...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 1 november 2014

ZOZ - 141101 - Zwarte gordijnen in de witte kamer

Wie mee wil doen met (of luisteren naar) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Op 25 oktober, de vrijdag vóór de vorige ZOZ, werd op de website van Jack Bruce door zijn familie bekendgemaakt dat Jack is overleden.

Hoewel zijn naam lang niet bij iedereen bekend was, besteedden de media daar relatief veel aandacht aan, zoals de BBC meermalen, NRC (Veel info, links en clips in dit artikel!) en als "Breaking News" op YouTube: Cream bassist Jack Bruce Dies at 71.

Jack Bruce (.nl) was vooral bekend als bassist van "de eerste supergroep", Cream (.nl).
Cream vierde in de jaren zestig grote successen. Ondanks het feit dat de band niet veel langer dan twee jaar bestond (van 1966 tot 1968) scoorde de groep grote hits.
Cream verkocht 35 miljoen albums en kreeg als eerste band ter wereld een platinaplaat uitgereikt, voor het album "Wheels of Fire".
De andere twee groepsleden waren Ginger Baker (.nl), de drummer die bekend werd als een van de eerste drummers die naar Afrika ging om ritmes te leren, en Eric Clapton (.nl), een van de grootste gitaristen ooit.
De groepsleden hadden in verschillende combinaties eerder samengespeeld in andere bekende groepen, en bij het zoeken van meer info struikel je dan ook over de grote namen, zowel voor als na Cream.

Jack Bruce schreef en zong de meeste nummers van de band. Veel nummers schreef hij samen met de dichter Pete Brown, en die samenwerking ging nog tientallen jaren door na het uiteenvallen van Cream.
Pete Brown zou in eerste instantie samenwerken met Ginger Baker, maar dat bleek geen succes.
Het uiteenvallen van Cream was een kwestie van tijd, omdat van zowel Jack Bruce als Ginger Baker wordt gezegd dat ze "temperamentvol" waren.
De persoonlijkheid van Ginger Baker deed hem nogal eens in conflicten verzeilen, zodat er zelfs een documentaire van 1:30 uur is met de titel Beware of Mr. Baker.

De muziek van Cream werd gerekend tot de Psychedelische Rock, een populaire stroming in die tijd, die veel invloed heeft gehad op de verdere ontwikkeling van de Rock.

Ik denk bij Cream bijna automatisch aan een zolderkamer, die ik heb helpen opwaarderen tot logeerkamer, in het huis van een vriendin. Toen ik, ruim in het nieuwe millenium, bezig was de wanden onder het schuine dak wit te maken, klonk in mijn hoofd steeds de song: "White Room", een van de bekendste nummers van Cream, geschreven door Jack Bruce en Pete Brown.
Niet dat ik verder geen songs van ze in mijn geheugen heb, maar deze staat op de voorste rij en komt ook weleens tevoorschijn zonder directe aanleiding.

De tekst van White Room is gebaseerd op de nieuwe flat van Pete Brown, waar hij zich niet prettig voelde. De muziek was er al, en zijn eerste poging, over een heel ander onderwerp, was afgekeurd door Jack Bruce. Toen hij met de nieuwe tekst kwam, verwachtte hij er niet veel van, maar het is een wereldhit en een klassieker geworden.
Ik ben zelf helemaal lyrisch van dat terugkerende zinnetje, waarin hij zo goed zijn onbehaaglijke gevoel heeft gevangen: "where the shadows run from themselves": "waar de schaduwen vluchten voor zichzelf"...

White Room
Jack Bruce en Pete Brown

In the white room with black curtains near the station.
Blackroof country, no gold pavements, tired starlings.
Silver horses ran down moonbeams in your dark eyes.
Dawnlight smiles on you leaving, my contentment.

Ill wait in this place where the sun never shines;
Wait in this place where the shadows run from themselves.

You said no strings could secure you at the station.
Platform ticket, restless diesels, goodbye windows.
I walked into such a sad time at the station.
As I walked out, felt my own need just beginning.

