...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 1 oktober 2016

161001 - ZOZ - Van Zonnekoning tot Jambalaya

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Deze keer komen we terecht in de Amerikaanse staat Louisiana (nl), en dat sluit aan op mijn vorige ZOZ, met een Franstalige jongen uit Canada die Engels zong.
Ook Louisiana is deels Franstalig: Franse kolonisten noemden het naar hun (zonne)koning Louis XIV. Delen van Louisiana hebben een multiculturele, meertalige erfenis vanuit een mix van Franse, Spaanse, Indiaanse en Afrikaanse culturen, op een achtergrond van kolonialisme en de import van slaven. De multicuturele en meertalige werkelijkheid is er nu wettelijk erkend.

De verklaring voor de Franstalige invloeden daar, is dat Franstaligen werden verdreven door Engelsen uit wat nu Canada is. De eigen muziek uit die regio zou zijn ontstaan uit verschillende invloeden, zoals Duitse spoorwegarbeiders die hun accordeons hadden meegenomen, naast de andere diversiteit aan culturen. Best gecompliceerd dus!
En daarom begin ik met eten.


Een gerecht waarover heel vaak is gezongen door heel veel artiesten, dat zijn oorsprong heeft in deze culturele smeltkroes: Jambalaya (nl). Overigens schijnen er net zo veel recepten voor Jambalaya te zijn als koks die het bereiden, maar generaliserend gesproken is de basis: rijst, groenten, worst, en vis en/of schaal/schelpdieren. Recepten genoeg online!

De bekendste song over Jambalaya is geschreven door een van mijn country-favorieten, Hank Williams (nl), niet te verwarren met zijn zoon of kleinzoon, die ook bezig zijn/waren in de muziek.

Van die song had ik in een ZOZ in 2014 al eens een versie geplaatst van The Carpenters. Omdat ik geen live video met de auteur kon vinden, geef ik een link met de tekst in beeld: Jambalaya (On the Bayou) - Hank Williams (Lyrics).
Ook een link naar de versie van Fats Domino (nl), waarvan ten onrechte werd gedacht dat hij was omgekomen in zijn huis in New Orleans, Louisiana, door de Orkaan Katrina (nl) in 2005: Fats Domino - "Jambalaya (On The Bayou)" - Live 1961.
Maar de clip die ik laat zien sluit mooi aan bij mijn vorige ZOZ, in de zin dat een toen 4-jarige Hunter Hayes (1991), werd geïntroduceerd op een country-festival door Hank Williams Jr.
Hunter's ouders hebben allebei Cajun (Frans), Engels, Schots/Iers en Duits DNA. Op zijn tweede kreeg hij een speelgoed-accordeon van zijn oma, dat wordt als het begin van zijn muzikale carrière gezien.

Hunter Hayes (4) met Hank Williams Jr. - Jambalaya:


In Louisiana vinden twee verwante genres muziek hun oorsprong: Cajun (nl) en Zydeco (nl).
De Cajuns (nl) zijn een deel van de bevolking van Louisiana, afstammelingen van bewoners van de Franse kolonie Acadië in het huidige Canada. De naam Acadians, zonder de A en op z'n Engels uitgesproken, werd Cajun. De muziek stamt af van de volksmuziek van deze bevolkingsgroep, vermengd met blues en country invloeden.

Zydeco ontstond onder de Franstalige Creoolse bevolking, onder invloed van de Cajuns.
De herkomst van het woord is onzeker. Het zou ontleend kunnen zijn aan de Franse uitdrukking "Les haricots ne sont pas salés", die in Louisiana Creole French klinkt als: "leh-zy-dee-co nuh sohn pah salay". Dat zou uiteindelijk tot Zydeco vervormd zijn. Ook de betekenis van "Les haricots ne sont pas salés", is niet zeker, maar mogelijk iets als: "Ik heb geen zout om de bonen op smaak te brengen, zo arm ben ik", ook wordt gezegd dat het een gevoel weergeeft niet helemaal fit te zijn. Maar dat past weer niet bij de vrolijke, pittige muziek!

De grens tussen beide genres is niet (meer) scherp te trekken. Bij Cajun waren de viool en de accordeon (wel anders bespeeld dan bij ons!) belangrijke instrumenten, bij Zydeco de trekzak of diatonische accordeon, en het rubboard (afgeleid van het wasbord).

