...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 18 april 2015

150418 - ZOZ - Van oceanen, fruit en burgerrechten

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Dezer dagen stond ik in de keuken te afwassen. Dat is niet bijzonder, want uit praktische overwegingen is dat mijn taak. Wel bijzonder is, dat ik begon te zingen. Dat duurde niet lang, twee regels tekst, meer kon ik er zo spontaan niet van reproduceren. Dat is maar goed ook, want mijn zingen is niet om aan te horen, en al snel kriebelt mijn keel zodanig dat ik vreselijk begin te hoesten: de ingebouwde bescherming voor mijn omgeving.

Die regels kwamen uit Listen To The Ocean, van Nina & Frederik, maar omdat Vlasje (ZOZ 021) en Joke (ZOZ 084) dit nummer al eens geplaatst hebben, sla ik deze over.

Nina & Frederik (nl) waren in de vijftiger en begin zestiger jaren héél populair als duo, met hun mooi bij elkaar passende stemmen. Het schijnt overigens met Frederik, zoon van een (adelijke) Nederlandse ambassadeur in Denemarken, uiteindelijk slecht afgelopen te zijn: op de Filipijnen vermoord vanwege een drugsconflict, heet het.
Zolang ze samen bleven hebben ze nog veel mooie muziek gemaakt, waarbij ik vaak twijfel welke overlapping er zit tussen hun repertoire en dat van Harry Belafonte, een andere zeer populaire zanger in die tijd. Soms klinkt in mijn hoofd een lied van de één met de stem van de anderen of omgekeerd, terwijl ik geen informatie over die uitvoering kan vinden...
Over Harry Belafonte (nl) las ik nog iets, waarvan we heden ten dage verbijsterd zijn over de absurditeit:

In het begin van de jaren vijftig was hij al vroeg lid van de Burgerrechtenbeweging. Belafonte was een vertrouweling van Martin Luther King (nl). Toen hij in 1968 in een televisieshow van Petula Clark (nl) optrad, lachte Clark tijdens het zingen even en raakte Belafontes arm aan. Ondanks protesten van sponsor Plymouth Motors werd de show toch uitgezonden. Het was de eerste keer dat op Amerikaanse televisie was te zien hoe mensen van verschillende rassen elkaar op vriendschappelijke wijze aanraakten.

Ik vond bij beiden de Banana Boat Song, ook bekend onder de titel Day-O. De Banana Boat Song is oorspronkelijk een "worksong", ter begeleiding van eentonig, zwaar werk. De tekst moet dus niet te gecompliceerd zijn en eindeloos herhaald kunnen worden. Ik heb deze clip gekozen omdat die voor mij het "oude geluid" terughaalt:


Over uitbuiting van bananenwerkers wordt al heel lang gepubliceerd, of het nou in Zuid Amerika gebeurt of in Afrika. Ook door Nederlandse programma's als de Keuringsdienst van Waarde: deel 1 en deel 2, en niet alleen één supermarktketen is er bij betrokken.

In dit licht plaats ik hier een link naar een clip met de originele muziek van Harry Belafonte, waarvan de vrij heftige video een stevig protest is tegen de grote fruit-multinationals en de keten die er op volgt: Harry Belafonte - Banana Boat Song (Day O). Dit past wel bij het burgerrechten-activisme van Harry Belafonte, al zal hij dit niet zelf hebben gemaakt / laten maken.
De versie van Nina and Frederik - Banana Boat Song (Day-O) vind ik nogal lief, daarentegen vind ik de "vertaling" hiervan André van Duin - Het Bananenlied, los hiervan misschien wel humoristisch, maar tegen de achtergrond van die uitbuiting wel wrang.

In de fruitsector ga ik bij Nina en Frederik dan maar naar de mango, want dat lied hoorde ik steeds met de stem van Harry Belafonte, maar dat klopt dus niet: het zal wel de klankovereenkomst zijn met "Day-O". Nina and Frederik met Mango Vendor, ook bekend als Mango, Buy Me Mango!:


In een soort "wordt vervolgd" op deze ZOZ hoop ik "vandaag of morgen" nog even door te gaan op het luisteren naar de oceaan en mijn verjaardag, want daar zit ook wel weer een verhaal in.

