...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 16 september 2017

170916 - ZOZ - Van vuur en griezels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn vorige ZOZ ging over "Trial by Fire", en ik ga nu griezeliger verder "spelen met vuur".
Het genre wordt tegenwoordig wel Shock rock (nl) genoemd en de bedoeling is inderdaad om met theatrale effecten te shockeren, zoals bijvoorbeeld ook in griezelverhalen en horror-films.

Dat sluit wel aardig aan bij wat we beleefden tijdens de Uitmarkt Emmen, met o.a. het festival de StadsBBQ in de oude Dierentuin (nu "creatief mensenpark"), kortom de opening van het Culturele seizoen.
Een gedeelte van het park was afgeschermd, daar spookten een flink aantal zeer enge figuren rond, van bloederige heksen tot monsterlijke mannen met verminkte koppen.
Dit was het werk van LetsGrim; ze ensceneren o.a. situaties voor horrorfilms, of met gewonden. Ik denk dat de "horror-afdeling" een spin-off is van het prepareren van "slachtoffers" voor EHBO-opleidingen en rampenoefeningen; zie LOTUS, Landelijke Opleiding Tot Uitbeelding van Slachtoffers.

De term Shock Rock bestond nog niet toen zanger/pianist Screamin' Jay Hawkins (nl) de eerste steen legde door in zijn optredens een griezelshow op te voeren met rook, bommen, vuur en doodskisten. En een rokende schedel op een stok, die hij Henry noemde.
Eigenlijk wou hij operazanger worden, maar dat was voor hem niet weggelegd. Hij was militair entertainer in de Tweede Wereldoorlog, en in 1949 was hij bokskampioen van Alaska in het middengewicht. En hij claimde soms 57, soms 75 kinderen te hebben verwekt (er zijn 33 getraceerd)...
Zijn grootste hit was I Put a Spell on You (nl), door hem geschreven en door heel veel (grote) artiesten gecoverd.

Screamin Jay Hawkins - I Put A Spell On You:


Toch denk ik bij het thema "vuur" allereerst aan een zanger, die net als Hawkins bekend staat vanwege zijn flamboyante optredens en zijn enorme stembereik.
Hij heeft samengewerkt met top-acts als Hawkwind, The Who, Jimi Hendrix, Klaus Schulze, and Frank Zappa. Hij had een solo-carriëre, en was o.a. de frontman van Kingdom Come.
Ik heb het over Arthur Brown (nl) als zanger en oprichter van The Crazy World of Arthur Brown.
Dit is spectaculair beeld uit 1968, Top Of The Pops, gemonteerd met de originele audio-opname.

The Crazy World of Arthur Brown - Fire:


Dan komen we, via de titel bij KISS ( nl). Ik heb gekozen voor een clip met foto's door de hele geschiedenis van de groep, omdat ik geen live optreden uit de beginperiode van de groep vond. Ze sprongen er toen vooral uit door hun uitdossing en zware schmink.
En niet te vergeten, door de bijzonder lange tong van bassist Gene Simmons, die hij graag liet zien. Daar waren bizarre verhalen over in omloop: zo zou hij zich een koeientong hebben laten transplanteren...
KISS is na een paar jaren ongeschminkt gaan optreden, er vonden bezettingswisselingen plaats, later schminkten ze zich weer: nostalgie?

KISS - Heaven's On Fire:


Dan een geintje, dat ik alleen link omdat ik als kind 's avonds in bed nog even psalmversjes mocht spelen (die moesten we leren voor school) op mijn mondharmonica: Hard Rock Harmonica - Heaven's on Fire.

Ik ben allergisch voor talentenjachten, maar ik maak een uitzondering voor deze video van Talang Sverige, de Zweedse versie van "Got Talent". Een dikkig jongetje van 12, met een gezicht dat glimt als een opgepoetste appel, windt jury en publiek om zijn vingers, geeft interviews en staat voor die zaal alsof hij nooit anders doet.

Oliver Rytting - Heaven's on Fire (Kiss cover, Talang 2017):


zaterdag 9 september 2017

170909 - ZOZ - Van langharig tot grijsgedraaid

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze bijdrage had ik al bijna klaar toen er een ingrijpende gebeurtenis plaatsvond in onze familie: mijn schoonzusje Sylvia overleed twee weken geleden. De crematie was vorige week donderdag.
Het zijn bijzondere weken, maar ik ga nu verder waar ik was.

