...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

dinsdag 21 november 2017

171121 - Niklas - Sjors en Sjimmie

Gedachtensprongen zijn soms onnavolgbaar. Pratend over het ZwartePieten-gekrakeel hadden we het ineens over de strip Sjors en Sjimmie, en hoe het uiterlijk van Sjimmie in de loop der tijd is aangepast aan veranderende opvattingen.
De dikke rode lippen werden dunner, het gebrekkige Nederlands werd beter, het 'onhandige' gedrag werd handiger, en, naar mijn idee vooral: geen enorme ringen meer in de oren, en andere 'primitieve' versieringen.
Door langer hier te zijn begon Sjimmie de taal beter te beheersen en de gewoonten beter te kennen, denk ik dan. Behalve zijn huidskleur integreert hij in onze cultuur. En die versierselen, zoals die oorringen, neusbotjes, en het vrijwel naakt lopen verdwenen ten faveure van een 'beschaafder' uiterlijk.
Dat hebben onze christelijke zendelingen toch maar mooi voor elkaar gekregen: geen peniskokers, rieten rokjes en blote borsten meer, maar nette pantalons en katoentjes.

Maar is niet de stelling te verdedigen, dat hij zijn eigen cultuur heeft moeten opgeven omdat 'wij' onze cultuur veruit superieur vinden en die aan hem opgedrongen hebben?

En dat terwijl menigeen in onze hedendaagse cultuur 'terug naar de natuur' roept, en in het echt in zo'n situatie volkomen hulpeloos zou zijn… Ach, dan zijn er altijd nog oorringen, hoe groter hoe mooier!

Zie ook: Andere tijden: Witte Sjors en zwarte Sjimmie

zaterdag 18 november 2017

171118 - ZOZ - Van schimmel en ballads

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


We hebben deze week het huis (de woonkamer vooral) nogal overhoop. Door lekkage was het gezellige behang in een hoek beschimmeld geraakt, en ook een hoek van het plafond was aangetast.
De oorzaak van die lekkage zat ergens op het dak, en zou het gevolg kunnen zijn van een eerdere reparatie van een ander probleem.


De woningcorporatie heeft het euvel laten verhelpen (hopen we), maar de gevolgschade kwam op ons bordje.
Of beter gezegd: het bordje van onze verzekering. En dan leer je tussen neus en lippen dat er een stevig juridisch verschil is tussen VERvolgschade en GEvolgschade, maar in ons geval was de schade gelukkig gedekt.
Deze week heeft een aardige, bekwame vakman het oude behang verwijderd en de schimmel geneutraliseerd, nieuw behang geplakt en het plafond en de muur gesausd.
Maar wij zijn nu nog druk aan het herinrichten: schilderijen ophangen (meteen maar een railsysteeem, gecompliceerder dan ik dacht) en het verven van niet inbegrepen delen, aangepast aan de nieuwe kleur.

Daarom volsta ik deze keer met één video. Ik denk dat ik deze interessante zangeres en muzikante gevonden heb in de rechtermarge van Youtube, toen ik iets anders beluisterde: Rhiannon Giddens. Ze komt uit North Carolina in de VS. Ze werd bekend als mede-oprichter van de Carolina Chocolate Drops, waarmee ze een Grammy won. Daarnaast heeft ze ook Keltische muziek gespeeld.
Ze zingt, speelt viool en banjo. Ze heeft op een eliteschool wetenschap en wiskunde gestudeerd, en heeft opera gestudeerd op een conservatorium.
Er is een ruime collectie van haar werk te vinden op Youtube.
In de (lange) video die ik koos zitten wèl vier "ballads", die ze uitvoerde tijdens een TED-talks sessie.