zaterdag 11 april 2015

150411 - ZOZ - Van oude kranten en een superzwijmel

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Omdat ik komende week jarig ben, trakteer ik op een superzwijmel. Ik heb een oud tijdschrift uit de kast gehaald. Geen muziekblad, maar een braaf protestants-christelijk familieblad, dat als tegenhanger was bedoeld voor de o zo wereldse, en dus voor ons volksdeel ongeschikte bladen als Revue en Panorama: De Spiegel, de aflevering van 27 april 1963.
Mijn grootouders, waar ik toen als 17/18/19-jarige in de kost was tijdens mijn eerste baan, waren trouwe lezers. Ik was vooral geïnteresseerd in de jongerenrubriek, "De Reageerbuis". Die presenteerde zich met de leus: "VRIJ SPEL voor jonge mensen van 13-23 jaar die van hun hart geen moordkuil maken". Dat klonk voor sommige abonnees al behoorlijk recalcitrant...

Deze oude Spiegel heb ik bewaard, omdat er een artikel in stond waaraan ik heb meegewerkt: een platenbespreking. Vier jonge lezers uit Friesland en Groningen waren uitgenodigd voor een bijeenkomst met de redactie, Ingrid en Marcel, in Leeuwarden. De datum van de bijeenkomst weet ik niet meer, maar de productie van zo'n tijdschrift was dacht ik minimaal 6 weken, dus het zal eind 1962 / begin 1963 geweest zijn. Kort voor publicatie was ik jarig geweest.


Dat het een leuke dag was, is een van de weinige dingen die me nog voor de geest staan, benevens een fotosessie bij het standbeeld ter ere van de Friese stamboekkoe, Us Mem.
Dat beeld stond destijds in een plantsoentje aan het Zuiderplein, dicht bij het station, het is inmiddels verplaatst. Tijdens de fotosessie die we deden bij dat beeld, leerde ik een nieuwe uitdrukking. De fotograaf riep op een gegeven moment: "Oei, ik heb geluk aan mijn schoen!" Dat was zijn manier om aan te geven dat hij in hondenpoep had getrapt...
Ondanks de hondenpoep had de fotograaf inspiratie gevonden om wat te "photoshoppen-avant-la-lettre" met Us Mem, geïnspireerd op de populariteit van het TV-programma Top of Flop van de VARA, gepresenteerd door Herman Stok, feitelijk de eerste Nederlandse DJ op TV.
Ik denk dat het een minutieus prutswerk is geweest met meerdere afdrukken, een fijn schaartje en retoucheerverf!


Het artikel nam anderhalve pagina in beslag, de andere halve pagina toonde een advertentie voor nylonkousen. Draagt iemand die nu nog, met jarretelles, of zijn er alleen nog panty's te koop?
Bij de redactie waren blijkbaar veel singles (vinyl uiteraard, 45 toeren) bezorgd ter promotie. Daarvan mochten wij vieren voorspellen wat er van terecht zou komen, en dat werd in een tabel in dat artikel verwerkt.


Ik was nieuwsgierig wat er van deze artiesten en muziek nu, na zo'n 52 jaar, nog via internet terug te vinden zou zijn, en ziehier...!
Daarbij valt op te merken dat in die tijd de Bossa Nova (nl) erg "in" was, dus die term kom je nogal eens tegen.

Van de originele Downtown Jazz Band, van eigen bodem, vond ik geen clip van When The Saints Go Bossa Nova In, maar wel een foto van de hoes. Er schijnt nog steeds enige activiteit te zijn, met een zeer veelzijdig mens als centrale figuur: Roefie Hueting.
Van Jerry Williams and the Violents werd in de tabel geen song genoemd, maar "Mr. Dynamite" was toen actueel, eidoch niet te vinden.
In de tabel stond "Tippy and the Glovers", maar dat moet ongetwijfeld zijn: "Tippie and the Clovers (met Roosevelt "Tippie" Hubbard.) Waarschijnlijk met de song: Bossa Nova Baby.
Het plaatje van Johnny Tillotson had blijkbaar twee A-kanten.
En van de Bossa Nova-single van Willy Schobben met "Me Voy Pa'l Pueblo" vond ik ook alleen de hoes...