Deze ZOZ gaat over twee muzikanten van mijn leeftijd, en een ruim 25 jaar eerder geboren violist.
Hun samenwerking begon zo'n 50 jaar geleden, iets later hoorde ik ze voor het eerst op de radio.
Gitarist en zanger Jorma Kaukonen fungeert als rode draad, met verschillende versies van een door hem geschreven song: Trial by Fire. Twee andere mensen treden ook op de voorgrond: Jack Casady - basgitaar, en Papa John Creach - (elektrische) viool.

Jorma Kaukonen (1940) en Jack Casady (1944) kenden elkaar van High school, en Jorma vroeg Jack om bij Jefferson Airplane te komen spelen, toen de groep hun bassist niet goed genoeg vond. Van oorsprong was Jack sologitarist, maar was later bas gaan spelen. Hij trad buiten de gebaande paden van het bassen, om andere melodische en ritmische wegen te verkennen. Ze zijn elkaar sindsdien trouw gebleven.

Papa John Creach (1917-1994) was een veelzijdig violist die als tiener begon, en via het conservatorium de symphonische wereld betrad. Zwarte musici waren toen nog bijzonder in dat genre. In ruim een halve eeuw speelde hij vooral blues, jazz, rock, etc., en met grote sterren zoals o.a. Louis Armstrong en Nat King Cole. Hij speelde vaak mee met Jefferson Airplane (nl) en de afsplitsing daarvan, Hot Tuna, waarin Jorma en Jack de constante factoren zijn.

v.l.n.r. Casady, Kaukonen en Creach als Hot Tuna.

"Trial by Fire" viel mij eerst ten deel op de LP Thirty Seconds over Winterland van Jefferson Airplane. Hoe ik meteen gepakt werd door die LP beschreef ik in een eerdere ZOZ.
De verwijzingspagina van Wikipedia laat zien dat de term Trial by Fire voor van alles gebruikt is…

Het album is live opgenomen 1972 en uitgebracht 1973. Jorma Kaukonen doet de solozang, niet de zangeres van de groep, Grace Slick, wie kent haar stem niet?

Later vond ik andere versies, en ik was verrast hoe Jorma Kaukonen het als pure solist ook overtuigend kon spelen en de rest van Hot Tuna even kon uitrusten. Ik vind die gitaarlijn bijna hypnotiserend, en dan die nasale stem er bij!

Jorma Kaukonen - Trial By Fire (Live, 5/20/1978, Capitol Theatre):


Anderhalf jaar later speelt hij het weer live in hetzelfde theater. Hij heeft dan ineens veel korter haar en ik denk meer effecten te horen in de sound, en ik vind het nog steeds heerlijk om naar te luisteren!
Jorma Kaukonen - Trial By Fire (live,11/24/1979, Capitol Theatre):


Dan vond ik een mooie clip uit maart 2014 van Jorma and Jack als Acoustic Hot Tuna - Trial By Fire - Live at Fur Peace Ranch, een project van Jorma en zijn vrouw Vanessa. (Alleen de link).

En geloof het of niet, deze muzikale giganten zaten in juli 2017 in de "Wheels of Soul Tour at Simsbury Meadows" en speelden nog steeds even hypnotiserend "Trial by Fire" live!

Hot Tuna - Trial By Fire (Live July 9, 2017):


Ze spelen met deze song na al die jaren nog steeds de sterren van de hemel, op de laatste versies van de speciaal voor hen gebouwde instrumenten, en toch hoor ik elke keer in gedachten de viool van Papa John Creach accenten toevoegen...

Daarom heb ik de eerste versie die ik leerde kennen tot het laatst bewaard: Jefferson Airplane live op Thirty Seconds Over Winterland - het fascinerende samenspel tussen dat trio: Jorma Kaukonen, Papa John Creach en Jack Casady - de hypnotiserende gitaarlijn met accenten van bas en viool, en de nasale zang.
De andere hier meespelende Jefferson-leden zijn Paul Kantner - slaggitaar, en John Barbata - drums.