Eerst Zydeco, door Clifton Chenier (nl) (1925-1987), de eerste Creool die een Grammy Award kreeg (1983). Ook ander eerbetoon viel hem ten deel voor zijn vernieuwende muziek.
In deze opname speelt hij, denk ik, op de jaarlijkse "convention" van de American Farm Bureau Federation in 1969, en de titel is die uitdrukking waaruit het woord Zydeco voortkwam.

Clifton Chenier - Les Haricots Sont Pas Sales:


Voor de liefhebbers nog twee links: Tu Le Ton Son Ton - Clifton Chenier & Louisiana Ramblers live 1971 en Clifton Chenier at Jazz Festival 1977.

Mijn eerste kennismaking met Cajun-muziek (eerder dan Zydeco) was een LP van de hier onbekende zanger en fiddler Gib Guilbeau (1937-2016).
Toch zijn Gib Guilbeau's songs gecovered door veel artiesten, waaronder Ricky Nelson, Bobby Womack, Ronnie Wood, and Rod Stewart. Ook speelde hij met "grote namen", uit het circuit van The Byrds enz., begeleidde hij Linda Ronstadt met zijn band Swampwater, en speelde later lange tijd in The Flying Burrito Brothers.

Ik kocht begin 70-er jaren zijn solo-LP Cajun Country, waarop hij afwisselend, ook binnen een song, Frans en Engels zingt. Onder andere Gene Parsons en Clarence White spelen hier op mee. Ik koos deze clip, helaas geen bewegende beelden.

Gib Guilbeau - Louisiana Cottonfields:


Zoek Gib Gilbeau en Clifton Chenier op YouTube, en je krijgt heel veel mooie muziek voorgeschoteld!

zaterdag 24 september 2016

160924 - ZOZ - Van Félix en the blues

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Marijke reikte me een videoclip aan, die ze vond bij haar neef op Facebook. Die zingt zelf verdienstelijk bij de Schikband uit Nijmegen: eigen werk en nummers van The Rolling Stones. Al 55 jaar of daaromtrent.

Deze clip is blijkbaar "viraal gegaan", en daarvoor zie ik genoeg aanleiding. Een jongen van 10 jaar uit Quebec, speelt op een regenachtige avond voor zijn groepsmaatjes de blues op zijn gitaar. Die jongen, Franstalig dus, zingt de Engelse tekst erg goed!
Zijn gitaarbehandeling schijnt wat onorthodox te zijn (ik heb daar geen verstand van), maar het klinkt prima vind ik, en daar gaat het om.

De setting is een zomerkamp voor blinde kinderen in 2014. Félix is blind vanaf zijn 3 maanden te vroege geboorte. Nadat hij op zijn zesde een gitaar cadeau kreeg, heeft hij, op het gehoor, zichzelf gitaarspelen aangeleerd. Ook de Engelse teksten heeft hij zichzelf aangeleerd.
Ik las ergens dat zijn stiefvader hem in aanraking bracht met de blues, en dat hij nu een encyclopedisch geheugen heeft voor alle bekende bluesartiesten en -songs.

Hij speelt en zingt hier, in zijn voetbalpyama, een nummer van B.B. King. Iemand van de leiding van dat zomerkamp filmde dat, deelde het op internet, en het was binnen een paar dagen honderdduizenden keren bekeken.

Every Day I Have The Blues

Everyday, everyday I have the blues
Everyday, everyday I have the blues
When you see me worried baby
Because it's you I hate to lose

Oh nobody loves me, nobody seems to care
Yes nobody loves me, nobody seems to care
Speaking of bad luck and trouble
Well you know I had my share

I'm gonna pack my suitcase, move on down the line
Yes I'm gonna pack my suitcase, move on down the line
Where there ain't nobody worried
And there ain't nobody crying

Félix de St-Hilaire - Every Day I Have The Blues (B.B. King):


De reacties op Facebook, het artikel van dat blindeninstituut en in de media, zoals MacLeans, Huffington Post en Daily Mail zijn allemaal enthousiast, evenals het Nederlandse Opleidingscentrum voor blindengeleidehonden.