Artiest / InfoMuziek
Down Town Jazz Band, leider Roefie_Hueting;
Interview Roefie Hueting in Oud Hagenaar (PDF, blz 10/11)
Ray Connif Singers (nl)Ray Conniff - Zip A Dee Doo Dah
Eydie Gormé (nl); Blame It On The Bossa NovaEydie Gormé - Blame It On The Bossa Nova(1963)
The Black Albinos (actuele site); The Black Albinos (info)Black Albinos - On the sunny side of the street (1962)
Jerry Williams and the ViolentsGeen clip
Steve Lawrence; Go Away Little Girl"Go Away, Little Girl" Steve Lawrence
Lou MontePepino The Italian Mouse
Ray Bryant; Madison danceIt's Madison Time Part 1 & 2 Ray Bryant Combo '60
Tippy and the CloversBossa Nova Baby - Tippie and The Clovers (1962)
The Shadows (nl); Dance On!The Shadows - Dance On
Willy and his GiantsAjoen, Ajoen
Vince EverettVince Everett - I Ain't Gonna Be Your Low Down Dog No More 1962
Dion (nl); Ruby BabyDion - Ruby Baby [TV Apperance 1963]
Barbra Streisand (nl); My Colouring BookMy Colouring Book
Cliff Richard (nl) and The Shadows (nl); Bachelor BoyCliff Richard and the Shadows - Bachelor Boy
The Violents (en) (Violents, Wikipedia ZweedsThe Violents - Boa Constrictor
Johnny Tillotson (nl)I'm so lonesome; I Can't Help It
Lloyd Price; Under Your Spell AgainUnder Your Spell Again
Willy Schobben


Zo werd ik in het artikel geportretteerd, (jeetje, toen had ik een bril!) met de tekst: Gauke Zijlstra: in z'n element...
Met de andere deelnemers heb ik nooit weer contact gehad, ook niet gezocht, behalve nu; het bleek onbegonnen werk.
Ik was met mijn 19 jaren de oudste, de anderen waren 18, 17 en 16, nu dus allen rond de 70.
Rest mij nog te vermelden dat onze, en mijn, voorspellingen niet erg accuraat gebleken zijn, als ik zo oppervlakkig mijn ogen even langs die "Top of Flop"-tabel laat glijden.
Na afloop werden de singles verdeeld. Ik denk dat mijn "buit" was: Black Albinos, Shadows - Dance On, Willy and his Giants, Vince Everett, en The Violents - Boa Constrictor.
Maar al mijn singles zijn verloren gegaan bij een verhuizing...

zaterdag 4 april 2015

150404 - ZOZ - Van een foto en herinneringen

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik was bezig met een ander "project", toen ik een foto zag die aanleiding werd tot deze ZOZ. Een vriend van ons, een teruggevonden jeugdvriend van Marijke, Gjalt van der Meulen (fb) plaatste een foto met de tekst:
Zo ziet onze prachtige neorenaissance schouwburg in Groningen er van binnen uit. Na de voorstelling is de foto genomen vanaf de spook-van-de-opera-loge (balcon3). Het had maar een haar gescheeld of het gebouw was in de zestiger jaren gesloopt door achterstallig onderhoud.


In die Stadschouwburg heb ik ooit een dubbelconcert bijgewoond van twee bijzondere popgroepen: Soft Machine (nl) en Matching Mole (nl). Zoeken op internet leidt mij naar de vermoedelijke datum: 22 september 1972.
Soft Machine was begonnen als "psychedelische" band, en is uiteindelijk in de hoek van de jazz terechtgekomen.

Matching Mole is ontstaan rond Robert Wyatt, die daarvoor drummer was bij Soft Machine. De naam Matching Mole is een (ver)taalgrap, en ontstaan via de Franse vertaling van Soft Machine naar "machine molle"...

In die tijd waren beide groepen op zoek naar nieuwe vormen van muziekmaken, en waren daar meer mee bezig dan met de commercie. Kenners zeggen, dat beide groepen veel invloed hebben gehad op de ontwikkeling van de muziek.
Ook zijn beide groepen (dus) niet zo van de 3-minuten stukjes, dus ik heb moeten zoeken wat ik hier kon gebruiken. Ik begin met een niet te moeilijke clip van Soft Machine - Why Are We Sleeping?:


Matching Mole heeft niet lang bestaan, en Robert Wyatt moest het drummen opgeven nadat hij in 1973 uit een raam was gevallen en daardoor vanaf zijn middel verlamd raakte. Hij bleef wel actief in de muziek, voor zover ik weet tot op de dag van vandaag en heeft gewerkt met allerlei "sterren".