Ill wait in the queue when the trains come back;
Lie with you where the shadows run from themselves.

At the party she was kindness in the hard crowd.
Consolation for the old wound now forgotten.
Yellow tigers crouched in jungles in her dark eyes.
Shes just dressing, goodbye windows, tired starlings.

Ill sleep in this place with the lonely crowd;
Lie in the dark where the shadows run from themselves.

Hier een TV-registratie in zwart/wit, live tijdens hun afscheidsconcert op 26 november 1968 in de Royal Albert Hall, aangekondigd door de nog jonge BBC DJ John Peel (.nl), die vooral bekend werd door het laten horen van vernieuwende muziek:


Van het reünieconcert van Cream in 2005, ook in de Royal Albert Hall, heb ik gekozen voor Sunshine of Your Love, van Jack Bruce, Pete Brown en Eric Clapton en ook een hit. Een lang nummer en speciaal voor de liefhebbers:


White Room is door veel artiesten gecoverd, en Jack Bruce en Eric Clapton hebben het op hun repertoire gehouden. Hier is nog een clip waar eerst Jack Bruce uitleg geeft over zijn fretloze bas, en dan begint op 5:30 de combo: Jack Bruce & Gary Moore - White Room.

Ik vond een onverwachte cover uit een heel andere sfeer: White Room by Vassar Clements, de beroemde country-violist. Hem leerde ik kennen door het memorabele album Will the Circle Be Unbroken. Vassar is ook iemand die van vele muzikale markten thuis is, zo heeft hij samengespeeld met jazzviolist Stephane Grapelli.

Ik vond een optreden van Jack Bruce met White Room, waar het plezier van af spat. Hij heeft meer samengewerkt met Robin Trower (.nl), vroeger gitarist van Procol Harum. Ik noemde hem al eens in mijn ZOZ van 20 september. Het trio wordt hier gecompleteerd met een andere minder bekende gigant, Gary Husband.
Ze speelden februari 2009 in Nederland, in De Vereeniging in Nijmegen, en namen daar (delen van?) een live-album op, "Seven Moons":



Jack, dank je voor al die mooie en inspirerende muziek!


Over Pete Brown wist ik niet veel, maar ik ontdekte dat hij allerlei creatieve activiteiten ontplooid heeft, zoals een eigen muzikale carrière. Daarnaast kwam er nog een verrassing uit de hoge Wikipedia-hoed: een neef van Pete was de komiek Marty Feldman, die opviel door zijn extreem grote, bolle ogen, gevolg van een ziekte. Hij werkte o.a. met komieken die later Monty Python zouden vormen.
Jack zal Marty ook op TV gezien hebben, hij was een tijdgenoot van me. Voor degenen die die TV-periode gemist hebben, hier Marty Feldman in de Muppet Show. De drummer van het Muppet-orkest, Animal (op 1:33), doet mij door zijn rode haar en woest uiterlijk en gedrag altijd denken aan Ginger Baker.
Marty Feldman ontpopt zich hier als prinses Sheherezade die de kalief, die blijkbaar een kloon is van de Zweedse kok, een verhaaltje vertelt voor het slapen gaan:


vrijdag 31 oktober 2014

Niklas - 141031 - Bengel

Het woord "bengel" had ik al geruime tijd niet gehoord, tot ik vorige week een e-mail kreeg van mijn eerste vriendin. Ze had bij het opruimen een jeugdboek gevonden waar mijn naam voorin stond, getiteld: "De lotgevallen van een bengel", door W. Petillon.
Ik had geen enkele herinnering aan die titel, een plaatje op internet zei me niets.
We hadden het even te druk om direct het boek in het echt te gaan bewonderen.