Jefferson Airplane - Trial By Fire:


donderdag 7 september 2017

170907 - Papieren Monumentje

Maandag moesten we naar Groningen voor Marijke's controle-afspraak in het UMCG, waarmee ik een andere afspraak gecombineerd had, bij het OVCG.
Dat is het Oorlogs en Verzets Centrum Groningen, gehuisvest bij de Groninger Archieven.
Daar waren we al eens geweest voor de presentatie van de Groningstalige dichtbundel van Aly Freije, dus een bekende locatie. Aly was onze docente voor het schrijven van verhalen en gedichten, en op zo'n cursus hebben we elkaar voor het eerst ontmoet.

Ik heb het "archief" met de correspondentie van en aan mijn vader overgedragen aan het OVCG, omdat het meeste daarvan betrekking heeft op zijn diensttijd, de mobilisatie en het begin van de Tweede Wereldoorlog. Zo kan het gebruikt worden voor nadere studie omtrent die periode, en het leven van een dienstplichtige toen. Voor mezelf beschouw ik het als een soort monumentje voor de vader die ik niet mocht hebben.
Mijn vaste lezers weten dat mijn vader in 1944 is overleden (darmkanker), en mij nooit zijn verhalen heeft kunnen vertellen. Alles wat ik over hem weet is uit de tweede hand en door het bestuderen van zijn brieven en - soms volgeschreven - ansicht- en briefkaarten.
In de loop van de tijd groeide mijn verzameling, als b.v. na het overlijden van ooms en tantes iets tevoorschijn kwam, dat was bewaard als aandenken: dank daarvoor, neven en nichten!

Ik heb alles gescand en uitgetypt, en eventueel van toelichting voorzien met wat ik weet van familie en omstandigheden, en ook dat overgedragen. Inhoudelijk heb ik het hele archief nog in digitale vorm.
Misschien dat ik de moed nog eens kan opbrengen om te proberen de blogs, waarin ik mijn speurtocht aan de hand van de correspondentie had beschreven, te herstellen en actualiseren. Ze zijn verknoeid doordat de provider er mee stopte en gemankeerde exportbestanden afleverde. Er zat jaren werk in...


In de map zitten brieven, humoristische ansichtkaarten, mijn vader's Oorlogszakboekje en zijn "Groot Verlof"-bewijs na de capitulatie. Maar ook de gesponsorde briefkaarten voor militairen (met reclame voor Tomatensoep met rijst), waarvan mijn vader na de Duitse inval een flink aantal naar huis stuurde, om te laten weten dat het goed met hem ging in die chaotische toestand, toen de militaire "Veldpost" vast niet optimaal gewerkt zal hebben...

Vrijwel tegelijk waren we klaar met onze afspraken. Nog even door naar Noordpolderzijl, waar we al te lang niet geweest waren. Na een paar hectische weken van de ruimte en de rust genieten.
En het gevoel laten bezinken dat mijn archief nu op de plaats is waar ik denk dat het "thuis" en welkom is, en van nut kan zijn: een beeld van het dagelijkse leven van een jonge, dienstplichtige Groninger rond het begin van de Tweede Wereldoorlog, die daarnaast als verse timmerman van de Ambachtsschool kwam, en op zijn 27ste Bouwkundig Opzichter was door schriftelijke studie.


zaterdag 2 september 2017

170902 - ZOZ - Van handen en loslaten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het was voor ons een emotionele en drukke week. Zoals ik in mijn vorige ZOZ schreef,overleed vorige week vrijdag onze (schoon)zus Sylvia. Donderdag namen we in fysieke zin definitief afscheid van haar.
Vrijdag en zaterdag waren we bij de familie, om er bij te zijn en te doen wat we konden. We gingen terug naar huis, ook omdat Marijke haar bijdrage voor het afscheid wou voorbereiden.
Woensdagavond zijn we in kleine kring samen bij Sylvia geweest, waar ze lag opgebaard met een aantal van haar favoriete boeken en andere dingen rond de kist.
Donderdagmorgen was de afscheidsbijeenkomst. De zaal was behoorlijk vol, toen wij als familie binnenkwamen met Sylvia's kist, begeleid door muziek.
Na een inleidende tekst van de uitvaartbegeleidster staken de kleindochters en Nico kaarsen aan.
Tijdens muzikale intermezzo's werden foto's van Sylvia vertoond, de meeste gemaakt door Nico, tijdens uitstapjes, of thuis, of zomaar ergens in de stad. Sylvia was een dankbaar model.

Sylvia's foto op het gedachteniskaartje

De eerste persoonlijke woorden waren van de jongste kleindochter (11), die haar eigen tekst had geschreven, gevolgd door de oudste kleindochter (21).
Marijke vertelde haar herinneringen aan het leven van haar zus, en na een volgend muzikaal en beeldend gedeelte spraken Sylvia's zoon en dochter hun afscheidswoorden.
Nico's warme herinneringen en afscheidswoorden werden gelezen door de uitvaartleidster.

Eén van de muzikale bijdragen was een keuze van Sylvia zelf, vanwege de symboliek hoe zij en Nico elkaar hadden leren kennen in een moeilijke periode in hun levens, en in elkaar de liefdes van hun leven vonden: Prends cette main (Neem deze hand), gezongen door Jane Birkin (nl). Ik vond de tekst hier. Sylvia "had wel iets" met Frankrijk.

Jane Birkin - Prends Cette Main:


Marijke besloot haar tekst met een gedicht dat ze enkele maanden geleden had geschreven, maar, alsof het er nu voor geschreven was, helemaal paste bij dit afscheid. Het is ook gekozen voor het gedachteniskaartje.

In de ochtend zie ik
wat in de avond verviel

in nieuw licht

ik lijst het in, dit beeld
om het bij mij te houden

te kunnen blijven zien

maar het verandert
naarmate de dag vordert

het licht vervaagt

in de middag bevrijd ik het beeld
uit de krappe omheining

laat het gaan in oneindigheid

als de avond valt
wacht ik op een terugkeer

tot de ochtend het mij brengt

©Marijke van der Scheer


maandag 28 augustus 2017

170828 - Gedicht


Stenen

Ik doe de ronde langs
de stenen die de namen dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en lees ze één voor één

Ik tel nog één voor één
de stenen die gezichten dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en tel er telkens meer.


©Gauke Zijlstra

zaterdag 26 augustus 2017

170826 - ZOZ - Van sterfelijkheid en herinneringen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Gisteren overleed mijn schoonzusje Sylvia aan COPD. Haar gezondheid was de laatste tijd steeds slechter geworden, met sterke ups en downs. Donderdag kwam ze voor het eerst in drie maanden thuis, en daar is ze vrijdag kort na het middaguur rustig ingeslapen, kort voordat wij arriveerden. Gelukkig hadden we de laatste tijd dichterbij gebivakkeerd en haar een aantal keren bezocht.
Vanmorgen werd de uitvaart geregeld, en wat ik als heel bijzonder heb ervaren, vanmiddag werd, in aanwezigheid van de naaste familie, vooral door dochter en kleindochters, haar lichaam opgemaakt om deze mooie vrouw op een manier die bij haar paste, haar laatste reis te laten maken.

Iedereen heeft zijn herinneringen, ik, later in de familie opgenomen, heb vooral herinneringen aan de uitstapjes die we samen jaarlijks maakten. Vandaag kwam de rit langs Paessens en Moddergat ter sprake, maar daarvan kon ik de foto's nu niet terugvinden. Daarom koos ik een foto waar haar man Nico op een van onze trips haar genietend fotografeerde en ik hen beiden.


Een foto van Marijke en Sylvia, misschien van hetzelfde uitstapje:


We kwamen daarna altijd bij een horeca-gelegenheid terecht. Ik denk dat deze foto in Zaltbommel is gemaakt:


Marijke (ze is de oudste van de drie zussen), die Sylvia vanaf het begin heeft meegemaakt, vond deze muziek, waarvan ze dacht dat Sylvia daarvan genoot. Die is misschien aan de zware kant, zei ze, maar gaf ook wel iets weer van Sylvia's kwetsbaarheid en wat ze in haar veelbewogen leven heeft meegemaakt, waardoor ze zich later steeds meer terugtrok in haar veilige omgeving...