Deze clip van Matching Mole, Horse (outtake) is iets experimenteler:


Bij het doornemen van de informatie kwam ik een bijzonderheid tegen. Eén van de leden van Soft Machine van het eerste uur, de Australiër Daevid Allen, mocht na een tournee Engeland niet meer in door een probleem met zijn visum, en begon de Parijse groep Gong (nl), waar ik tot nu toe wel eens de naam van gehoord had, maar verder geen aandacht aan geschonken.
Zeker ook geen band van het "gewone levenslied". Hier zomaar een clip, ook weer geselecteerd op lengte, Gong - How To Stay Alive, met animatie op basis van tekeningen van Daevid:


Dat ik zo triggerde op Gong komt doordat ik onlangs even iets opzocht over een artiest waar ik al heel lang een LP van koester, Steve Hillage (nl). Hij mag dan bij tijd en wijle andere filosofische beginselen aanhangen dan ik, ik ben vanaf de eerste kennismaking gefascineerd door de sfeer van zijn muziek.
Toen ik de info over Steve doornam, zag ik dat hij ook een tijd gespeeld en een belangrijke inbreng gehad heeft bij Gong!

Om de cirkel rond te maken, land ik daarom weer in Nederland met een recentere clip, met de sfeer die me altijd zo aantrok in zijn muziek, experimenteel maar zeer melodieus, en nog steeds met zijn partner Miquette_Giraudy. Dit is muziek die mij een heel blij gevoel geeft - Steve Hillage Band - Aftaglid Live in Amsterdam 2006:


En ik ben weer verbaasd over allerlei namen die ik zag bij het doornemen van de informatie die ik vond, en dat blijkbaar toch heel veel musici kruislings met elkaar verbonden zijn, ook onverwacht!

dinsdag 31 maart 2015

150331 - WE300 - Evenaren

PlatoOnline's WE-300 schrijfuitdaging: schrijf een verhaal van exact 300 woorden, waarin het thema-woord niet voorkomt! Themawoord in maart/april 2015 = Evenaren

"Ja maar..." Het was een standaard onderdeel geworden van hun communicatie. Of het nou een filosofische gedachte betrof terwijl ze diepzinnig zaten te bomen, een veronderstelling omtrent een gebeurtenis of personen, of een terloopse opmerking of vraag over de dagelijkse gang van zaken.

Het leek een "spel" geworden te zijn, wie de koers uit mocht zetten, wie het het beste wist of het meeste. Dat daarbij hun beider bagage nadrukkelijk een rol speelde, was overduidelijk. Het was ook onvermijdelijk. Allebei hadden ze relaties gehad met competitie, of vermeende competitie. Elkaar de loef afsteken.
Het idee dat ze dat achter zich hadden gelaten, waren ze voorbij. Het leek een natuurlijk gegeven, het zoeken van de confrontatie - tot het hoog oploopt, óf tot een van beide er genoeg van had.

Zo hadden ze zich vaak afgevraagd, of het hele leven niet één grote competitie was, om het liefst beter, maar minstens gelijkwaardig te zijn aan anderen. De cliché's van buren die onmiddellijk óók het nieuwste van het nieuwste moesten hebben dat andere buren ook hadden aangeschaft. Als één buurvrouw twee gelijke dingen voor het raam zette, had binnen een maand iedereen in de buurt het, enzovoort.

En dan de gezondheidshypes. De een weet nòg gezondere voeding dan de ander, en de zelfbenoemde gezondheidsdeskundigen vechten elkaar de tent uit, evenals de reclamemakers, die elkaar om de oren slaan met nòg "gezondere" en nòg biologischer reclameteksten.
De overeenkomst lijkt te liggen op het terrein van de fantasie: de saaie feiten doen er niet meer toe, want daarin is geen competitie mogelijk.

O nee? In de wetenschap is men op zoek naar feiten. En als een waarneming niet eenduidig kan worden omschreven, ligt de competitie in het zoeken naar het antwoord op die vraag. En tot dat antwoord gevonden is, blijft het een vraag.


maandag 30 maart 2015

150330 - 6 Woorden met beeld - Speelgoed

Oma kijk, Opa gemaakt van klei!

Uitdaging: een verhaal in 6 woorden met beeld, kijk voor meer bij Marion

zaterdag 28 maart 2015

150328 - ZOZ - Van Mr. Jones en Elias (niet: Alias Smith & Jones)

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Toen deze week onze brievenbus een keer klapperde en we even later gingen kijken, bleken we een CD rijker te zijn geworden. Een CD van de Mr. Jones band.
Mr. Jones bestaat uit Elias de Vries (fb), zang, en Willem Reitsema (fb), gitaar, mondharmonica en tweede stem.
De CD is opgenomen door en met Willem's broer Erik, alias De Reits (fb), die ook bas speelt op de CD, en een lange muzikale historie heeft met Mr. Jones.