Songs that bring history to life - Rhiannon Giddens:


We horen achtereenvolgens Waterboy, waarbij ze zich baseert op de versie van Odetta. Dan haar eigen song "Come Love Come" (tekst). Dan twee songs, The Lonesome Road en Up Above My Head, van Sister Rosetta Tharpe: die wordt genoemd als de eerste gospelzangeres die overstapte naar het seculiere repertoire, en daarmee een inspirator werd voor veel andere artiesten.
Zo wordt ze aangeduid als "the original soul sister" en "the godmother of rock and roll"!
Ik denk dat ik nog wel weer eens naar Rhiannon Giddens zoek...

zaterdag 11 november 2017

171111 - ZOZ - Van een tuin en een merel

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links vanaf vandaag bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik blogde al vaker over Willem Reitsema, niet alleen zanger/gitarist, maar ook onze overbuurman. Hij luisterde vaak het straatbeeld op in Emmen, maar speelde ook een bezielende rol in een aantal bands.

Deze keer gaat het weer over Willem: zijn gezondheid ging de laatste tijd bergafwaarts, en hij is maandag j.l. overleden. Hij zou eind deze maand 58 zijn geworden.
We hebben de laatste jaren een aantal keren gezien hoe hij met een ambulance werd opgehaald. Longproblemen. Vaak stond hij korte tijd later weer te spelen en zingen in het centrum van Emmen. De laatste maanden kwam het er niet meer van.

Een paar weken geleden werd Willem voor het laatst opgehaald. Een goede vriendin had al afscheid van Willem genomen: hij overleed terwijl zij onderweg was naar Nepal.
Willem's broer Erik hield via Facebook iedereen op de hoogte.Op 3 november met de foto die ik maakte van Willem tijdens het Luisterfestival 45NAP bovenop de voormalige vuilstort van Emmen.

Gaat niet zo goed met Willem, mijn kleine broertje. Inmiddels van het ziekenhuis overgeplaatst naar een Hospice in Hardenberg. Prachtige locatie aan de Vecht en werkelijk het liefste personeel die je je kunt wensen.

Willem op bed in z’n kamer, altijd bereid om het personeel goed tot z’n recht te laten komen :
Hulp: Kan ik nog wat voor u doen?
Willem: Ach nee ... Hoewel, ik wou eigenlijk wel even rechtop zitten.
Hulp: Eh ... Maar eh, u zit al rechtop he?
Willem: Ja ja ja ja ja ... Nou ... Een kop koffie misschien?

De humor was er nog, maar een paar dagen later kwam dit bericht met alleen deze foto:

Ik neem afscheid van Willem met dit gedicht:

Wish you were here…

Wolken boven het strand
waar de wind herinnering
deelt met de meeuwen en
de branding hem naroept

Zijn oude moeder aarzelt
halfweg huis en laatste bus
ze kijkt hem na, omhoog
zijn schoenen in haar hand

Een klankschaal tinkelt op
intercontinentale hoogte
zijn gitaar zweeft langs
Under The Milky Way

Hij is er nog, in hart en hoofd
zijn echo, Love Minus Zero
en op de berg fluister ik
A Hard Rain 's Gonna Fall

Kenners hebben al gezien dat de cursieve regels songtitels zijn. Under The Milky Way, een song van The Church (NL), heeft Willem opgenomen met zijn trouwe vriend en zanger Elias de Vries en broer Erik op bas, in eigen beheer, als Mr. Jones Band (ook eerder de naam van een band van Willem). Ik plaatste het al eens in een blog.

Mr. Jones - Under the Milky Way (The Church):


Van Willems uitvoering van "A Hard Rain's Gonna Fall", dat hij spontaan inlaste na een fikse onweersbui tijdens het Luisterfestival 45NAP op 29 juni 2014, kon ik helaas geen opname vinden. Een paar sfeerbeelden van die middag, het enige evenement waar Willem en ik allebei opgetreden hebben, hij met muziek en ik met tekst:

De twee gezichten van het weer tijdens het festival.
Rechtsboven Erik en Willem Reitsema en Marijke.
Midden: Jaap en Aleid Rensen van het Dierenpark; daarnaast ik.
Onderste foto's: Willem Reitsema ontspant en bereidt zich voor.

De video van Willem in de Dali Passage in winkelcentrum de Weijert is gemaakt door Marijke op 26 maart 2015. Hij noemde haar altijd "mijn buurmeisje", met een guitige twinkeling in zijn ogen. We kwamen er langs en Marijke filmde hem met haar telefoon.


Willem vertelde dat hij graag daar speelde vanwege de acoustiek. 's Zondags kwam daar niemand, was het afgesloten, en dan stond hij bij de ingang van het oude Dierenpark (nu Rensenpark).
Tot voor kort was de video een tiental keren bekeken, maar een van de plaatselijke weekkrantjes heeft 'm gevonden en online in hun bericht gezet over Willems overlijden. Op het moment dat ik dit schrijf is het bijna 3600 keer bekeken. Dat zegt iets over Willem's populariteit!
Ik had ook deze eerder geplaatst; Willem zingt en speelt Bob Dylan's Love Minus Zero/No limit. Er zijn meer video's van optredens van Willem, maar ik vond niets anders van zijn solo-optreden als "straatmuzikant". Wat is het nu een ode aan zijn talent!

Willem Reitsema - Love Minus Zero/No limit (Bob Dylan):


Met alle mooie herinneringen, en de muziek van Willem die nog terug te vinden is, en het weten dat zijn lichaam het af liet weten, waarvan hij zich zeer bewust was, blijft toch bij veel mensen het gevoel van gemis. Willem was een vrije vogel, gedreven door de muziek. Een lieve, humoristische man, waar geen draadje kwaad in zat. Hij was met een vroegere versie van Mr. Jones in Oostenrijk op tournee, en daarvan is een moment bewaard gebleven, dat hier past. Willem pakt tussen zijn keuvelende collega's in het zonnetje bij een hotel zijn gitaar, en hij speelt en zingt wat ik nu voel, een korte versie van een song van Pink Floyd.

Willem Reitsema - Wish You Were Here:


Na de crematie schreef Erik onder andere nog: “The flame that burns twice as bright burns half as long.”, met een beetje goede wil zou je dus kunnen zeggen dat Willem bijna 116 is geworden. Ik zeg, pak wat te drinken en proost op de liefde. Doen wij ook.

Proost, op Willem en op de liefde!

Toch voelt Emmen nu een beetje als de tuin, waaruit de merel die er altijd zo mooi zong, nu verdwenen is…

Update 15:00 : Daniël Lohues schreef dit over Willem.

zaterdag 4 november 2017

171104 - ZOZ - Van zingen en gezongen worden

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik zag dat een Amerikaanse artiest deze week heeft opgetreden in Drenthe, in een voormalig dorpskerkje. Ik heb in de 70-er jaren een LP van hem gekocht.
Ik had al heel lang niets meer van hem gehoord, dus dacht dat hij al lang "met pensioen" was. Of erger, zoals de laatste tijd veel oudere artiesten "uit de tijd komen", zoals we dat in Drenthe zeggen.
Nou ja, ik had anderhalf jaar geleden ruimschoots aandacht aan hem besteed: 160409 - ZOZ - Van Muskogee tot Chip.

Nee, Chip Taylor (nl) is niet zo'n algemeen bekende grote naam als Fats Domino, maar zijn bijdrage aan de populaire muziek doet er wel degelijk toe.

Chip Taylor is geboren als James Wesley Voight in 1940, maar zijn platenmaatschappij vond die naam te moeilijk voor de radio-dj's.
Hij werd geboren in de staat New York als de jongere broer van geoloog / vulkanoloog Barry Voight en acteur Jon Voight (nl), en is de oom van actrice Angelina Jolie (Voight) (nl) en haar broer, acteur James Haven (Voight).
Zijn vader was een professioneel golfer, Chip wou ook golfer te worden maar een blessure verhinderde dat.