Fischer-Dieskau - Ich bin der Welt abhanden gekommen (Gustav Mahler):



zaterdag 19 augustus 2017

170819 - ZOZ - Van mijn eerste single en een voorspelling

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het VARA TV-Magazine had ooit de rubriek: "Mijn eerste single". Mijn inzending werd geplaatst; dit is een aangepaste versie, naar aanleiding van wat de TV deze woensdag bracht.
Wie, van de huidige generatie pubers, heeft nog wel eens een vinyl-single gezien? Dit gaat over de aankoop van mijn eerste single, toen ik een puber was.

Televisie was nog in de aanloopfase. Radio was er in twee soorten: Draadomroep, een simpel kastje met een luidspreker en een grote draaiknop met klikstanden aan de muur om het volume te regelen en te kiezen uit 4 zenders: Hilversum 1 en 2 en, bij ons, Radio Noord. De vierde ben ik vergeten. Zo'n radio had opa, waar mijn moeder en ik bij in gewoond hadden, tot ze op mijn 14e weer trouwde met een weduwnaar met 9 kinderen.


De andere soort radio was een kast met een aantal toetsen, draaiknoppen, een groen afstem-oog en een verlichte glazen plaat met bekende en geheimzinnige buitenlandse plaatsnamen. Zo'n radio had mijn stiefvader. Toen was zo'n toestel opgebouwd met radiobuizen, die erg warm werden. Van transistoren had bijna niemand nog gehoord, laat staan van "chips".


Die radio kwam alleen aan voor het Nieuws, kerkdiensten, en koorzang: mijn moeder’s grootste liefhebberij. En soms mr. G.B.J. Hilterman's praatje over "de toestand in de wereld", of dr. Fop I. Brouwer over "al wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit ". En soms een regionale zender.

Als onze ouders van huis waren, luisterden we soms naar vreemd gepiep en onverstaanbare stemmen. Maar o wee, als "de ouwe heer" merkte dat we aan de radio hadden gezeten!
Die keer was ik overdag alleen in huis. Mijn moeder was weg, mijn stiefvader was in zijn werkplaats achter het huis. Ik zocht stiekem wat er op de radio te beleven was. Gespannen, want zodra ik de buitendeur hoorde, moest de radio terug op de oorspronkelijke zender, en dan uit. Hopen dat niet zou opvallen dat hij warm was.

Ik vond muziek die ik niet voor mogelijk had gehouden. Niks Eddy Christiani, Freddy Quin met zijn zeemansliedjes, en anderen die mijn herinnering zonder sporen hebben verlaten.
Dit was echt anders! Ruig, heftig, staccato, opzwepende gitaren, ferme drums en een strakke baslijn. En dan die stem: brutaal, ongepolijst. Geen poging om de stem zo gladjes mogelijk te gebruiken!
Ik kon me niet beheersen en draaide de radio iets harder.

Daardoor merkte ik niet dat mijn stiefvader binnen kwam stormen. Hij rende naar de radio en draaide die met een wrede klik helemaal uit. In de plotselinge stilte keek ik verbijsterd toe hoe hij vlakbij me stond met zijn vuist omhoog. Ik was net op tijd weer bij mijn positieven om de klap te ontwijken en naar de andere kant van de huiskamertafel te springen.

Hij ging heftig tekeer: "Dit is negermuziek! Oerwoudgeluiden die niet in een fatsoenlijke christelijke omgeving passen! Jij bent op weg naar de hel, en als dit nog een keer gebeurt smijt ik je de deur uit! DIT wil ik niet in mijn huis!"

Ik wist toen jammer genoeg nog niet dat dezelfde zanger ook zeer christelijke liedjes heeft opgenomen. Ik wist zelfs niet dat hij blank was en het dus geen "negermuziek" was!
Desondanks geloof ik niet dat dat mijn stiefvader overtuigd had. Die muziek kwam van te ver buiten zijn belevingswereld, en alles wat daarmee niet strookte was ontoelaatbaar.

Ik weet niet meer welke "argumenten" ik toen wel gebruikt heb. Wel ben ik verbaal net zo heftig tekeergegaan, maar als puber kun je zoiets niet winnen. Ik ben al snel mokkend het huis uit gevlucht en heb de hele verdere dag rondgefietst.

