat blij het voorjaar tegemoet. Ik heb mijn eerste fietstochtje gemaakt van zo'n 44km, weliswaar het eerste stuk tegenwind ZZW 4 (maar de rest dus niet), op een mooie zonnige dag. Op de kaart tussen B en C heb ik langs de Duitse kant gefietst van het Schoonebekerdiep / Grenz Aa, maar Google weet blijkbaar niet dat je bij C gewoon de grens kunt oversteken over een bruggetje boven een stuw, waar ik nog een heel gesprek had met een wandelende dame, die daar aan het fotograferen was. Gezamenlijke hobbies en interesses.

Bij zulk weer denk je onvermijdelijk aan voorjaar, lente, sneeuwklokjes en krokussen. En aan bijpassende muziek. Dat is voor mij dan als eerste Ede Staal, die er twee verschillende liedjes over maakte. Als eerste, ingetogen, poëtisch: Het zel weer veurjoar worden:


En dan, met misschien in gedachten kalveren die voor het eerst de wei in dartelen, of moeder de vrouw die de voorjaarsschoonmaak voelt kriebelen: Veurjoar in de kop:


Overigens vond ik op de FB-pagina van Daniël Lohues nog een mooi overzichtskaartje, hoe groot het Nedersaksisch taalgebied is, wat eerdere beweringen mijnerzijds ondersteunt.


Een ander stuk muziek dat ons na aan het hart ligt en met het voorjaar te maken heeft, uit de Vier Jaargetijden van Vivaldi: La Primavera of in het Engels Spring, uitgevoerd door Nigel Kennedy. Het was één van de muziekstukken die we kozen voor onze trouwplechtigheid in 2004. Die versie heb ik niet gevonden op internet, maar wel een andere, bijzondere uitvoering.
Deze opname is gemaakt tijdens de BBC Proms in 2013. Nigel Kennedy speelt Spring hier met leden van zijn eigen Orchestra of Life, jonge musici die uit goed zijn in klassiek, jazz en improvisatie, en met de Palestine Strings, afkomstig van het Edward Said National Conservatory of Music. Dit zijn 17 Palestijnse musici in de leeftijd van 12 tot 23 jaar.
Ik vind prachtig hoe ze de invloeden van klassiek en Arabisch laten samenvloeien en het oorspronkelijke muziekstuk respecteren en in mijn visie iets toevoegen:


Om te zien dat Nigel Kennedy veelzijdig is, hoef je zijn naam maar in de zoekbalk van YouTube te typen. Bij het zoeken naar zijn "Spring" kwam ik ook zijn samenspel met The Who tegen in hun nummer Baba O'Riley (NL).
Met een beetje fantasie kun je aan dat nummer ook het thema Lente verbinden, want het wordt door kenners beschouwd als vernieuwend in de Popmuziek, en schijnt als zodanig in een "Top-100-aller-tijden" lijstje te staan. Pete Townshend was een bewonderaar van de filosofie van Meher Baba (NL), een Perzische goeroe, die de laatste 44 jaren van zijn leven er voor koos om te zwijgen.
Pete Townshend kwam daarnaast in aanraking met de muziek van Terry Riley (NL), een Amerikaanse componist die zich bezighield met Minimal music (NL).
Townshend voerde de "bio-gegevens" van Meher Baba in in een computer, en kwam op die manier uiteindelijk aan het nummer Baba O'Riley (mix van de twee namen), hier met Nigel Kennedy op viola of altviool.
Wie niet zo van The Who houdt, zou toch even kunnen doorschuiven tot vlak voordat 4:00 is bereikt, waar Nigel Kennedy op de voorgrond treedt...



Ik vond nog een link naar een lang artikel over het Nedersaksisch, waar het kaartje in voorkomt dat Daniël Lohues ook had.

zaterdag 7 maart 2015

150307 - ZOZ - Van Grandpa's en Opa's

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Deze week kreeg ik bij het afwassen een idee voor een ZOZ-thema. Ik droogde mijn koffiemok af, die ik ooit op verjaardag kreeg van mijn kleinzoon, toen "de sterkste man van Twee-en-een-half". Het is een sterke mok, en ik ben er ook wel zuinig op - hij gaat nu al zo'n 15 jaar mee: kleinzoon vliegt nu alleen naar zijn vader, die momenteel in Koeweit woont.