Over die historie is niet zoveel informatie de vinden, maar volgens Historisch Emmen zijn ze begin jaren 80 begonnen, en waren deze drie er al bij.
Op B(l)ogdike vond ik ze nog als volgt aangekondigd voor een evenement in 2011:
Mr Jones is een akoestisch duo bestaande uit gitarist Willem Reitsema en zanger Elias de Vries. Reeds in 1993 werd onder de naam Mr Jones met een volledige band een album uitgebracht onder de titel “Articles”. Na het uiteenvallen van Mr Jones in 1996, werkten beide muzikanten mee aan verschillende projecten maar bleven Reitsema en de Vries achter de schermen bezig met het zoeken naar songs en het schrijven van eigen werk. Sinds 2001 staan ze ook weer samen op het podium en brengen ze een breed repertoire van songs. “Akoestisch Integer” en tweestemmig, staat Mr Jones garant voor een professionele avond live muziek.

Voor een CD die gewoon thuis is opgenomen (!) vind ik het een topproductie!


Heel mooi vind ik Under the Milky Way van The Church (NL) in de uitvoering op de CD van Mr. Jones:


Under The Milky Way

Sometimes when this place gets kind of empty
Sound of their breath fades with the light
I think about the loveless fascination
Under the Milky Way tonight

Lower the curtain down on Memphis
Lower the curtain down all right
I got no time for private consultation
Under the Milky Way tonight

[Chorus]
Wish I knew what you were looking for
Might have known what you would find
Wish I knew what you were looking for
Might have known what you would find

And it's something quite peculiar
Something shimmering and white
Leads you here despite your destination
Under the Milky Way tonight

[Chorus]

Under the Milky way tonight
Under the Milky Way tonight

Dat Elias een goede zangstem heeft, is door de jaren heen op waarde geschat. Vanaf de jaren '80 zong hij bij diverse bands, zoals UTC, en meer recent Hangover Paradise, maar zijn vriendschap met Willem Reitsema loopt als een rode draad daarnaast gewoon door.

Mr. Jones heeft onlangs eigenhandig een clip gemaakt, die ik wil laten zien. De muziek is het nummer Friday I'm in Love (van The Cure (NL):


Over Willem (onze "overbuurjongen") schreef ik al eerder, in ZOZ 84, 21-6-'14 en in mijn verslag van de manifestatie 45NAP.

Intussen staat hij weer bijna dagelijks te spelen in het winkelcentrum in Emmen. Gisteren filmde Marijke hem daar met haar GSM (echt, je kunt er ook mee telefoneren!) terwijl hij Love Minus Zero, No Limit van Bob Dylan (NL) bracht:


Ik vond nog een link naar Love Minus Zero/No Limit - Bob Dylan (met incomplete tekst in beeld) opgenomen in een hotelkamer in Londen in 1965. Donovan is ook aanwezig.

Voor de jonkies onder ons: Alias Smith and Jones was een Amerikaanse TV-serie, die ook hier populair was in de jaren 1970. Op YouTube is er nog wel iets van te bekijken.

vrijdag 20 maart 2015

150321 - ZOZ - Van merels en vergane blogs

Wie mee wil doen met (of luisteren bij de andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik kwam, door het zoeken naar oudere bestanden, weer eens wat ouder, verminkt, blog-materiaal tegen, van voor ZOZ, uit 2011.
Totdat Sanoma web-log.nl naar de bliksem hielp (met alles wat we daar sinds 2005 hadden geplaatst!), had ik daar, naast Dwarsbongel, ook een ander blog, Niklas. Daar plaatste ik korte observaties en opmerkingen. Of vragen.
Op 6 augustus 2011 plaatste ik daar het volgende bericht:
Waarom zouden mensen wel, en dieren geen ziel hebben en dus niet naar de hemel gaan? Ik wil niet in de hemel belanden als daar geen merels zingen, want als die geen ziel hebben, dan zeker mensen niet! En wat denk jij?