Toen ik weer thuis was, was mijn oudste stiefbroer er toevallig even. Het lukte hem om me enigszins tot bedaren te brengen. Hij sprak op een gegeven moment de onsterfelijke woorden: "Laat het er nou maar bij zitten, die muziek ben je volgende week toch weer vergeten."

Ik kwam via klasgenoten achter de gegevens van die wonderbaarlijke muziek. Van het geld dat ik meekreeg naar de LTS, om in voorkomende gevallen mijn fiets te laten repareren (we moesten elke dag 17 kilometer heen en 17 kilometer terug fietsen, en gewoon zakgeld kreeg ik niet), kocht ik die week mijn eerste single.
Ik vertelde de smoes dat ik onderweg een nieuwe binnenband had moeten laten opzetten, omdat de fietsenmaker vond dat er teveel lapjes op zaten.

Ik moest dat plaatje goed verstopt houden, wat niet gemakkelijk was met zo weinig privacy met zoveel mensen in z’n klein huis. Heel wat anders dan het eigen kamertje dat ik ruim een jaar eerder nog had.
En we hadden niet eens een grammofoon!

Korte tijd later kocht één van mijn stiefzussen van haar eerste zelfverdiende loon een pick-up. Een koffertje van geperst karton, beplakt met geel plastic en met een luidsprekertje in het deksel.


Ze had er zelf een paar plaatjes bij van de Zingende Zusjes en dergelijke; dat was voor onze ouders verteerbare muziek.

De Zingende Zusjes Verheij - Waarom zijn er zoveel vragen?:


Onze zussen zongen het zelf ook wel bij het afwassen, en dan klonk het lang niet zo bekakt. Maar mijn vragen werden er niet minder door...
Als ik alleen thuis was, draaide ik stiekem mijn plaatje van Elvis Presley (nl), Hound Dog.

Elvis Presley - Hound Dog:


Artiesten kwamen en gingen, Elvis verdween wat uit de actualiteit; hij trad een tijd niet meer op en overleed. Toch hoorde je zijn muziek nog steeds. Daardoor bleef de uitspraak van mijn broer nagonzen in mijn hoofd.

Ruim dertig jaren na dat akkefietje, toen mijn dochter de leeftijd had van ik destijds, kocht ze voor het eerst een LP. Daar had ze voor gespaard van haar zakgeld.
Ze kwam thuis met een dubbel-LP: "Elvis Presley, Greatest Hits".

Mijn broer herinnerde zich niets van het voorval, en is inmiddels ook overleden.
Is het gek dat ik aan hem dacht, toen deze week uitgebreid aandacht werd besteed aan de sterfdag van Elvis Presley op 16 augustus 1977, woensdag j.l. 40 jaar geleden? Zijn uitspraak deed hij ca. 60 jaar geleden, en dat mijn dochter "met Elvis thuiskwam" zal ca. 33 jaar geleden zijn.

Er was een serie reportages van over de hele wereld, onder de noemer: Elvis lives!, waarin merchandising en oprechte liefhebbers de revue passeren.

Toch is Hound Dog als eerste opgenomen door Big Mama Thornton, dus toch "negermuziek"?

Big Mama Thornton - Hound Dog:


Tja, het is van het succesvolle blanke duo tekstschrijver Jerry Leiber en componist Mike Stoller (nl), die meer "crossover" songs hebben gemaakt tussen verschillende "raciale" genres!

In de tussentijd is er al veel veranderd, en plaatste ik al eens in een ZOZ een organist die bij het uitgaan van de dienst Rock and Roll speelde in een Vrijgemaakt Gereformeerde kerk.
Nu kies ik voor een ander bekend Elvis-nummer, Jailhouse Rock (nl), ook van Leiber & Stoller, gespeeld door de Duitse organiste Maria Scharwieß (nl)

Maria Scharwieß - Jailhouse Rock (Organ improvisation):


Ach, geef me toch maar het origineel...

Elvis Presley - Jailhouse Rock:


Kortom, Elvis duikt steeds weer op in mijn leven. Je hebt je vergist, broer…!