Dinsdag was het mooi weer, ik nam mijn kans om nog eens te gaan fietsen, Marijke ging op ziekenbezoek bij twee vriendinnen. Halverwege bedacht ik om mijn rit te combineren met een bezoek aan mijn vroegere vriendinnetje. Ik stuurde een SMS: "Ben je thuis? Ik kan over 3 kwartier bij je zijn." Het antwoord was kort: "OK"

Tja, ik ben 35 jaar zó boos op haar geweest, dat er geen sprake van kon zijn om haar te ontmoeten. Ik was dat weekend 's zaterdags vanuit Groningen naar Amsterdam gereisd. De helft op fiets, omdat ze pas 's middags vrij was. 's Avonds gingen we naar de bioscoop. Ik sliep in een goedkoop hotelletje, en zondagmorgen gingen we samen naar de kerk. Vervolgens vertelde ze me, dat ze toch voor een ander koos.
Ik ben op mijn fiets gestapt en teruggefietst naar Groningen. Na een uurtje slapen kon ik meteen door naar mijn werk.

Na die 35 jaar kreeg ik via mijn zwager een door mijn opa getekende bloemenprent. Die had vriendin ooit gekregen van opa, ze vond dat die maar terug moest naar mij. Daarna heb ik mijn bariëre geslecht, en hebben we af en toe contact.
Toen zij 65 werd, hadden haar kinderen een feestje voor haar georganiseerd. Er was ook een verrassingsgast: ik, haar eerste vriendje...

Dinsdag hebben we weer herinneringen opgehaald, maar ik herinner me weinig mensen van toen: ik heb daar maar 3 jaar gewoond. Voor haar gevoel was het veel langer, en dat geldt voor mij ook wel omdat het een heel intensieve periode was. Niet alleen doordat we verliefde pubers waren, ook omdat ik problemen thuis had, of liever gezegd: door de omstandigheden geen thuisgevoel kon ontwikkelen.
Eén van de mensen die ik me nog helder voor de geest kan halen, was haar opoe, die naast hun woonde. Opoe zag mij wel zitten, daar was ze duidelijk in, en ze had gevraagd wanneer we gingen trouwen - we waren toen zo ongeveer 16 jaar...

Toen ik thuiskwam had ik toch weer mooi 65 km gefietst, en anderhalf uur prettig bijgekletst.
En nu ik dat boek aan het lezen ben, met die heerlijke zéér oude spelling, komt het me toch wel vertrouwd voor...

zaterdag 25 oktober 2014

141025 - Uitbundig

Ze zien het helemaal voor zich...!!!

Uitdaging: een verhaal in 6 woorden met beeld, kijk voor meer bij Marion

vrijdag 24 oktober 2014

141025 - ZOZ - Op fietse

Wie mee wil doen met (of luisteren naar) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Maandagmorgen, terwijl ik de ontbijtboel stond af te wassen, kreeg ik het idee voor deze ZOZ: ik had zondag een fietstocht gemaakt met o.a. mijn oude schoolroute. Ik had me afgevraagd hoeveel kinderen nu nog dagelijks in weer en wind, zomer en winter, verder dan 10km naar school fietsen.
En bij de afwas vroeg ik me af hoeveel muziek ik ken over fietsen. Ik noemde een paar titels, dacht even dat dat het wel was, maar Marijke vulde me meteen aan, en toen kwam er bij mij ook meer. Dit wordt dus eigenlijk één blog met twéé ZOZ's, waarbij ik eerst Marijke's suggesties plaats.



Wikipedia meldt van de eerste dat Katie Melua's Nine Million Bicycles gebaseerd is op de 9.000.000 fietsen die er in Peking rondrijden, en dat het hier bekend geworden is doordat Katie het zong bij het kerkelijke huwelijk van Prins Pieter-Christiaan en Prinses Anita.
Dit was al eens geplaatst door Hilde bij ZOZ-18, maar dat blog is blijkbaar opgeheven, dus:


Toen kwam Herman van Veen, met "Fiets". Nou vind ik Herman best een goede artiest, maar ik vind zijn stem niet zo prettig. Het is ook al eens geplaatst in ZOZ-88 door AltijdMooiWeer. Daar staat het met een mooi filmpje, dat Sven Verbeek er bij heeft gemaakt met zijn dochter Marit.
Dat riep een herinnering wakker aan mijn dochter (nu 40+) met haar eerste fietsje. Ze had er heel veel plezier mee, tot ze er op een keer heel verdrietig huilend mee naar huis kwam lopen. Ze had een lekke band en dacht dat haar fietsje nu voorgoed kapot was...
Maar Marijke liet me hetzelfde lied "Fiets" horen van Jenny Arean. Dat vind ik een heel mooie uitvoering:


Marijke vertelde dat onze kleinkinderen Mark en Lieke een tijdje geleden helemaal weg waren van Gers Pardoel met "Bagagedrager". Nou, een rapnummer kan ook best leuk zijn, van Mark en Lieke kun je dat van jongs af aan zeggen, zie deze foto:


Inmiddels zijn ze een flink stuk verder, zoals hier te zien op een recente vakantiefoto:


Hier dus Gers Pardoel - Bagagedrager ft. Sef:


Weliswaar is, geloof ik, een 18+ tekst uit mijn jeugd tegenwoordig een 13+ tekst, maar ik denk niet dat M&L de tekst van Bagagedrager helemaal begrepen hebben, want daar lijken ze me nog net iets te jong voor.

Tenslotte kwam Marijke met "Veilig achterop bij vader op de fiets" van Paul van Vliet. Haar vader zei 's zondags vaak tegen haar moeder: "Ik ga even naar huis, hoor!", waarop haar moeder standaard een beetje wrevelig antwoorde: "Híer is je thuis, je bedoelt zeker naar je moeder?" Marijke ging vaak mee, achterop de fiets, stevig tegen papa aan. Op een hobbelig gedeelte van de route zong ze dan voor hem, ze kreeg dan zo'n grappige trilstem!

Paul van Vliet - Veilig achterop bij vader op de fiets:




Ik heb zelf een vergelijkbare herinnering, bij mijn moeder achterop. We reden dan van Hoogkerk-Vierverlaten, waar de ouders van mijn vader woonden, naar huis in Oostwold. Ik zat met aan elke kant een been in de fietstassen, en hield me vast aan mama's jas. Vooral op het stuk van De Poffert naar Oostwold hoorde je dan, vooral als de straat nat was, steeds WIJSSSSJW, een suizend geluid door het weerkaatsen tegen de bomen die om de paar meter langs de weg stonden - als ik er aan denk beleef ik het nog steeds... De oude bomen zijn inmiddels vervangen, de weg is vrijwel gelijk gebleven.

Boudewijn de Groot zingt ook over een vader en kind op fiets: Jimmy, of: Hoe sterk is de eenzame fietser. Welke Nederlander kent het niet? Dit zei Boudewijn ooit zelf over het ontstaan.
Boudewijn de Groot - Jimmy / Hoe sterk is de eenzame fietser (50 jaar Nederpop live):


De groot geworden Jim zong het "voor het eerst en voor het laatst" in De Wereld Draait Door.

Als rechtgeaarde Noorderling, wonende in Emmen, kan ik bij liedjes over fietsen natuurlijk absoluut niet om Daniël Lohues heen, die landelijk furore maakte met "Op Fietse", in eerste instantie met zijn groep SKIK. Het was ook de eerste titel die ik bedacht, zie begin van deze ZOZ. (Wikipedia Nedersaksisch). Dat lied heeft geleid tot het uitgeven van een toeristische SKIK-fietsroute door de VVV!

Ik vond op YouTube een optreden van Daniël Lohues bij de herdenking van Relus ter Beek, de in Coevorden geboren, bevlogen, Commissaris der Koningin in Drenthe. Relus had ook iets met fietsen: In 2008 haalde hij de start van de Vuelta in 2009, de Ronde van Spanje, naar Assen! Hij heeft het zelf niet meer mogen meemaken, maar de eerste "bergtrui" werd verdiend op de Cota de Witteveen, nabij de natuurbegraafplaats waar Relus begraven is, dichtbij de jongste directeur van het oorspronkelijke familiebedrijf waar ik het grootste deel van mijn leven gewerkt heb.
Wij hebben in Emmen bij de finish van de Vuelta-etappe gestaan waar zoon Frank tussen de persfotografen liep en naast Mart Smeets stond, als hobbyist...

Het optreden van Daniël bij deze herdenking/uitvaart bestond uit twee delen: Op Fietse, en Deurreden tot an de streep. Ik denk dat in elk geval dit laatste een aangepaste versie is, maar ik heb het door omstandigheden niet meer kunnen vergelijken:


Ik sluit af met het tweede lied dat ik me in eerste instantie voor dit onderwerp herinnerde: Bicycle Race (I Want to Ride My Bicycle) van Queen. Daarin is een gitaarsolo vervangen door fietsbellen, en de originele videoclip is geweigerd door de BBC omdat er een aantal naakte dames op de fiets in voorkwamen. Nu nog wordt op YouTube vereist dat je inlogt om sommige clips van dit nummer te bekijken, omdat ze willen weten of je wel 18+ (of meer?) bent...
Daarom deze clip van: Queen Bicycle Race (Live 1978)


141023 - Dichter bij de Natuur

Marijke was iets aan het zoeken in haar "archief" en vond tussen oude Kerstkaarten een envelop met een boekje van lang geleden, dat daar verdwaald was.
Dat boekje is verschenen naar aanleiding van een gezamenlijke activiteit van de plaatselijke IVN-afdeling en Schrijverskamer de Clique, de toenmalige dichtersgroep waarvan ik van 1996 tot 2007 lid en contactpersoon geweest ben.
Die activiteit was een "natuurwandeling" op 9 juni 1996, onder het motto "Dichter bij de Natuur", in de nog redelijk ongeschonden wijk Noordbarge in Emmen, langs verschillende bomen. Uitleg van een IVN-gids over een boom of groep bomen, werd gevolgd door een gedicht dat daarbij geschreven was door een Clique-lid.

Grappig is, dat op de achterzijde de contactadressen van beide groeperingen staan vermeld - mijn toenmalige adres en het adres van de IVN-secretaris, en dat ik ruim een jaar later op het adres van de IVN-secretaris woonde, na mijn scheiding. Dat was zonder opzet: ik kwam daar later pas achter!

Het eerste gedicht in dat boekje is het mijne, over rode en groene beuken. Een dominante boom in mijn jeugd was de machtige beuk in de tuin van mijn grootvader, waar mijn moeder en ik bij in woonden. Later heeft mijn nieuwe stiefvader die beuk gekapt en tot planken laten zagen.
Het barst van de symboliek, en daar is wel iets van terug te vinden in mijn gedicht:

zondag 19 oktober 2014

141019 - Niklas - Fietsen naar school, vroeger en nu

Het leek mooi weer te zijn vandaag, dus ik heb mijn racefiets nog maar even van stal gehaald. Er stond wel flink wat wind, 3 a 4 werd voorspeld, en dat kwam denk ik overeen met de praktijk.
Het was helder, zonnig weer, en omdat de zon alweer wat lager staat, trok ik de helm wat verder naar voren als zonneklep.
Ik verzon, dat ik maar eens wou proberen om mijn oude fietsroute naar school te volgen, van Aalden (bij Zweeloo) naar Coevorden. Daarvoor moest ik nu eerst naar het beginpunt - ik bleek er 14,5 km voor nodig te hebben.

We gingen altijd van start in Aalden met 4 jongens. Volgens de borden was het 17 km naar Coevorden. In Meppen kwam er 1 jongen bij. In Oosterhesselen nog een stel, en bij Oosterhesselerbrug nog groepen uit Gees en Zwinderen. We waren dan met een man of 25, denk ik. Soms sloten we ons in Dalen aan bij nog een groep uit meerdere richtingen, maar die was vaak al weg.

Vandaag nam ik de oude route dóór Oosterhesselen, je kunt er nu bijlangs. Kort voor Dalen is de oude route onderbroken door de N34. Je komt dus nu op een ander punt Dalen binnen. Ik probeerde de oude aansluiting zo dicht mogelijk na de N34 weer op te pakken. Dat lukte na enig gedwaal vanwege wegwerkzamheden in dat buurtje.
In Coevorden nam ik niet de aangegeven voorkeursroute, maar onze oude, tot ook hier de weg "binnendoor" naar school door omleidingen geblokkeerd bleek.
Toen ik op de plek stond van de vroegere ingang van de school (van de school is niets terug te vinden), had ik 19,5 km gefietst in 55 minuten. Redelijk dicht bij de snelste tijd van "vroeger".
Maar toen had ik mijn boekentas etc. bij me en ik reed op een gewone fiets. Nu op een racefiets zonder bagage, als je tenminste de tegenwind en de toegenomen last der jaren (ca. 55 meer) niet meetelt.
Mijn respect voor de jongens van toen (incl. mijzelf), die die afstand heen en ook weer terug dagelijks aflegden in weer en wind, zomer en winter, op gewone fietsen (slechts een enkeling had een versnelling), is er vandaag niet minder op geworden!

Hoeveel kinderen, pakweg tussen de 12 en 17 jaar, fietsen tegenwoordig nog dagelijks, in weer en wind, zomer en winter, naar een school die meer dan 10 km van hun huis ligt?

Dit is mijn route van vandaag (ongeveer).
Op de kaart zijn A en G het start- en eindpunt van de gehele tocht. B is het begin van de schoolroute, bij C was de ingang naar de fietsenhokken van de school.
Daarna kon ik niet de verleiding weerstaan om door te rijden naar de Haandrik. Bij D is een picknickbank, waar we de dag na ons trouwen een poosje hebben gezeten. Via de Haandrik kwam ik op de weg langs het Coevorderkanaal, waar ik even mijn actuele voordewindse snelheid heb getest: 41 km/h. Bij E kon je eerder nog rechtdoor, maar nu moet je om de haven heen. De kortste weg naar huis was het misschien niet, maar na Achterste Erm is de Wienbargsteeg (F) een prachtig kronkelweggetje, waar ik persé langs wou...
Volgens mijn fietscomputer was de totale tocht vandaag 68,3 km, met een gemiddelde snelheid van 19,7 km/uur (tijdens stops loopt de computer door).

Kort nadat ik voldoende afgekoeld was om niet door te zweten na het douchen, begon het te regenen...

vrijdag 17 oktober 2014

141018 - ZOZ - Als door de bliksem getroffen, maar dan anders!

Wie mee wil doen met (of luisteren naar) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Deze keer werd ik getriggerd door pittige muziek, en vond daar curieuze alternatieven bij.
Als je in de elektrotechniek [hebt ge-]werkt, zoals ik, dan ken je uitdrukking AC/DC als aanduiding voor wisselstroom/gelijkstroom, maar de Australische groep AC/DC heeft een reputatie hoog te houden in het "heavy" areaal van de Rock'n Roll. Wikipedia NL en EN melden dat de groep in 1973 is opgericht door de broers Malcolm (1953) en Angus (1955) Young, en de band is nog steeds actief.

Mijn trigger voor deze ZOZ is een bijzondere live-uitvoering van het AC/DC-nummmer Thunderstruck door de Finse band Steve'n'Seagulls, waarbij een minder voor de hand liggend instrumentarium wordt gebruikt, acoustisch nog wel:


Dat het met een nog eenvoudiger instrumentarium kan, zien we bij Igor Presnyakov, geboren in Moskou en nu residerend in Amsterdam, op "acoustic fingerstyle guitar":


De taal op de website van Gabor Lesko is Italiaans (ondanks zijn Hongaars aandoende naam), en mijn kennis van die taal is zó beperkt dat ik er niet veel mee kan, maar hij speelt een Thunderstruck cover on classic guitar:


Weer heel anders klinkt de doedelzak-versie van de City Pipes uit Moskou. Ik vind het ook wel een kort maar stijlvol optreden:


Een echte uitschieter vind ik de versie van 2CELLOS uit Kroatië, en dat is dan ook mijn uitsmijter:


Voor wie nog even wil weten hoe AC/DC het zelf doet hier nog even een link: AC/DC - Thunderstruck (Live - River Plate - Concert Clip)