Hij ging liedjes schrijven voor pop en rock artiesten; de lijst met artiesten die songs van hem hebben opgenomen, is véél te lang om hier weer te geven. Zelf werd hij bekender met repertoire dat in het genre "country" valt; en dat voor een geboren New Yorker.
Mijn kennismaking met Chip Taylor is vast gegaan via het roemruchte country-programma van VARA radio, Nashville. Ik kocht de LP "This Side Of The Big River". Het titelnummer, Chip Taylor - Big River, is geschreven door Johnny Cash: Johnny Cash - Big River. Misschien een strategische keuze? Om succes te hebben moet je in eerste instantie met iets aansprekends of iets herkenbaars komen. Anders zit er geen droog brood in muziekmaken, dus het is spannend of je in de hitlijsten verschijnt…

Chip Taylor - 101 In Cashbox:


Misschien wel zijn grootste succes als songwriter is Wild Thing ( nl) zoals gespeeld door de Engelse band The Troggs (nl). En er zijn héél veel covers, ook van Chip zelf, maar ik kies voor de humor.

Animal (Muppets) - Wild Thing:


Een andere overbekende song geschreven door Chip Taylor is Angel Of The Morning (nl), heel vaak gecovered en vertaald. Zo kennen wij het als Willeke Alberti - Vlinder van een zomer (angel of the morning).
De eerste en meest succesvolle opname was van Merrilee Rush, die in Nederland de vijfde plaats bereikte. Ik koos een versie met de tekst.

Angel of the Morning - Merrilee Rush:


Melancholiek klinkt Chip Taylor's warme stem in deze song van de "Big River"-LP.

Chip Taylor - John Tucker's On The Wagon Again:


Ook een heel bekende song (maar wie weeet dat die door Chip Taylor is geschreven?) is kent "iedereen" vooral van Janis Joplin (nl): Janis Joplin - Try (Just A Little Bit Harder; Live at Woodstock, 1969), maar ik vond een oudere versie door Lorraine Ellison, begonnen als Gospel-zangeres, later overgestapt naar Soul. Ze schreef zelf ook songs. Ze gaf haar muzikale carrière op om voor haar moeder te zorgen, maar overleed op 51-jarige leeftijd aan eierstokkanker.

Lorraine Ellison - Try (Just A Little Bit Harder):


Midden 70-er jaren stopte Chip Taylor zijn muzikale carrière, omdat hij zat was van de business: hij wou zijn artistieke vrijheid niet prijsgeven. Hij werd professioneel gokker.

In 1993 pakte hij het optreden en opnemen weer op. Hij werkt sindsdien veel samen met topgitarist John Platania, die vooral bekend werd door zijn werk met Van Morrison (nl).

Chip Taylor heeft vanaf 2001 veel samengewerkt met zangeres/violiste Carrie Rodriguez (nl) en daar ligt een connectie met Nederland: Carrie's vader was folk-singer/songwriter en is in 1994 in Nederland gaan wonen. Ook met de Canadese zangeres/violiste Kendel Carson heeft Chip Taylor veel opgetreden.
Deze drie artiesten zijn ook te vinden bij Train Wreck Records, het door Chip Taylor in 2007 opgerichte onafhankelijke label. Op die site staat veel meer interessante info, o.a. over het eind van Chip's gokkersloopbaan: The Church Of The Train Wreck.

Ik vond een beknopt, interessant nederlandstalig verhaal over de recente activiteiten van Chip Taylor.
Een citaat: Dat Taylor het niet voor het geld doet blijkt wel uit het de keuze voor het titelnummer van het album – “Fuck all the perfect people” is een nummer dat, hoe beschaafd het verder ook wordt gezongen, gegarandeerd nooit op de Amerikaanse radio te horen zal zijn. Maar laat je dat niet weerhouden, want Taylor maakt geen shockeer-teksten die er alleen op uit zijn om mensen te schokken, integendeel. Het nummer, zoals hij zegt: "my song for the prisoners", komt van een album dat hij in Scandinavië opnam met The New Ukrainians.
Voetnoot bij de video: "De eerste persoon in de video is de Italiaanse actrice Paola Fiorido, die bij een populaire TV-show werd ontslagen toen ze kritische opmerkingen uitte over machtige personen. De video is gemaakt door een prijswinnende documentairemaker, Jeth Weinrich.