We zijn nu zo'n twee jaar verder, en Félix oefent voor een volgende stap: Felix et le Slide Guitar!

vrijdag 23 september 2016

160922 - 6WmB - Hond

Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Hond

Teckels zijn dassenjagers, ook taks genoemd

Het hondenras teckel wordt ook taks genoemd, of dashond, omdat het door de vorm geschikt is om op dassen te jagen in de gangen van hun dassenburcht. De benamingen schijnen afgeleid te zijn van het Duits. Het woord taks wordt ook gebruikt voor belastingen, of een begrenzing: "aan zijn taks zitten". Een das kan ook een kledingstuk zijn, dat een bepaalde status suggereert.

zaterdag 17 september 2016

160917 - ZOZ - Van verjaardagen en muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Deze zaterdag vieren we Marijke's zeventigste verjaardag, die op vrijdag echt plaatsvond. Ik vroeg haar wat spontaan het eerste muziekstuk was dat ze mooi vindt. Ze heeft ook erg veel met populaire muziek, maar klassiek is net even belangrijker voor haar, dat wist ik.
Dat ze Brahms noemde, verraste me wel, want ik kan me niet herinneren dat ik haar die naam eerder heb horen noemen. Maar als verjaarscadeau is mijn ZOZ deze keer gewijd aan haar keuze.

Uit het oeuvre van Johannes Brahms noemde ze het Pianotrio in B-majeur, en leek als ik ben op het gebied van klassiek, zocht ik even en vond een deskundige, die er meer over vertelt. Op de site "Muzikalifeiten" schrijft Jan de Kruijff uitgebreid over de BRAHMS: PIANOTRIO’S NR. 1-3 (4), en begint met:
Nauwelijks iemand onder de grote componisten uit de Duitse romantiek heeft zoveel gepresteerd als Johannes Brahms. Met welke energie hij daarbij de uitdagingen trotseerde, toont meteen het eerste trio aan dat het ten slotte moest opnemen tegen Beethovens Aartshertogtrio.

Ik vond een mooie uitvoering door grote namen: Isaac Stern, viool, Pablo Casals, cello en Myra Hess, piano, opgenomen te Prades in 1952.
Het bestaat uit: 1. Allegro con brio 2.Scherzo.Allegro molto 3.Adagio 4.Allegro
Let wel: dit duurt 40 minuten, dus ga er even lekker voor zitten!

Stern, Casals, Hess - Brahms: Piano Trio in B Major Op 8:


Voor wie dit allemaal te lang duurt, vond ik een clip met live-beelden, opgenomen met jonge musici, op 10 oktober 2012 in de City Recital Hall Angel Place in Sydney.
Dit is alleen deel 4, het Allegro, gespeeld door Ji Won Kim, violin, Hoang Pham, piano, en Julian Smiles, cello ,

Kim, Pham, Smiles - Brahms: Piano Trio in B Major Op 8 (IV. Allegro):


En op Marijke's feestje gaat kleinzoon Mark zorgen voor de muziek, die hij samen met oma heeft uitgezocht.

zaterdag 10 september 2016

160910 - ZOZ - Van Paralympische Muziek

Wie mee wil doen met (of luisteren bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, kan terecht bij Marja.

Ik keek naar de openingsceremonie van de Paralympics (niet live, uitgesteld). Een geweldig spektakel, dat deed denken aan de verhalen over carnaval in Rio, met veel samba en bonte kleuren. En een rolstoelende stuntman!
Tot het moment dat de Braziliaanse vlag langs een erehaag werd binnengedragen, door Rosane Miccolis, alsof ze een kind in haar armen hield. Haar vader, Aldo, was een pionier van de Braziliaanse Paralympische sport.

Op een groot podium in dat enorme stadion werd plechtig die vlag gehesen, en zat één man aan de vleugel, die het Braziliaanse volkslied speelde. Het klonk prachtig, ingetogen en gevoelig!
Toen ik in close-up zijn handen over de toetsen zag gaan, geloofde ik mijn ogen niet. Liever gezegd: wat ik zag leek niet te rijmen met wat ik hoorde. Het ontroerde me hoe iemand met zulke handen zo mooi piano kan spelen.