Welke muziek is er, die met opa's en grandpa's te maken heeft? Wie van ons herinnert zich M'n Opa van Leen Jongewaard en Hetty Blok, uit Ja zuster, Nee zuster? O, dan ben je toch een oude knar? Nou, en...?!


Om in de verzorgende sfeer te blijven: wel eens gehoord van De Zingende Broeder? Even een stukje overnemen uit zijn "bio":
Remco Bijlefeld, alias de zingende broeder, werkt als woon- zorgbegeider in een kleinschalig verpleeghuis te Borger. Door de oudere mensen waarmee hij werkt is hij geïnteresseerd geraakt in de muziek uit hun jeugdtijd. Door vaak zijn gitaar mee te nemen naar het werk om samen met de ouderen te zingen, werd zijn repertoire steeds groter. Op een gegeven moment kwam Remco op het idee om er meer mee te doen. Hij bood zichzelf aan als artiest bij verpleeg- en verzorgingshuizen in de buurt. Hij kwam op het idee om zich te verkleden als een artiest uit die tijd. Keurig in pak met stropdas, een ouderwetse bril op en brillantine in het haar met een strakke scheiding.

Hij treedt op als amusementzanger in zorginstellingen voor ouderen. Hij zingt populaire Nederlandstalige liedjes uit de jaren 30, 40 en 50 van de vorige eeuw en begeleidt zichzelf daarbij met de gitaar. Hij brengt liedjes ten gehore van Lou Bandy, Willie Derby, Eddie Christiani, Bob Scholte en vele anderen. Veel liedjes zijn te vinden op zijn YouTube kanaal.
Ik kies hier voor de (thuis, in stijlvol sepia opgenomen) "swing-versie" van Grootvaders Klok:


Er zijn ook wel hedendaagse Nederlandse artiesten die iets over hun opa zingen, zelfs (naast "Oma's aan de top") zingt K3 over Opa, maar ik noem verder alleen nog uit Kinderliedjes van vroeger: Opa bakkebaard als echte klassieker.

In Country-sferen vond ik er ook een paar mooie, bijvoorbeeld van The Judds (moeder en dochter), Grandpa Tell Me Bout The Good Old Days. Wie de tekst wil lezen, die staat op YouTube bij dit nummer onder "Meer weergeven":


Nu een clip die wat toelichting verdient. Er is een project gaande, dat de wereld wil inspireren, verbinden en vrede brengen door middel van muziek, genaamd Playing for Change. Het is een multimedia muziekproject, opgezet door de Amerikaanse producer en geluidstechnicus Mark Johnson.
Er is ook een zelfstandige Playing For Change Foundation opgericht, die overal ter wereld muziekscholen voor kinderen bouwt.

Zo begon het, staat op de website: Nine years ago while walking down the street in Santa Monica, CA, the Playing For Change crew heard Roger Ridley singing “Stand By Me” from a block away. His voice, soul and passion set us on a journey around the world to add other musicians to his performance.
This song transformed Playing For Change from a small group of individuals into a global movement for peace and understanding. Over 35 musicians play on this track together from all over the world. While they may have never met in person, in this case, the music does the talking.


Een van de deelnemers in het project is Grandpa Elliot. De tekst onder de clip vertelt, dat hij al vanaf zijn zesde jaar (!) optreedt als straatmuzikant in New Orleans, en dat hij dat nog altijd met volle passie doet.
Grandpa Elliot begon bij een barbecue tijdens een Playing for Change tour te zingen: "Your lips is so dog gone sweet to me, baby Im afraid, if you kissed the ocean it would turn to lemonade", en de crew wou meteen de studio in om een album met hem op te nemen.
Als hij, na de introductie, dan eenmaal begint te zingen, begrijp ik waarom.
Sugar Sweet door Grandpa Elliot met Playing for Change muzikanten:


Over opa's wordt heel verschillend gepraat. Liefdevol of denigrerend, om de complementaire kleuren te kiezen. Maar als over een nog veel grotere Dwarsbongel dan ik, Ozzy Osbourne (NL) door de Huffingtonpost wordt geschreven: "Ozzy Osbourne Has Gone From Death Metal To The Sweetest Grandpa Ever", en door Yahoo Parenting "Who Knew That Ozzy Osbourne Is the Cutest Grandpa Ever?", dan is er voor mij nog wel hoop, denk ik. Want Ozzy is nog steeds actief met Black Sabbath, en spelen ze (2014, live) nog steeds Paranoid uit 1970. Hun grootste hit werd binnen een half uur gecomponeerd en geschreven, omdat ze nog 3 minuten plaatvulling nodig hadden, gaat het verhaal... Lieve opa's?


Als we dan toch gek bezig zijn, dit is er weer eentje met veel covers: "Ik ben mijn eigen grootvader", een lied met een lange historie.
Meerdere JoetJoepers zijn er mee bezig geweest, en de eerste die ik vond was de versie van Ray Stevens met stamboom, maar dat vond ik te snel gaan. De volgende was ook van Ray Stevens, maar dan met gekke koppetjes. Allebei leuk gedaan, net als al die andere versies.

Ik heb hier toch gekozen voor de oorspronkelijke uitvoering, van Lonzo & Oscar uit 1947 - I'm My Own Grandpa:


Tja, dat komt er van, als je met stambomen bezig gaat...

woensdag 4 maart 2015

150304 - Zes woorden met beeld - Wonen

Waar je woont, bepaalt je status.

Uitdaging: een verhaal in 6 woorden met beeld, kijk voor meer bij Marion

zaterdag 28 februari 2015

150228 - ZOZ - Van stambomen, bouwers en boeken

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Er zijn momenten waarop je geconfronteerd wordt met je stamboom, ofschoon er mensen zijn die nooit iets over hun stamboom leren.
Ik ontving dezer dagen een uitnodiging die te maken had met mijn overgrootvader van moeders kant, de mannelijke lijn.
Een privébericht via facebook van een neef: of ik de uitnodiging ook had ontvangen. Nee dus, en het was de volgende dag al. Hij stuurde mij de e-mail met de uitnodiging door, die hij van zijn broer had ontvangen. We besloten te gaan.

Op naar Hoogkerk, tegenwoordig gemeente Groningen. De geboorteplaats van mijn vader, en ook de plaats waar hij begraven is, evenals zijn ouders.
Eerst even naar het kerkhof, waar nu mijn oom en tante begraven zijn in het graf van mijn vader, en waar zijn naam nog herdacht wordt (1).
Dichtbij dat graf ligt die overgrootvader begraven, met zijn tweede vrouw (2).


Mijn vader (1916-1944) was als timmerman van de Ambachtsschool gekomen, en had zich door schriftelijke studie ontwikkeld tot Bouwkundig Opzichter. Waarschijnlijk had hij zich voorgenomen om zich nog verder te ontwikkelen, maar kort voor zijn 28e kwam, door ziekte, aan al zijn ambities een eind. Hier twee bladzijden uit een nagelaten schetsboek.


Misschien zou mijn vader dit lied (NL) voor mijn moeder hebben gezongen of afgespeeld, als het toen al bestaan had. Het is geschreven door Tim Hardin (NL), en kent ongelooflijk veel uitvoeringen. Ik verbaas me erover dat ik het nog niet in de ZOZ-statistiek vond. Ik heb gekozen voor deze uitvoering, omdat a) ik een zwak heb voor Willie Nelson, b) van alle uitvoeringen die ik vond, Willie mij het meest doet denken aan een eerlijke, echte bouwvakker en c) het live is tijdens het Johny Cash Memorial Tribute 2003 in het Ryman Auditorium in Nashville. In 1998 heb ik de indrukwekkende ervaring gehad om - in een lege zaal - op datzelfde podium te staan, waar van 1943 tot 1974 het Grand Ole Opry-gebeuren zich afspeelde.