Chip Taylor & The New Ukrainians - Fuck All The Perfect People:


En dan een actuele protestsong kun je zeggen, ook met een video van Jeth Weinrich. De "roots" van Carrie's vader (overleden in 2015 in Nederland) liggen in Mexico...

Chip Taylor & Carrie Rodriguez - Who's Gonna Build That Wall:


zaterdag 28 oktober 2017

171028 - ZOZ - Van heuvels en dalen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Antoine Dominique Domino Jr. (February 26, 1928 – October 24, 2017), known as Fats Domino (nl), was an American pianist and singer-songwriter of Louisiana Creole descent. He had 35 records in the U.S. Billboard Top 40, and five of his pre-1955 records sold more than a million copies, being certified gold. Between 1955 and 1960, he had eleven Top 10 hits, and his record sales were reportedly surpassed only by Elvis Presley. During his career, Domino sold over 65 million records. His musical style was based on traditional rhythm and blues, accompanied by saxophones, bass, piano, electric guitar, and drums.

Ik was verbaasd dat Fats Domino 4 keer geplaatst is in een ZOZ, maar naar mijn idee zijn grootste hit wereldwijd stond er nog niet in: Blueberry Hill. Deze song uit 1940 is veelvuldig gecovered door diverse artiesten; de muziek is van Vincent Rose, de tekst van Larry Stock en Al Lewis.
De song is oorspronkelijk geschreven voor de Westernfilm The Singing Hill en werd in de film, country-style, gezongen door Gene Autry (nl), ook bekend als "the Singing Cowboy". Dit zou de eerste ooit opgenomen versie zijn.

Gene Autry - Blueberry Hill (1941):


Alle covers ten spijt is de Rock'n Roll versie van Fats Domino de bekendste. Hij nam het de eerste keer op in 1950 en is het zijn hele carrière blijven spelen.
Ik weet nog dat ik een fortuin aan kwartjes in de jukebox heb gegooid van mijn favoriete "lunchroom". Voor een kwartje kon je 3 plaatjes laten draaien in de jukebox; bij mij was het vaak 3 keer Blueberry Hill. De troostende melancholie van de warme muzikale klanken, en de hoop het ideale vriendinnetje te lokken.

Ik kies een versie, chronologisch halverwege die tijd en nu, met de erkenning voor het raakvlak van Jazz, R&B, Blues en Rock'n Roll, met een optreden op North Sea Jazz.

Fats Domino - Blueberry Hill (North Sea Jazz-Holland, 1980):


Dat Blueberry Hill de wereld heeft veroverd, moge blijken uit de volgende video. Weliswaar komt de performance niet heel geroutineerd en gelikt over, besef echter dat het hier gaat om een (spontaan?) benefiet-optreden in St. Petersburg voor zieke kinderen. De artiest in kwestie kondigde zichzelf aan met: "I can neither sing nor play, but I very much like doing it."

Vladimir Putin - Blueberry Hill:


Fats Domino's eerste hit was The Fat Man, dat hij schreef samen met zijn muzikale maatje Dave Bartholomew. Deze song wordt soms genoemd als "de eerste Rock'n Roll opname", voordat de term was bedacht, en was de eerste Rock'n Roll plaat waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht.

Fats Domino - The Fat Man (1949):


Fats Domino was een inspirator voor veel andere artiesten. Elsvis Presley bewonderde hem ook, en omgekeerd; dit is een dubbel-optreden: Elvis Presley / Fats Domino - Blueberry Hill / Love Me.
Paul McCartney was voor The Beatles bezig met de pianopartij voor een song, en greep terug op muziek van Fats Domino's Blue Monday; dat ging over de week van een hardwerkende man.

Fats Domino - Blue Monday (1957):


De Beatles-song werd Lady Madonna (nl) over de werkweek door de ogen van een vrouw. Fats was zo enthousiast, dat hij de song ook opnam.

Fats Domino – Lady Madonna (1968):


Op 23 January 1986 werd Fats Domino, als een van de eerste artiesten, opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame (nl).

Billy Joel Inducts Fats Domino into The Rock and Roll Hall of Fame:


Mooi hoe Fats Domino, die grote artiest, zijn collega's die daar al opgetreden hebben, lof toezwaait. Ontroerend hoe hij uitspreekt dat hij zou willen dat Elvis Presley (nl) en Buddy Holly (nl) die tegelijk postuum werden opgenomen in de Hall of Fame, er nog bij hadden kunnen zijn.

Buddy Holly was, samen met Richie Valens en The Big Bopper omgekomen bij een vliegtuigongeluk; daar wordt wel aan gerefereerd als: The Day the Music Died (nl). Ik plaatste al eens de video Buddy Holly - Valley of Tears (newscast intro) met een nieuwsbericht over dat ongeluk.
Als je zoekt op Valley of Tears vind je in de eerste plaats iets over een veldslag, van 6 tot 9 oktober 1973, uit de Yom Kippur oorlog (nl). Deze slag ging over de door Israël in 1967 bezette Golan-hoogte.

Dat had niets te maken met de song Valley of Tears van Buddy Holly's in 1958. Ik had er nooit aandacht aan geschonken, maar de song is geschreven door Fats Domino en Dave Bartholomew.

Fats Domino - Valley Of Tears:


De titel past wel bij de periode van ons leven. Kort na het overlijden van Marijke's zus, waarbij we intens betrokken waren, wordt mijn oudste stiefzus vandaag gecremeerd zonder dat we er bij kunnen zijn, omdat we allebei te ziek zijn en de afstand te groot is.

zaterdag 21 oktober 2017

1671021 - ZOZ - Van toeters en bellen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Omdat ik geen rekenwonder ben, wil ik niet de indruk wekken dat ik dat wèl ben. Huh…? Vroeger werd bij ons op het dorp wel eens gezegd: "Moet dat kind nog naar school? Die kan toch al een elf schrijven met zijn neus!"
Als ik niet oppas doe ik dat ook, en ik hoest voortdurend alsof er een T-Ford staat te toeteren! Om een indruk te geven: 1923 Model T Ford Aaoogha horn.

Een oud volksrecept dat mij ooit ter ore kwam, is het eten van zoute haring. Dat kwam mooi uit, Jacintha kwam langs op haar wekelijkse ronde met de viswagen. Als mijn grootvader en opvoeder zwaar verkouden of grieperig was, kreeg hij groentesoep. Alsof het gepland was, kreeg ik dat vandaag ook: heerlijk!

Er drong zich meteen een titel bij me op: Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu. Weer een song die een hit geworden is door iemand anders (een blanke) dan de oorspronkelijke (zwarte) singer/songwriter, Huey "Piano" Smith.
Huey Smith werd bekend door zijn pianostijl, waarmee hij zuidelijke pianisten beïnvloedde. Zijn eerste song schreef hij op de piano toen hij 8 jaar was. Hij begon te werken op zijn vijftiende en was 18 toen hij z'n eerste platencontract kreeg.
Vanaf 1955 speelde Smith met bands en in veel studiosessies van grote artiesten, zoals Little Richard en Lloyd Price.
In 1957 bracht hij de titel uit waar ik meteen aan dacht met mijn snotneus.

Huey Piano Smith - Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu:


Een andere titel van hem die me aanspreekt, is: Huey "Piano" Smith - High Blood Pressure, iets waarmee veel ouderen worden geconfronteerd.
En omdat 'ie leuk is, een link naar een duet met vader en dochter, met de radio aan in de auto: Huey 'piano' smith and the clowns - don't you just know it.

"Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu" werd pas een internationale hit in 1972, in de versie van Johnny Rivers (nl); hier een versie met de tekst in beeld.

Johnny Rivers - Rockin' Pneumonia And The Boogie Woogie Flu:


Het werd de derde Gouden plaat voor Rivers. Mocht je deze versie beter vinden dan die van Huey Smith, dan zou dat kunnen komen door de betere opnametechniek en de fantastische studiomuzikanten, die de begeleiding doen. Het was een los-vaste groep rond L.A. (Los Angeles), die in verschillende samenstellingen speelde op tal van hits. De groep kwam bekend te staan als The Wrecking Crew. Er is zelfs een documentaire gemaakt over deze topmusici. Soms werden ze genoemd The First Call Gang, soms ook The Clique. (Grappig, dat laatste was ook de naam van een dichtersgroep waarvan ik 11 jaar lid ben geweest).

Omstreeks 1960 werden ze de "de facto house band" voor de roemruchte producer Phil Spector (nl), en werden dan soms genoemd: The Phil Spector Wall of Sound Orchestra.
The Wrecking Crew speelde vaak anoniem mee op de platen van bekende artiesten, zoals Jan & Dean, Sonny & Cher, Barry McGuire, The Mamas & the Papas, Frank Sinatra, en Nancy Sinatra. Soms werden ze gebruikt als "ghost players" (zoals boeken met een bekende naam op de kaft soms geschreven zijn door een "ghost writer"), zoals op Mr. Tambourine Man van The Byrds, Pet Sounds van The Beach Boys, en albums van The Monkees.
The Wrecking Crew wordt nu algemeen gezien als succesvolste groep studiomuzikanten in de geschiedenis van de populaire muziek.
Phil Spector was behalve een geniale producer, ook een exentriekeling, die uiteindelijk in de gevangenis belande wegens moord, soms uitgelegd als crime passionel.

Naast veel andere covers vond ik Jeannie C. Riley - Rockin' Pneumonia & The Boogie Woogie Flu. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Jeannie C. Riley eerder had gezien, maar ze staat zelfs in de Nederlandse Wikipedia. Misschien omdat ze zich thans gericht heeft op Gospel, nadat ze aan de drank geraakt was, gescheiden, afgekickt, hertrouwd met haar ex en zich nu "born again Christian" noemt.

Jeannie C. Riley heeft nooit het succes uit 1968 kunnen evenaren van de hit die ze had met Harper Valley P.T.A. (nl), een song van Tom T. Hall (nl).
Met deze song, die onmiddellijk een enorme hit werd, werd ze de eerste vrouw die met dezelfde song tegelijkertijd in de top van de Billboard Hot 100 en de U.S. Hot Country Singles charts stond. Het duurde tot 1981 voordat dat record werd geëvenaard door Dolly Parton.

In dat lied komt een dochter thuis met een briefje van school, dat de moeder, een weduwe, door haar onaangepaste gedrag een slecht voorbeeld is voor haar kind en anderen. Het briefje komt van de oudercommissie en het schoolbestuur (P.T.A.). De moeder gaat die middag meteen met opgestreken zeilen naar de volgende vergadering. Ze heeft een minirok aangetrokken en trekt flink van leer: "Het is hier klein Peyton Place, en jullie zijn allemaal hypocrieten!" In de toenmalige TV-soap Peyton Place was schijnbaar alles netjes geregeld, maar het krioelde van het gekonkel en de affaires.
Uit de opbouw van het lied blijkt, dat de dochter het verhaal vertelt. De song heeft geleid tot het maken van een film en een TV-serie.

Jeannie C. Riley - Harper Valley P.T.A.:


De schrijver, Tom T. Hall (1936), is niet zomaar iemand: countryzanger, songwriter en boekenschrijver. Hij heeft 11 nr.1 hits geschreven en nog 26 top 10 hits.
Hij had ook wel een mening over politiek. Nou is deze song uit 1972 en gingen de Amerikaanse presidentsverkiezingen tussen Richard Nixon en George McGovern, maar iemand heeft er actueel beeld bij gemaakt, en dat wil ik jullie niet onthouden.
De song bereikte nr. 11 in de C&W hitlijst in 1972. (Hier de tekst).