Die pianist heet João Carlos Martins (25 juni 1940). Als 8-jarige begon hij piano te studeren en werd beschouwd als wonderkind. Een beroemde pianist en leraar zei weldra: "With this kind of tone, with the ability of his fingers, he could become very important for the history of piano playing." Vanaf zijn 20ste heeft hij gesoleerd bij veel grote internationale orkesten. Van 1979 tot 1998 wijdde hij zich geheel aan het opnemen van alle werken van Bach voor toetsinstrumenten.

Tijdens een bezoek aan Bulgarije werd hij aangevallen door misdadigers, waarbij hij verwondingen opliep aan zijn schedel en hersenen. Daardoor kon hij zijn rechterarm niet meer gebruiken. Na velerlei behandelingen speelde hij een glorieus comeback-concert in Carnegie Hall als solist met het American Symphony Orchestra.

Zijn loopbaan als pianist eindigde doordat hij problemen kreeg met zijn linkerhand. Vervolgens vond hij zichzelf opnieuw uit als dirigent, en heeft sindsdien wereldwijd honderden optredens gegeven met belangrijke orkesten.
Daarnaast zette hij sociale programma's op voor kansarme jongeren in Latijns-Amerika.

Er was wel een clip van het pianospel bij de opening, van veraf: Abertura Paralimpíadas Rio 2016 by Maestro João Carlos Martins, maar daar komt de muziek niet goed tot z'n recht, daarom een andere video van het Braziliaanse volkslied, met Padre Marcelo Rossi als gastheer.

João Carlos Martins - Hino Nacional Brasileiro:


Dat "Maestro João Carlos Martins" plezier heeft in muziekmaken en ook muzikale grenzen opzoekt, zien we in de aankondigingsvideo van een samenwerking met Jazz-pianist Dave Brubeck (nl) in New York: João Carlos Martins and Dave Brubeck - "The Meeting". We zien de oude meester nog even meevoetballen met een stel jonge jongens, en we zien een impressie van wat hij met een piano kon vóór zijn problemen. De voice-over zegt dat Dave Brubeck (6 december 1920) 88 was, "The Meeting" zal dus in 2009 plaatsgevonden hebben.
Wie geïnteresseerd is, er staan twee delen van deze ontmoeting op Youtube: João Carlos Martins em Nova York com Dave Brubeck - Parte 1 en João Carlos Martins em Nova York com Dave Brubeck - Parte 2.

De brede smaak van de maestro vinden we ook terug in een uitvoering van Yesterday van The Beatles gecombineerd met Love of My Life van Queen.

Maestro João Carlos Martins 2016 - Love of my life/Yesterday:


Maar Bach blijft toch zijn "core-business". De vertaling van de titel van dit stuk is mij aangereikt als Air on the G-String.

Maestro João Carlos Martins - Aria da 4ª Corda (Bach):


Daarnaast is Maestro João Carlos Martins een echte sportliefhebber. Wie kon beter deze Paralympics muzikaal openen dan hij, die zóveel overwonnen heeft om op dit niveau terug te komen, en ons daarvan met zoveel plezier laat meegenieten?

woensdag 7 september 2016

160907 - 6WmB - Bomen

Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Bomen


Klimmen in het spiegelbeeld van bomen

160906 - Oorlogsjaren en het gewone leven

Eerst twee foto's uit het begin van de Tweede Wereldoorlog naast elkaar: is dit dezelfde man?


Ik diepte deze twee foto's op uit een map die gegevens over mijn familie herbergt. Of liever gezegd, delen van twee foto's. Van omstreeks 1941 / 1942. Verlovingsfoto's. Nee, het zijn twee broers, de oudste twee van vier broers. Mijn vader was de oudste.
Het zijn verlovingsfoto's of daaromtrent. De jongere broer lijkt het eerst verloofd te zijn, gezien de slecht leesbare data op de achterkant van de foto's.


Daarna verloofden de oudste broer en zijn partner zich, en trouwden: mijn vader en moeder.


De broers en hun partners leven alleen nog in de herinneringen van nabestaanden. Mijn grootvader, hun vader, kocht een dubbel graf toen mijn vader overleed. In dat dubbele graf, dat inmiddels mocht worden hergebruikt, rusten nu, met mijn volledige instemming, mijn oom en tante. Mijn moeder is later hertrouwd, en heeft een solo-graf in haar geboorteregio.