Willie Nelson & Sheryl Crow - If I Were a Carpenter :

Terwijl we bij het graf van mijn vader en oom stonden kwam er iemand zoekend in onze richting, en bleef staan bij het graf van mijn overgrootvader. Het kon iemand zijn die, net als wij, uitgenodigd was en vooraf even naar het kerkhof kwam, omdat je niet zomaar die reis maakt, maar als je toch in de buurt bent...
Ik vroeg: "Is dat familie?" "Ja, dat is mijn overgrootvader", zei hij. Handenschudden, "Syb Eldering" - "Gauke Zijlstra, mijn moeder was een Eldering". Plotseling ben je dan familie en heb je samen iets vertrouwds. Achterneven!

Mijn overgrootvader, Cornelis Hermanus (1854-1932), was twee keer getrouwd. Met zijn eerste vrouw, Jitske, kreeg hij zes zonen. Met zijn tweede vrouw, Barbertje, kreeg hij twee dochters die beiden emigreerden naar Zuid Afrika.
De oudste zoon is ongetrouwd gebleven, en ik weet verder niets over hem. De jongste twee haalden hun eerste verjaardag niet.

De tweede zoon was mijn grootvader, Klaas Cornelis (1880-1964), die de eerste hoofdonderwijzer was van de School met den Bijbel in Nieuw Amsterdam van 1907 tot 1940. Zijn vrouw was ook onderwijzeres. Hoewel beiden afkomstig uit het noorden des lands, hebben ze elkaar blijkbaar gevonden in de regio Leiden. Ze kregen samen 10 kinderen: 6 zonen en 4 dochters. In het gedenkboek wordt dan ook vermeld, dat het huis bij de school weldra te klein was, en er een nieuw huis gebouwd werd aan de andere kant naast de school.
Deze tak van de stamboom wordt vooral bevolkt door onderwijzers, ambtenaren, kruideniers en dominees.
Mijn moeder (1911-1982) was het derde kind, de tweede dochter. Ze heette Jitske Barbera, naar de beide echtgenotes van haar grootvader, Cornelis Hermanus. Dat haar "stief-oma" stierf als Barbertje Eldering-Zijlstra en mijn moeder in haar eerste huwelijk Zijlstra-Eldering werd, zal wel toeval zijn. Ik heb niet kunnen vinden of daar een Zijlstra-lijn is.

De derde zoon, Lambertus Cornelis (1881-1957), was voor mij "oom Bertus". Hij was wel getrouwd maar stierf kinderloos, en over zijn beroep enz. weet ik niets. Ik heb duidelijke, warme herinneringen aan hem, die ik al eens beschreven heb, o.a. de zoektocht naar zijn graf op mijn blog Dwarsbongel, waarin ook een link naar een ouder verhaal.

De vierde zoon was Sybren Cornelis (1883-1944). Nu was zijn vader, mijn overgrootvader Cornelis Hermanus zijn werkzame leven begonnen als timmerman in Suameer, in het aannemersbedrijf van zijn vader. Na de geboorte van zijn zonen, verkaste Cornelis Hermanus naar Hoogkerk, waar hij een eigen bedrijf begon als timmerman/aannemer.
De beroepen van timmerman, aannnemer en architect liepen destijds vloeiend in elkaar over, en hij begon steeds meer als architect te fungeren. Uiteindelijk wijdde hij zich geheel aan die taak.
Zoon Sybren Cornelis nam het aannemersbedrijf over van zijn vader, en werd daarmee de opvolger in de bouwkundige tak van de stamboom.

Tijd voor muziek. Is er veel over bouwen? Ik vond genoeg over bouwen en architectuur. Het hoeft niet persé over architectonische hoogstandjes te gaan, begin maar gewoon bij wonen. Ik vond dit nummer, met tekst, To Build a Home - The Cinematic Orchestra, maar ook deze versie, blijkbaar in een talentenjacht (en dus tegen mijn gewoonte) van de Franse zangeres Emji, omdat ik dit mooi vind:


Sybren Cornelis had acht nakomelingen, waarvan we hier twee noemen: Hindrik (1915-1993) en Klaas (1917-2000), beiden bouwkundigen: Hindrik was architect, Klaas was aannemer - hij nam het bouwbedrijf over van zijn vader. Ik heb nog herinneringen dat ik met mijn moeder bij "oom Klaas" thuis ben geweest in Hoogkerk. Dat mijn vader hem kende, blijkt uit nagelaten correspondentie, en is ook niet zo verwonderlijk.
In 1992 werd het 100-jarig bestaan van Bouwbedrijf Eldering (thans Eldering de Vries) gevierd. Ter ere daarvan waren festiviteiten georganiseerd, inclusief een jubileumboek, die ons waren ontgaan.

Bijzondere ontdekking in de stamboom vond ik nog, dat de broers Hindrik en Klaas getrouwd waren met twee zussen. Ze brachten respectievelijk 6 en 8 nakomelingen voort, waaronder elk een Sybren Cornelis, die beide een rol spelen in dit verhaal. Deze volle neven schrijven hun roepnaam verschillend: Hindrik's Syb is (ook weer) architect, en Klaas' Siep is (gepensioneerd) bouwkundig adviseur en interim manager.

Zowel opa Cornelis Hermanus als kleinzoon Hindrik ontwierpen veel gebouwen in Groningen en Friesland, in dat verzuilde tijdsgewricht vooral voor Gereformeerde kringen. Daardoor ontwierpen ze veel kerken en scholen.
De uitnodiging die ons naar Hoogkerk bracht, betrof de presentatie van een boek over de architectonische erfenis van onze overgrootvader Cornelis Hermanus en zijn kleinzoon Hindrik (generatiegenoot van mijn ouders).
Hier het nieuwe boek, DE GEBOUWDE ERFENIS en het jubileumboek uit 1992 naast elkaar:


De eerste muziek waar ik aan dacht, toen ik zocht naar iets over architecten, was So Long, Frank Lloyd Wright van Simon & Garfunkel. (Art Garfunkel was eigenlijk architect en bewonderaar van Frank Lloyd Wright), zonder dat ik de dubbele bodem(s) kende, maar ik vond het mooi destijds.
Simon & Garfunkel - So Long, Frank Lloyd Wright:


Cornelis Hermanus ontwierp later ook gebouwen in Amsterdam, waarvan er een aantal nog staan. Wel bleef Hoogkerk zijn thuisbasis. Zo is het nog altijd beeldbepalende postkantoor in Hoogkerk van zijn hand.
Twee van zijn ontwerpen hebben de status van Rijksmonument gekregen: een rentenierswoning in Oostermeer en een villaboerderij in Suameer.


Hindrik was architect in Leeuwarden en had een groter werkgebied dan zijn grootvader. Door hem ontworpen kerken staan op diverse plaatsen in het land, en hij ontwierp gebouwen in de drooggelegde Wieringermeer en de Noordoostpolder.
Hindrik was onder meer verantwoordelijk voor het in die tijd spraakmakende imposante complex aan het Europaplein in Leeuwarden, bestaande uit het Eurohotel en de naastgelegen garage en appartementen.


De presentatie vond plaats in een zaal van kerkgebouw Elim, dat na de oorlog als gevolg van de kerkscheuring werd gebouwd (ook een Eldering ontwerp) onder de noemer "verenigingsgebouw", omdat de schaarse bouwmaterialen niet voor kerkbouw gebruikt mochten worden.

Daar ontmoetten we Syb (zoon van architect Hindrik), die we op het kerkhof hadden ontmoet, weer, en nog een paar achterneven. En een aantal volle neven en nichten, nakomelingen van twee broers van mijn moeder.
Mijn gedachten sprongen naar Asterix en de Olympische spelen. In Athene krijgen ze te maken met gids Pingpathos, die alles regelt via zijn neven:


Het boek is overigens niet geschreven door een neef, maar door Bertus Fennema uit Briltil. Veel informatie werd hem aangereikt door Siep Eldering (zoon van aannemer Klaas en oomzegger van architect Hindrik), die ook verantwoordelijk is voor het beeldmateriaal in het boek.

Zo waren er "live" een aantal bloeiende takken van een oude stamboom bijeen, waarvan een deel nogal spontaan, door de op het laatste moment ontvangen uitnodiging!

Goethe: "Die Stimmung, die von der Baukunst ausgeht, kommt dem Effekt der Musik nahe.“
Ach, muziek en bouwkunde of bouwkunst gaan goed samen. Hoe vaak hoor je niet de muziek galmen vanaf een bouwplaats? En hoe vaak architecten muziek op de achtergrond hebben bij hun werk blijft voor ons verborgen. Ik schat dat de muziek wel verschilt, "op de steiger" en "achter de tekentafel".
Herman van Veen - Hilversum 3:


We vonden een video, waarin Architect Wytze Patijn vertelt, hoe hij door de "hemelse muziek van Mozart" werd geholpen bij het terugkeren naar het dagelijks leven, nadat hij ontwaakte uit een coma.

Marijke was de eerste die begon met zoeken naar Architecten en Muziek, en het eerste dat ze vond is eigenlijk een reclamefilmpje, maar ik vind het wel sfeervol; het lijkt gesproken poëzie met muzikale begeleiding: I'm an architect.


Het gaat om The ERCO Light Factory, een familiebedrijf in "architectural lighting using LED technology". Op hun YouTube kanaal staat meer, blijkbaar hun reclamevorm.

zaterdag 21 februari 2015

150221 - ZOZ - Van strijken, horror en stevige wandelingen

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik stond te strijken, en daarbij heb ik vaak Radio Drenthe aan. Eigenlijk nog mijn enige moment van radio luisteren. Wat "geklets" uit de regio, een interessante tip, afgewisseld met muziek.

(Grappige herinnering: een van de technici van RTV Drenthe woonde als klein jongetje in een huizenblok, parallel aan het onze. Het zat er al vroeg in bij hem: hij had een forse transistorradio. Die had hij op een karretje gezet, volume op maximum, en trok dat voort over de voetpaden tussen de weerkaatsende huizen, maar wel leuke muziek.)

Deze keer werd een muziekje de aether ingestuurd, waarvan het mij alras voorkwam dat het verboden had moeten zijn vanwege de geestelijke volksgezondheid. Het kwam mij voor dat het gegil van een onverdoofd gecastreerde big, zoals ik dat in mijn jeugd wel eens hoorde, daarbij vergeleken nog diervriendelijk klonk.

Terwijl ik, vanwege een precaire fase in het strijken, verhinderd was onverwijld de radio uit te schakelen, jengelde uit de luidspreker van het transistorradiootje dat we daar hebben staan:

Waaaaaaaaaaaaj, waaaaaaaajaaajaaaj, waaaaaaaajaaajaaaj
Won’t you walk along, walk along, baby
Waaaaaaaaaaaaj, waaaaaaaajaaajaaaj, waaaaaaaajaaajaaaj
Won’t you walk along, walk along, baby

Terwijl dat toerloos werd herhaald, smeekte ik: waai asjebieft héél hard weg, lopend gaat me véél te langzaam, en babies kunnen sowieso nog niet lopen!

Toen hoorde ik de afkondiging. Néé hè, daar gaan we het culturele niveau van ons land mee voor schut zetten op het eerstkomende Songfestival, na eindelijk een paar behoorlijke inzendingen, en dit schijnt nog wel geschreven te zijn door Anouk, die in 2013 de beste Nederlandse inzending van de laatste decennia voortbracht...
Als je zegt: dit is een echt Songfestivallied, dan heb je misschien gelijk, dat is waarom ik niet kijk: allemaal geplastificeerde humbug... (behalve dan die éne keer Anouk, en Ilse en Waylon kwamen ook in de buurt)

Als het over lopen gaat, weet ik wel een beter lied. Tot en met 2012 was op RTV Drenthe 's zomers dagelijks het programma "De trektocht". De hele dag live op de radio, en 's avonds een samenvatting op TV.
Presentatoren van RTV Drenthe trokken lopend door de provincie, met een cameraploeg; twee teams die elkaar per week afwisselden. Daarmee werd de komkommertijd plezierig ingevuld met klantenbinding, saamhorigheid en kennis van de eigen provincie.
In de aankomstplaats waren elke dag publieksevenementen, en werd massaal het "Trektochtlied" door het publiek meegezongen.


Het laatste Trektochtlied is geschreven door Daniël Lohues, en het speelt nog geregeld door mijn brein. De titel is: Laot mij mar lopen (tekst). Hier eerst de sfeer bij de trektocht, (zonder Daniël's lijfelijke aanwezigheid):


Ik vond geen clip waar Daniël het live zong, maar in deze, met foto's, komt de muziek goed tot z'n recht - Laot mij mar lopen:


Voorzover ik weet, begon de Trektocht in 2000 met een soort Pipo-wagen met een trekker er voor.
In 2003 begon een pittiger versie van De Trektocht: toen werd de route op de kaart uitgezet met een rechte lijn, en die diende gevolgd te worden, dwars door landerijen en kanalen, tenzij dat onmogelijk was (later werd gelopen via wegen en paden).
Het Trektochtlied van toen, van Harm en Roelof, vertelt het in het refrein:

Trektochtlied
Harm en Roelof

’s Mörgens vrog de stappers an.
Tied genog. Wij gaot vedan.
Waor de reis op an zal gaon
hebt wij vast veur ogen staon.
Maar wao’w langs komt of wa’w ziet,
ja , dat weet wij non nog niet.
En oj oes treft, nou ja, wel wet.
Reis maar met oes met !

Refrein
Deur de bos en deur de heide. Dwars deur het knaol.
Langs de riggel, deur de weide. ’t Kan allemaol.
Over’t straot en deur de bente, recht deur de stad.
RTV Drenthe kruust van’t zommer weer je pad !


Luster met waorlangs wij gaot.
Misschien wal bij je deur’t straot.
En laot weten daj d’r bint.
Want wel wet waj daor met wint !
Geef de lopers warm onthaal.
’t Liefst een beetien muzikaal.
Geef hiel Drenthe veul plezier,
’t Is nargens zo mooi als hier !

Refrein, 2x

Ik heb van het Trektochtlied van Harm en Roelof geen videobeelden kunnen vinden, maar hier is wel de muziek, uitgevoerd door dit Drentse cabaretduo:


Terwijl de versie van Daniël Lohues zich weer eens in mijn hoofd afspeelde, bleef ik haken bij een paar tekstregels, en had plots een associatie met een al veel langer bestaand lied, dat ik onlangs nog weer op TV zag. Deze twee zinnen, uit het refrein:

Laot mij mar lopen, laot mij mar gaon
Want zo a'k nou doe, zo heb ik altied daon

Daarbij kwam een link met deze tekst tevoorschijn:

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

Van Ramses Shaffy dus, Laat me. De voortreffelijke vertaling door Herman_Pieter_de_Boer van Serge Reggiani's Ma derniere volonté (Vivre) uit 1977.

(Ik denk nu even terug aan een collega met dezelfde achternaam als die zangeres uit het begin van dit blog. Als Ramses op de radio was, grapte hij: Ramses Ghadaffi - hij hield er niet zo van. Wij noemden zijn favoriet, BZN, palingsound. Daar was hij hoogst gepikeerd over, maar de Volendamse scene schijnt die uitdrukking zelf op hun geweten te hebben...)

Onlangs zagen we op TV de opname die Ramses Shaffy in 2005 nog maakte van "Laat me", met Liesbeth List en Alderliefste. Dat maakte veel indruk op ons, door het plezier dat iedereen daarbij uitstraalde. Maar die clip werd al 3 keer geplaatst: Fréderique (ZOZ 20), Hélène (ZOZ 63) en Smijling (ZOZ 104), dus hier moet iets anders van Ramses komen.

Ik vond in de info over Ramses' levensverhaal, dat hij een lied had gemaakt over het (traumatische?) afscheid van zijn zieke moeder, toen hij op jonge leeftijd (7?) vanuit Cannes naar Nederland reisde, waar hij via een tante en een kindertehuis bij een pleeggezin terechtkwam: De Trein Naar Het Noorden (tekst).
Ramses Shaffy met Trio Louis Van Dijk - De Trein Naar Het Noorden:


Toch een verrijking dat Ramses "naar het noorden" is gekomen, en dat Daniël "hier weg komt".


N.B.: Wie Drentse woorden wil nazoeken, kan terecht bij het online Woordenboek van de Drentse dialecten, gemaakt door het Nedrsaksisch Instituut van de RijksUniversiteit Groningen voor het Huus van de Taol.