Tom T. Hall - The Monkey That Became President:


Zo eindigt dan een ontdekkingsreis, die begint met een stevige verhoudheid, langs een paar verrassende ontdekkingen: 1) zwarte Heuy verzint, blanke Johnny wint; 2) hypocrisie kan hits opleveren; en 3) muzikale politieke commentaren kunnen opnieuw actueel worden.

dinsdag 17 oktober 2017

171017 - Niklas - Boze Witte Mensen

Boze Witte Mensen zijn niet altijd Boze Witte Mannen. Gisteren was ik onvermijdelijk getuige van een discussie met een Boze Witte Vrouw, die ergens aan de rand van onze kennissenkring dwarrelt.
Ze was in gesprek met een niet zo boze witte vrouw over Groot Onrecht dat haar was aangedaan. Zittend op haar rollator, zodat ze het lang kon volhouden, fulmineerde ze er flink op los.

Deze keer had de apotheek het gedaan. Ze had medicijnen gekregen op een herhalingsrecept van haar specialist. Maar ze zaten in een ander doosje, ze waren van een andere fabrikant. Dat pikte ze niet, ze wou de medicijnen die ze altijd had. De apothekersassistente had toen gezegd dat ze dan moest betalen.
De toon waarop de Boze Witte Vrouw dat vertelde, deed vermoeden dat ze nogal was afgeblaft. Maar dat was haar eigen gebruikelijke toon: recht zo die gaat en met luider stemme.
Ze ging nóóit weer naar díe apotheek, want die bedonderde haar: ze had toch nooit wat hoeven betalen voor die medicijnen? Dachten ze nou echt dat ze haar konden belazeren? En die zorgverzekeraars willen de mensen alleen maar dood hebben.

Als klap op de vuurpijl, die apothekersassistente had ook nog gevraagd of ze wel genoeg calcium gebruikte! Waar bemoeide dat mens zich mee, ze was toch geen dokter? En juist in dat nieuwe medicijn zat calcium, en daar kon ze niet tegen want dan kreeg ze allerlei kwaaltjes. En dat had ze de assistente op haar gebruikelijke manier verteld.

De niet zo boze witte vrouw probeerde haar uit te leggen, dat de keuze uit verschillende medicijnen met dezelfde werkzame stof niet door de apotheek wordt bedacht, maar uiteindelijk door de minister van Volksgezondheid wordt bepaald.
Dat apothekersassistentes er ook voor doorgeleerd hebben, dat ze dat werk niet zómaar mogen doen. En dat het juist getuigt van deskundigheid en zorgvuldigheid als ze zulke vragen stellen.
Ook, dat het verschil maakt hoe je mensen aanspreekt; dat als jij blaft, de neiging om vriendelijk te reageren afneemt.
Jaja, daar had de niet zo boze witte vrouw misschien wel gelijk in.

Via een nabijere kennis kreeg ik tot mijn verrassing nú al feedback. De Boze Witte Vrouw had spontaan verslag gedaan van het gesprek waarvan ik getuige was geweest, en toevallig hadden we vandaag contact.
De Boze Witte Vrouw was het lang niet eens met de niet zo boze witte vrouw, maar die had tenminste geluisterd en nu had ze eens lekker haar hart kunnen luchten!

Ach, die kennis had ook al vaak geprobeerd de Boze Witte Vrouw er van te overtuigen dat de muren waar ze tegenop liep, meestal door haar eigen gedrag waren ontstaan. Maar dat was zaaien op rotsige bodem, en niet alleen vogeltjes zingen zoals ze gebekt zijn...

Tja, het onrecht in deze wereld is groot, vooral als je er bij voorbaat van uit gaat dat iedereen je wil belazeren.
En als je niet goed op de hoogte bent hoe de dingen werken, doordat je je er niet in kunt of wilt verdiepen...