Ik had waarschijnlijk weer eens geboeid naar een merel zitten luisteren, bij ons op het dak. Met heimwee naar mijn eigen, slechte tanden. Van jongs af had ik een slecht gebit: door een medische oorzaak tijdens de groei, heeft men mij verteld. Maar met die tanden kon ik wat ik met geen enkel kunstgebit nadien zelfs maar heb kunnen benaderen: zo mooi fluiten.
Zo zat ik soms 's avonds na mijn werk in de tuin, en floot naar een merel op onze schoorsteen, en dan ontstond een mooie interactie. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het net zo goed kon als de merel, maar we reageerden wel op elkaar, en dat kon best lang doorgaan.


Op mijn berichtje kwamen reacties, ik pak er een paar, en benoem de reageerders, met name Plato, tot co-auteurs van deze ZOZ :
Marijke : Ik denk er net zo over. Een hemel zonder dierenzielen is een beperkte hemel. Mensen die denken dat zij alleen een ziel hebben, hebben een beperkte ziel, naar mijn mening.
J@n : Wie gelooft er nou in de hemel? En een ziel? Nooit gezien zo’n ding.
Bertie : Mijn hemel…! :-)
Pasula : Elk levend wezen heeft een ziel. Maar goed, een ziel is ook iets wat bedacht is door de mens. Wie weet zijn wij allen een radartje in het collectieve geheugen van de wereld. We komen erachter als we het niet meer door kunnen vertellen. Toch hoop ik dat mijn blog dan nog bestaat en ik een teken vanuit het hiernamaals kan plaatsen, dat zou het ultieme blog zijn.
Erwin Troost : Ze zeggen ook dat engelen geen stem hebben. Vreemd, dan hoor ik toch liever nog even Roy Orbison of een prachtige zangeres zingen. Het zijn wel geen vogels, maar toch…
Plato : Vooral katholieken ontkennen de dierenziel. In veel esoterisch materiaal wordt beweerd dat het dier een collectieve ziel heeft. Ik geloof er allemaal niets van. Mijn katten hebben een eigen ziel en een eigen karakter. En mochten katten toch geen ziel hebben, dan hebben wij hem ook niet. Tenslotte zijn wij net zulke gewoontedieren als andere dieren.
Mensen zijn wel erg goed zichzelf op een hoger plan te plaatsen. Later zullen we zien waar we werkelijk staan.
Erwin, mag ik dan kiezen voor Skeeter Davis, Jimmy Rodgers en voor de Blue Sky Boys?

Niklas : De namen Skeeter Davis en Jimmy Rodgers (NL) zeiden me direct iets, Blue Sky Boys niet. Even gezocht en kwam ze tegen op Wikipedia. Ook op JoetJoep, met o.a The Sunny Side of Life, dat ik vooral ken van Mother Maybelle and the Nitty Gritty Dirt Band (het onvergelijkelijk mooie album Will the Circle Be Unbroken – ik heb het nog op vinyl).
Ik ging er van uit dat dat geschreven was door A.P. Carter, maar niet dus. Zo kom je nog eens leuke info tegen!

Mooie uitvoering overigens van de Blue Sky Boys!
Niklas : Ik heb tussen mijn protestantse wortels ook nog nooit een dierenziel aangetroffen!
Overigens heb ik ooit een serieus bedoeld artikel gelezen, waarin werd beweerd dat men een “wetenschappelijke” proef had gedaan tijdens iemands overlijden: op het moment dat de persoon in kwestie de laatste adem uitblies, zou die 21 gram lichter zijn geworden… Ik ben nooit bevestigende onderzoeksresultaten tegengekomen, wel citaten uit hetzelfde verhaal!

Plato : Niklas, ook het verhaal van de Blue Sky Boys is aardig om te lezen. Heel eenvoudige jongens die tamelijk bekend waren maar na verloop van tijd toch weer de zekerheid van een baan namen en de gitaar en mandoline aan de wilgen hingen tot ze weer eens gevraagd werden voor een festival en dan fanatiek gingen oefenen, weer bekend werden en zo voort. Ik vind ze fantastisch. Op de live dubbel CD hoor ik ze het liefst. Alleen hun verbindende teksten zijn slaapverwekkend saai. Daaraan herken je de jongens die kozen voor de zekerheid van een vak. Maar als ze zingen worden het andere mensen. Zo jammer dat maar weinigen hen, en heel veel andere artiesten uit die tijd, kennen.

Daarom, dank zij Plato, hier in de ZOZ: Blue Sky Boys met Sunny Side Of Life: