...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

dinsdag 21 november 2017

171121 - Niklas - Sjors en Sjimmie

Gedachtensprongen zijn soms onnavolgbaar. Pratend over het ZwartePieten-gekrakeel hadden we het ineens over de strip Sjors en Sjimmie, en hoe het uiterlijk van Sjimmie in de loop der tijd is aangepast aan veranderende opvattingen.
De dikke rode lippen werden dunner, het gebrekkige Nederlands werd beter, het 'onhandige' gedrag werd handiger, en, naar mijn idee vooral: geen enorme ringen meer in de oren, en andere 'primitieve' versieringen.
Door langer hier te zijn begon Sjimmie de taal beter te beheersen en de gewoonten beter te kennen, denk ik dan. Behalve zijn huidskleur integreert hij in onze cultuur. En die versierselen, zoals die oorringen, neusbotjes, en het vrijwel naakt lopen verdwenen ten faveure van een 'beschaafder' uiterlijk.
Dat hebben onze christelijke zendelingen toch maar mooi voor elkaar gekregen: geen peniskokers, rieten rokjes en blote borsten meer, maar nette pantalons en katoentjes.

Maar is niet de stelling te verdedigen, dat hij zijn eigen cultuur heeft moeten opgeven omdat 'wij' onze cultuur veruit superieur vinden en die aan hem opgedrongen hebben?

En dat terwijl menigeen in onze hedendaagse cultuur 'terug naar de natuur' roept, en in het echt in zo'n situatie volkomen hulpeloos zou zijn… Ach, dan zijn er altijd nog oorringen, hoe groter hoe mooier!

Zie ook: Andere tijden: Witte Sjors en zwarte Sjimmie

zaterdag 18 november 2017

171118 - ZOZ - Van schimmel en ballads

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


We hebben deze week het huis (de woonkamer vooral) nogal overhoop. Door lekkage was het gezellige behang in een hoek beschimmeld geraakt, en ook een hoek van het plafond was aangetast.
De oorzaak van die lekkage zat ergens op het dak, en zou het gevolg kunnen zijn van een eerdere reparatie van een ander probleem.


De woningcorporatie heeft het euvel laten verhelpen (hopen we), maar de gevolgschade kwam op ons bordje.
Of beter gezegd: het bordje van onze verzekering. En dan leer je tussen neus en lippen dat er een stevig juridisch verschil is tussen VERvolgschade en GEvolgschade, maar in ons geval was de schade gelukkig gedekt.
Deze week heeft een aardige, bekwame vakman het oude behang verwijderd en de schimmel geneutraliseerd, nieuw behang geplakt en het plafond en de muur gesausd.
Maar wij zijn nu nog druk aan het herinrichten: schilderijen ophangen (meteen maar een railsysteeem, gecompliceerder dan ik dacht) en het verven van niet inbegrepen delen, aangepast aan de nieuwe kleur.

Daarom volsta ik deze keer met één video. Ik denk dat ik deze interessante zangeres en muzikante gevonden heb in de rechtermarge van Youtube, toen ik iets anders beluisterde: Rhiannon Giddens. Ze komt uit North Carolina in de VS. Ze werd bekend als mede-oprichter van de Carolina Chocolate Drops, waarmee ze een Grammy won. Daarnaast heeft ze ook Keltische muziek gespeeld.
Ze zingt, speelt viool en banjo. Ze heeft op een eliteschool wetenschap en wiskunde gestudeerd, en heeft opera gestudeerd op een conservatorium.
Er is een ruime collectie van haar werk te vinden op Youtube.
In de (lange) video die ik koos zitten wèl vier "ballads", die ze uitvoerde tijdens een TED-talks sessie.

Songs that bring history to life - Rhiannon Giddens:


We horen achtereenvolgens Waterboy, waarbij ze zich baseert op de versie van Odetta. Dan haar eigen song "Come Love Come" (tekst). Dan twee songs, The Lonesome Road en Up Above My Head, van Sister Rosetta Tharpe: die wordt genoemd als de eerste gospelzangeres die overstapte naar het seculiere repertoire, en daarmee een inspirator werd voor veel andere artiesten.
Zo wordt ze aangeduid als "the original soul sister" en "the godmother of rock and roll"!
Ik denk dat ik nog wel weer eens naar Rhiannon Giddens zoek...

zaterdag 11 november 2017

171111 - ZOZ - Van een tuin en een merel

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links vanaf vandaag bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Ik blogde al vaker over Willem Reitsema, niet alleen zanger/gitarist, maar ook onze overbuurman. Hij luisterde vaak het straatbeeld op in Emmen, maar speelde ook een bezielende rol in een aantal bands.

Deze keer gaat het weer over Willem: zijn gezondheid ging de laatste tijd bergafwaarts, en hij is maandag j.l. overleden. Hij zou eind deze maand 58 zijn geworden.
We hebben de laatste jaren een aantal keren gezien hoe hij met een ambulance werd opgehaald. Longproblemen. Vaak stond hij korte tijd later weer te spelen en zingen in het centrum van Emmen. De laatste maanden kwam het er niet meer van.

Een paar weken geleden werd Willem voor het laatst opgehaald. Een goede vriendin had al afscheid van Willem genomen: hij overleed terwijl zij onderweg was naar Nepal.
Willem's broer Erik hield via Facebook iedereen op de hoogte.Op 3 november met de foto die ik maakte van Willem tijdens het Luisterfestival 45NAP bovenop de voormalige vuilstort van Emmen.

Gaat niet zo goed met Willem, mijn kleine broertje. Inmiddels van het ziekenhuis overgeplaatst naar een Hospice in Hardenberg. Prachtige locatie aan de Vecht en werkelijk het liefste personeel die je je kunt wensen.

Willem op bed in z’n kamer, altijd bereid om het personeel goed tot z’n recht te laten komen :
Hulp: Kan ik nog wat voor u doen?
Willem: Ach nee ... Hoewel, ik wou eigenlijk wel even rechtop zitten.
Hulp: Eh ... Maar eh, u zit al rechtop he?
Willem: Ja ja ja ja ja ... Nou ... Een kop koffie misschien?

De humor was er nog, maar een paar dagen later kwam dit bericht met alleen deze foto:

Ik neem afscheid van Willem met dit gedicht:

Wish you were here…

Wolken boven het strand
waar de wind herinnering
deelt met de meeuwen en
de branding hem naroept

Zijn oude moeder aarzelt
halfweg huis en laatste bus
ze kijkt hem na, omhoog
zijn schoenen in haar hand

Een klankschaal tinkelt op
intercontinentale hoogte
zijn gitaar zweeft langs
Under The Milky Way

Hij is er nog, in hart en hoofd
zijn echo, Love Minus Zero
en op de berg fluister ik
A Hard Rain 's Gonna Fall

Kenners hebben al gezien dat de cursieve regels songtitels zijn. Under The Milky Way, een song van The Church (NL), heeft Willem opgenomen met zijn trouwe vriend en zanger Elias de Vries en broer Erik op bas, in eigen beheer, als Mr. Jones Band (ook eerder de naam van een band van Willem). Ik plaatste het al eens in een blog.

Mr. Jones - Under the Milky Way (The Church):


Van Willems uitvoering van "A Hard Rain's Gonna Fall", dat hij spontaan inlaste na een fikse onweersbui tijdens het Luisterfestival 45NAP op 29 juni 2014, kon ik helaas geen opname vinden. Een paar sfeerbeelden van die middag, het enige evenement waar Willem en ik allebei opgetreden hebben, hij met muziek en ik met tekst:

De twee gezichten van het weer tijdens het festival.
Rechtsboven Erik en Willem Reitsema en Marijke.
Midden: Jaap en Aleid Rensen van het Dierenpark; daarnaast ik.
Onderste foto's: Willem Reitsema ontspant en bereidt zich voor.

De video van Willem in de Dali Passage in winkelcentrum de Weijert is gemaakt door Marijke op 26 maart 2015. Hij noemde haar altijd "mijn buurmeisje", met een guitige twinkeling in zijn ogen. We kwamen er langs en Marijke filmde hem met haar telefoon.


Willem vertelde dat hij graag daar speelde vanwege de acoustiek. 's Zondags kwam daar niemand, was het afgesloten, en dan stond hij bij de ingang van het oude Dierenpark (nu Rensenpark).
Tot voor kort was de video een tiental keren bekeken, maar een van de plaatselijke weekkrantjes heeft 'm gevonden en online in hun bericht gezet over Willems overlijden. Op het moment dat ik dit schrijf is het bijna 3600 keer bekeken. Dat zegt iets over Willem's populariteit!
Ik had ook deze eerder geplaatst; Willem zingt en speelt Bob Dylan's Love Minus Zero/No limit. Er zijn meer video's van optredens van Willem, maar ik vond niets anders van zijn solo-optreden als "straatmuzikant". Wat is het nu een ode aan zijn talent!

Willem Reitsema - Love Minus Zero/No limit (Bob Dylan):


Met alle mooie herinneringen, en de muziek van Willem die nog terug te vinden is, en het weten dat zijn lichaam het af liet weten, waarvan hij zich zeer bewust was, blijft toch bij veel mensen het gevoel van gemis. Willem was een vrije vogel, gedreven door de muziek. Een lieve, humoristische man, waar geen draadje kwaad in zat. Hij was met een vroegere versie van Mr. Jones in Oostenrijk op tournee, en daarvan is een moment bewaard gebleven, dat hier past. Willem pakt tussen zijn keuvelende collega's in het zonnetje bij een hotel zijn gitaar, en hij speelt en zingt wat ik nu voel, een korte versie van een song van Pink Floyd.

Willem Reitsema - Wish You Were Here:


Na de crematie schreef Erik onder andere nog: “The flame that burns twice as bright burns half as long.”, met een beetje goede wil zou je dus kunnen zeggen dat Willem bijna 116 is geworden. Ik zeg, pak wat te drinken en proost op de liefde. Doen wij ook.

Proost, op Willem en op de liefde!

Toch voelt Emmen nu een beetje als de tuin, waaruit de merel die er altijd zo mooi zong, nu verdwenen is…

Update 15:00 : Daniël Lohues schreef dit over Willem.

zaterdag 4 november 2017

171104 - ZOZ - Van zingen en gezongen worden

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik zag dat een Amerikaanse artiest deze week heeft opgetreden in Drenthe, in een voormalig dorpskerkje. Ik heb in de 70-er jaren een LP van hem gekocht.
Ik had al heel lang niets meer van hem gehoord, dus dacht dat hij al lang "met pensioen" was. Of erger, zoals de laatste tijd veel oudere artiesten "uit de tijd komen", zoals we dat in Drenthe zeggen.
Nou ja, ik had anderhalf jaar geleden ruimschoots aandacht aan hem besteed: 160409 - ZOZ - Van Muskogee tot Chip.

Nee, Chip Taylor (nl) is niet zo'n algemeen bekende grote naam als Fats Domino, maar zijn bijdrage aan de populaire muziek doet er wel degelijk toe.

Chip Taylor is geboren als James Wesley Voight in 1940, maar zijn platenmaatschappij vond die naam te moeilijk voor de radio-dj's.
Hij werd geboren in de staat New York als de jongere broer van geoloog / vulkanoloog Barry Voight en acteur Jon Voight (nl), en is de oom van actrice Angelina Jolie (Voight) (nl) en haar broer, acteur James Haven (Voight).
Zijn vader was een professioneel golfer, Chip wou ook golfer te worden maar een blessure verhinderde dat.

Hij ging liedjes schrijven voor pop en rock artiesten; de lijst met artiesten die songs van hem hebben opgenomen, is véél te lang om hier weer te geven. Zelf werd hij bekender met repertoire dat in het genre "country" valt; en dat voor een geboren New Yorker.
Mijn kennismaking met Chip Taylor is vast gegaan via het roemruchte country-programma van VARA radio, Nashville. Ik kocht de LP "This Side Of The Big River". Het titelnummer, Chip Taylor - Big River, is geschreven door Johnny Cash: Johnny Cash - Big River. Misschien een strategische keuze? Om succes te hebben moet je in eerste instantie met iets aansprekends of iets herkenbaars komen. Anders zit er geen droog brood in muziekmaken, dus het is spannend of je in de hitlijsten verschijnt…

Chip Taylor - 101 In Cashbox:


Misschien wel zijn grootste succes als songwriter is Wild Thing ( nl) zoals gespeeld door de Engelse band The Troggs (nl). En er zijn héél veel covers, ook van Chip zelf, maar ik kies voor de humor.

Animal (Muppets) - Wild Thing:


Een andere overbekende song geschreven door Chip Taylor is Angel Of The Morning (nl), heel vaak gecovered en vertaald. Zo kennen wij het als Willeke Alberti - Vlinder van een zomer (angel of the morning).
De eerste en meest succesvolle opname was van Merrilee Rush, die in Nederland de vijfde plaats bereikte. Ik koos een versie met de tekst.

Angel of the Morning - Merrilee Rush:


Melancholiek klinkt Chip Taylor's warme stem in deze song van de "Big River"-LP.

Chip Taylor - John Tucker's On The Wagon Again:


Ook een heel bekende song (maar wie weeet dat die door Chip Taylor is geschreven?) is kent "iedereen" vooral van Janis Joplin (nl): Janis Joplin - Try (Just A Little Bit Harder; Live at Woodstock, 1969), maar ik vond een oudere versie door Lorraine Ellison, begonnen als Gospel-zangeres, later overgestapt naar Soul. Ze schreef zelf ook songs. Ze gaf haar muzikale carrière op om voor haar moeder te zorgen, maar overleed op 51-jarige leeftijd aan eierstokkanker.

Lorraine Ellison - Try (Just A Little Bit Harder):


Midden 70-er jaren stopte Chip Taylor zijn muzikale carrière, omdat hij zat was van de business: hij wou zijn artistieke vrijheid niet prijsgeven. Hij werd professioneel gokker.

In 1993 pakte hij het optreden en opnemen weer op. Hij werkt sindsdien veel samen met topgitarist John Platania, die vooral bekend werd door zijn werk met Van Morrison (nl).

Chip Taylor heeft vanaf 2001 veel samengewerkt met zangeres/violiste Carrie Rodriguez (nl) en daar ligt een connectie met Nederland: Carrie's vader was folk-singer/songwriter en is in 1994 in Nederland gaan wonen. Ook met de Canadese zangeres/violiste Kendel Carson heeft Chip Taylor veel opgetreden.
Deze drie artiesten zijn ook te vinden bij Train Wreck Records, het door Chip Taylor in 2007 opgerichte onafhankelijke label. Op die site staat veel meer interessante info, o.a. over het eind van Chip's gokkersloopbaan: The Church Of The Train Wreck.

Ik vond een beknopt, interessant nederlandstalig verhaal over de recente activiteiten van Chip Taylor.
Een citaat: Dat Taylor het niet voor het geld doet blijkt wel uit het de keuze voor het titelnummer van het album – “Fuck all the perfect people” is een nummer dat, hoe beschaafd het verder ook wordt gezongen, gegarandeerd nooit op de Amerikaanse radio te horen zal zijn. Maar laat je dat niet weerhouden, want Taylor maakt geen shockeer-teksten die er alleen op uit zijn om mensen te schokken, integendeel. Het nummer, zoals hij zegt: "my song for the prisoners", komt van een album dat hij in Scandinavië opnam met The New Ukrainians.
Voetnoot bij de video: "De eerste persoon in de video is de Italiaanse actrice Paola Fiorido, die bij een populaire TV-show werd ontslagen toen ze kritische opmerkingen uitte over machtige personen. De video is gemaakt door een prijswinnende documentairemaker, Jeth Weinrich.

Chip Taylor & The New Ukrainians - Fuck All The Perfect People:


En dan een actuele protestsong kun je zeggen, ook met een video van Jeth Weinrich. De "roots" van Carrie's vader (overleden in 2015 in Nederland) liggen in Mexico...

Chip Taylor & Carrie Rodriguez - Who's Gonna Build That Wall:


zaterdag 28 oktober 2017

171028 - ZOZ - Van heuvels en dalen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Antoine Dominique Domino Jr. (February 26, 1928 – October 24, 2017), known as Fats Domino (nl), was an American pianist and singer-songwriter of Louisiana Creole descent. He had 35 records in the U.S. Billboard Top 40, and five of his pre-1955 records sold more than a million copies, being certified gold. Between 1955 and 1960, he had eleven Top 10 hits, and his record sales were reportedly surpassed only by Elvis Presley. During his career, Domino sold over 65 million records. His musical style was based on traditional rhythm and blues, accompanied by saxophones, bass, piano, electric guitar, and drums.

Ik was verbaasd dat Fats Domino 4 keer geplaatst is in een ZOZ, maar naar mijn idee zijn grootste hit wereldwijd stond er nog niet in: Blueberry Hill. Deze song uit 1940 is veelvuldig gecovered door diverse artiesten; de muziek is van Vincent Rose, de tekst van Larry Stock en Al Lewis.
De song is oorspronkelijk geschreven voor de Westernfilm The Singing Hill en werd in de film, country-style, gezongen door Gene Autry (nl), ook bekend als "the Singing Cowboy". Dit zou de eerste ooit opgenomen versie zijn.

Gene Autry - Blueberry Hill (1941):


Alle covers ten spijt is de Rock'n Roll versie van Fats Domino de bekendste. Hij nam het de eerste keer op in 1950 en is het zijn hele carrière blijven spelen.
Ik weet nog dat ik een fortuin aan kwartjes in de jukebox heb gegooid van mijn favoriete "lunchroom". Voor een kwartje kon je 3 plaatjes laten draaien in de jukebox; bij mij was het vaak 3 keer Blueberry Hill. De troostende melancholie van de warme muzikale klanken, en de hoop het ideale vriendinnetje te lokken.

Ik kies een versie, chronologisch halverwege die tijd en nu, met de erkenning voor het raakvlak van Jazz, R&B, Blues en Rock'n Roll, met een optreden op North Sea Jazz.

Fats Domino - Blueberry Hill (North Sea Jazz-Holland, 1980):


Dat Blueberry Hill de wereld heeft veroverd, moge blijken uit de volgende video. Weliswaar komt de performance niet heel geroutineerd en gelikt over, besef echter dat het hier gaat om een (spontaan?) benefiet-optreden in St. Petersburg voor zieke kinderen. De artiest in kwestie kondigde zichzelf aan met: "I can neither sing nor play, but I very much like doing it."

Vladimir Putin - Blueberry Hill:


Fats Domino's eerste hit was The Fat Man, dat hij schreef samen met zijn muzikale maatje Dave Bartholomew. Deze song wordt soms genoemd als "de eerste Rock'n Roll opname", voordat de term was bedacht, en was de eerste Rock'n Roll plaat waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht.

Fats Domino - The Fat Man (1949):


Fats Domino was een inspirator voor veel andere artiesten. Elsvis Presley bewonderde hem ook, en omgekeerd; dit is een dubbel-optreden: Elvis Presley / Fats Domino - Blueberry Hill / Love Me.
Paul McCartney was voor The Beatles bezig met de pianopartij voor een song, en greep terug op muziek van Fats Domino's Blue Monday; dat ging over de week van een hardwerkende man.

Fats Domino - Blue Monday (1957):


De Beatles-song werd Lady Madonna (nl) over de werkweek door de ogen van een vrouw. Fats was zo enthousiast, dat hij de song ook opnam.

Fats Domino – Lady Madonna (1968):


Op 23 January 1986 werd Fats Domino, als een van de eerste artiesten, opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame (nl).

Billy Joel Inducts Fats Domino into The Rock and Roll Hall of Fame:


Mooi hoe Fats Domino, die grote artiest, zijn collega's die daar al opgetreden hebben, lof toezwaait. Ontroerend hoe hij uitspreekt dat hij zou willen dat Elvis Presley (nl) en Buddy Holly (nl) die tegelijk postuum werden opgenomen in de Hall of Fame, er nog bij hadden kunnen zijn.

Buddy Holly was, samen met Richie Valens en The Big Bopper omgekomen bij een vliegtuigongeluk; daar wordt wel aan gerefereerd als: The Day the Music Died (nl). Ik plaatste al eens de video Buddy Holly - Valley of Tears (newscast intro) met een nieuwsbericht over dat ongeluk.
Als je zoekt op Valley of Tears vind je in de eerste plaats iets over een veldslag, van 6 tot 9 oktober 1973, uit de Yom Kippur oorlog (nl). Deze slag ging over de door Israël in 1967 bezette Golan-hoogte.

Dat had niets te maken met de song Valley of Tears van Buddy Holly's in 1958. Ik had er nooit aandacht aan geschonken, maar de song is geschreven door Fats Domino en Dave Bartholomew.

Fats Domino - Valley Of Tears:


De titel past wel bij de periode van ons leven. Kort na het overlijden van Marijke's zus, waarbij we intens betrokken waren, wordt mijn oudste stiefzus vandaag gecremeerd zonder dat we er bij kunnen zijn, omdat we allebei te ziek zijn en de afstand te groot is.

zaterdag 21 oktober 2017

1671021 - ZOZ - Van toeters en bellen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Omdat ik geen rekenwonder ben, wil ik niet de indruk wekken dat ik dat wèl ben. Huh…? Vroeger werd bij ons op het dorp wel eens gezegd: "Moet dat kind nog naar school? Die kan toch al een elf schrijven met zijn neus!"
Als ik niet oppas doe ik dat ook, en ik hoest voortdurend alsof er een T-Ford staat te toeteren! Om een indruk te geven: 1923 Model T Ford Aaoogha horn.

Een oud volksrecept dat mij ooit ter ore kwam, is het eten van zoute haring. Dat kwam mooi uit, Jacintha kwam langs op haar wekelijkse ronde met de viswagen. Als mijn grootvader en opvoeder zwaar verkouden of grieperig was, kreeg hij groentesoep. Alsof het gepland was, kreeg ik dat vandaag ook: heerlijk!

Er drong zich meteen een titel bij me op: Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu. Weer een song die een hit geworden is door iemand anders (een blanke) dan de oorspronkelijke (zwarte) singer/songwriter, Huey "Piano" Smith.
Huey Smith werd bekend door zijn pianostijl, waarmee hij zuidelijke pianisten beïnvloedde. Zijn eerste song schreef hij op de piano toen hij 8 jaar was. Hij begon te werken op zijn vijftiende en was 18 toen hij z'n eerste platencontract kreeg.
Vanaf 1955 speelde Smith met bands en in veel studiosessies van grote artiesten, zoals Little Richard en Lloyd Price.
In 1957 bracht hij de titel uit waar ik meteen aan dacht met mijn snotneus.

Huey Piano Smith - Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu:


Een andere titel van hem die me aanspreekt, is: Huey "Piano" Smith - High Blood Pressure, iets waarmee veel ouderen worden geconfronteerd.
En omdat 'ie leuk is, een link naar een duet met vader en dochter, met de radio aan in de auto: Huey 'piano' smith and the clowns - don't you just know it.

"Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu" werd pas een internationale hit in 1972, in de versie van Johnny Rivers (nl); hier een versie met de tekst in beeld.

Johnny Rivers - Rockin' Pneumonia And The Boogie Woogie Flu:


Het werd de derde Gouden plaat voor Rivers. Mocht je deze versie beter vinden dan die van Huey Smith, dan zou dat kunnen komen door de betere opnametechniek en de fantastische studiomuzikanten, die de begeleiding doen. Het was een los-vaste groep rond L.A. (Los Angeles), die in verschillende samenstellingen speelde op tal van hits. De groep kwam bekend te staan als The Wrecking Crew. Er is zelfs een documentaire gemaakt over deze topmusici. Soms werden ze genoemd The First Call Gang, soms ook The Clique. (Grappig, dat laatste was ook de naam van een dichtersgroep waarvan ik 11 jaar lid ben geweest).

Omstreeks 1960 werden ze de "de facto house band" voor de roemruchte producer Phil Spector (nl), en werden dan soms genoemd: The Phil Spector Wall of Sound Orchestra.
The Wrecking Crew speelde vaak anoniem mee op de platen van bekende artiesten, zoals Jan & Dean, Sonny & Cher, Barry McGuire, The Mamas & the Papas, Frank Sinatra, en Nancy Sinatra. Soms werden ze gebruikt als "ghost players" (zoals boeken met een bekende naam op de kaft soms geschreven zijn door een "ghost writer"), zoals op Mr. Tambourine Man van The Byrds, Pet Sounds van The Beach Boys, en albums van The Monkees.
The Wrecking Crew wordt nu algemeen gezien als succesvolste groep studiomuzikanten in de geschiedenis van de populaire muziek.
Phil Spector was behalve een geniale producer, ook een exentriekeling, die uiteindelijk in de gevangenis belande wegens moord, soms uitgelegd als crime passionel.

Naast veel andere covers vond ik Jeannie C. Riley - Rockin' Pneumonia & The Boogie Woogie Flu. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Jeannie C. Riley eerder had gezien, maar ze staat zelfs in de Nederlandse Wikipedia. Misschien omdat ze zich thans gericht heeft op Gospel, nadat ze aan de drank geraakt was, gescheiden, afgekickt, hertrouwd met haar ex en zich nu "born again Christian" noemt.

Jeannie C. Riley heeft nooit het succes uit 1968 kunnen evenaren van de hit die ze had met Harper Valley P.T.A. (nl), een song van Tom T. Hall (nl).
Met deze song, die onmiddellijk een enorme hit werd, werd ze de eerste vrouw die met dezelfde song tegelijkertijd in de top van de Billboard Hot 100 en de U.S. Hot Country Singles charts stond. Het duurde tot 1981 voordat dat record werd geëvenaard door Dolly Parton.

In dat lied komt een dochter thuis met een briefje van school, dat de moeder, een weduwe, door haar onaangepaste gedrag een slecht voorbeeld is voor haar kind en anderen. Het briefje komt van de oudercommissie en het schoolbestuur (P.T.A.). De moeder gaat die middag meteen met opgestreken zeilen naar de volgende vergadering. Ze heeft een minirok aangetrokken en trekt flink van leer: "Het is hier klein Peyton Place, en jullie zijn allemaal hypocrieten!" In de toenmalige TV-soap Peyton Place was schijnbaar alles netjes geregeld, maar het krioelde van het gekonkel en de affaires.
Uit de opbouw van het lied blijkt, dat de dochter het verhaal vertelt. De song heeft geleid tot het maken van een film en een TV-serie.

Jeannie C. Riley - Harper Valley P.T.A.:


De schrijver, Tom T. Hall (1936), is niet zomaar iemand: countryzanger, songwriter en boekenschrijver. Hij heeft 11 nr.1 hits geschreven en nog 26 top 10 hits.
Hij had ook wel een mening over politiek. Nou is deze song uit 1972 en gingen de Amerikaanse presidentsverkiezingen tussen Richard Nixon en George McGovern, maar iemand heeft er actueel beeld bij gemaakt, en dat wil ik jullie niet onthouden.
De song bereikte nr. 11 in de C&W hitlijst in 1972. (Hier de tekst).

Tom T. Hall - The Monkey That Became President:


Zo eindigt dan een ontdekkingsreis, die begint met een stevige verhoudheid, langs een paar verrassende ontdekkingen: 1) zwarte Heuy verzint, blanke Johnny wint; 2) hypocrisie kan hits opleveren; en 3) muzikale politieke commentaren kunnen opnieuw actueel worden.

dinsdag 17 oktober 2017

171017 - Niklas - Boze Witte Mensen

Boze Witte Mensen zijn niet altijd Boze Witte Mannen. Gisteren was ik onvermijdelijk getuige van een discussie met een Boze Witte Vrouw, die ergens aan de rand van onze kennissenkring dwarrelt.
Ze was in gesprek met een niet zo boze witte vrouw over Groot Onrecht dat haar was aangedaan. Zittend op haar rollator, zodat ze het lang kon volhouden, fulmineerde ze er flink op los.

Deze keer had de apotheek het gedaan. Ze had medicijnen gekregen op een herhalingsrecept van haar specialist. Maar ze zaten in een ander doosje, ze waren van een andere fabrikant. Dat pikte ze niet, ze wou de medicijnen die ze altijd had. De apothekersassistente had toen gezegd dat ze dan moest betalen.
De toon waarop de Boze Witte Vrouw dat vertelde, deed vermoeden dat ze nogal was afgeblaft. Maar dat was haar eigen gebruikelijke toon: recht zo die gaat en met luider stemme.
Ze ging nóóit weer naar díe apotheek, want die bedonderde haar: ze had toch nooit wat hoeven betalen voor die medicijnen? Dachten ze nou echt dat ze haar konden belazeren? En die zorgverzekeraars willen de mensen alleen maar dood hebben.

Als klap op de vuurpijl, die apothekersassistente had ook nog gevraagd of ze wel genoeg calcium gebruikte! Waar bemoeide dat mens zich mee, ze was toch geen dokter? En juist in dat nieuwe medicijn zat calcium, en daar kon ze niet tegen want dan kreeg ze allerlei kwaaltjes. En dat had ze de assistente op haar gebruikelijke manier verteld.

De niet zo boze witte vrouw probeerde haar uit te leggen, dat de keuze uit verschillende medicijnen met dezelfde werkzame stof niet door de apotheek wordt bedacht, maar uiteindelijk door de minister van Volksgezondheid wordt bepaald.
Dat apothekersassistentes er ook voor doorgeleerd hebben, dat ze dat werk niet zómaar mogen doen. En dat het juist getuigt van deskundigheid en zorgvuldigheid als ze zulke vragen stellen.
Ook, dat het verschil maakt hoe je mensen aanspreekt; dat als jij blaft, de neiging om vriendelijk te reageren afneemt.
Jaja, daar had de niet zo boze witte vrouw misschien wel gelijk in.

Via een nabijere kennis kreeg ik tot mijn verrassing nú al feedback. De Boze Witte Vrouw had spontaan verslag gedaan van het gesprek waarvan ik getuige was geweest, en toevallig hadden we vandaag contact.
De Boze Witte Vrouw was het lang niet eens met de niet zo boze witte vrouw, maar die had tenminste geluisterd en nu had ze eens lekker haar hart kunnen luchten!

Ach, die kennis had ook al vaak geprobeerd de Boze Witte Vrouw er van te overtuigen dat de muren waar ze tegenop liep, meestal door haar eigen gedrag waren ontstaan. Maar dat was zaaien op rotsige bodem, en niet alleen vogeltjes zingen zoals ze gebekt zijn...

Tja, het onrecht in deze wereld is groot, vooral als je er bij voorbaat van uit gaat dat iedereen je wil belazeren.
En als je niet goed op de hoogte bent hoe de dingen werken, doordat je je er niet in kunt of wilt verdiepen...

zaterdag 14 oktober 2017

171014 - ZOZ - Van Coca en Pepsi

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Marja heeft een vooruitziende blik, daardoor is er vandaag weer een ZOZ.
Wie haar lotgevallen heeft gevolgd, weet dat een van de eerste dingen waar ze om vroeg toen ze weer een heel klein beetje mens werd na de operatie, cola was.

Het eerste waar ik aan dacht was, dat er héél veel artiesten zijn geweest die een commercial hebben opgenomen voor Coca Cola, maar de eerste naam die me te binnen schoot was deze:

Golden Earrings - Coca Cola commercial:


Later deden ze het nog eens dunnetjes over met:

Golden Earrings - Rum and Coca Cola:


De grootste concurrent kon natuurlijk niet achterblijven, en pakte het groots aan:

Pepsi Commercial - We Will Rock You (feat. Britney Spears, Beyonce, Pink & Enrique Iglesias):


Ach, er is nog zoveel meer te vinden over cola, zoals deze tekst op de site Children's Bible Songs; het lijkt me typisch Amerikaans:

Pepsi Cola Song

Pepsi cola went to town,
Coca cola shot him down.
Dr. Pepper fixed him up,
Now we all drink 7-up.

Chorus:
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.
Knock, knock, rattle, rattle, honk, beep, beep.


Way down south where bananas grow,
A mouse stepped on an elephant’s toe.
The elephant said with tears in his eyes,
“Go pick on someone your own size!”

Chorus

Jesus is a friend of mine,
I talk to Him all the time.
One day, He died on Calvary,
So we all could live eternally!

Chorus

Pepsi cola went to town,
Coca cola shot him down.
Dr. Pepper got shot too,
Now we all drink Mountain Dew!

Tja, of dit nou zo pedagogisch verantwoord is…?

zaterdag 7 oktober 2017

171007 - ZOZ - Van Rodgers en Redding

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Nu Marja, alvorens zelf een zware ingreep te ondergaan, toch haar ZOZ had voorbereid, kan ik natuurlijk niet verstek laten gaan, nu ze mij benoemd heeft tot "opperzwijmelaar"... ;)
Het wordt wel een korte, want wij hebben te maken met een verjaardag van iemand die nooit zijn verjaardag viert, maar er niet onderuit komt nu hij 50 wordt en het dan maar meteen wat groter aanpakt. Zondagskind: op zondag geboren en op zondag 50 jaar! Daarvoor moest "nog even" iets worden voorbereid, vandaar mijn late inbreng.

Inspiratie hoefde ik niet te zoeken, want deze week bleef een song in mijn hoofd rondzingen. Zo'n song die je "hoort" zodra je de titel leest.
Mijn Facebook-vriend Bertus ten Caat had die song geplaatst: Paul Rodgers - I've Been Loving You Too Long.

De uitvoering die ik "hoorde" was echter het origineel, van Otis Redding.
De song I've been loving you too long is vaak gecovered. The Rolling Stones waren de eersten, kort nadat het origineel een hit was. Otis Redding beschouwde dat als een compliment en beantwoordde dat door "(I Can't Get No) Satisfaction" op te nemen. Ook o.a. Ike & Tina Turner namen de song op.
Hier de "Live performance from Monterey International Pop Festival 1967".

Otis Redding - I've Been Loving You Too Long:


Paul Rodgers leerden we kennen als singer/songwriter van Free, met hun grootste hit: Free - All Right Now. Rodgers blijkt nog steeds actief. In de volgende clip speelt hij samen met Simon Kirke, drummer van Free, als Bad Company, en verder Slash en Neal Schon.
Ze spelen "Wishing Well", een song van Free (niet te verwarren met dezelfde titel door Terence Trent D'Arby).
Die titel kan duiden op een "wensput", maar ik interpreteer het hier als beterschapswens voor Marja.

Paul Rodgers - Wishing Well:

maandag 2 oktober 2017

171002 - WE300 - Gezondheid

Geschreven voor de WE300-uitdaging van PlatoOnline voor september 2017.
De uitdaging: een verhaal van precies 300 woorden met het woord 'Gezondheid' als onderwerp.
Het themawoord mag in het stuk niet genoemd worden.


Een goede geestelijke en lichamelijke gesteldheid is een eerste vereiste voor het optimaal functioneren van een mens. Beide factoren hebben invloed op elkaar.
Lichamelijk onwelzijn leidt tot verminderd geestelijk welbevinden, waarbij het effect niet altijd zuiver proportioneel is.
Zo kunnen lichamelijk ernstig zieke mensen een onverwoestbaar goed humeur hebben en hun treurende omgeving opbeuren.
Het tegengestelde komt ook voor, dat mensen met vaak voorkomende, kortdurende aandoeningen, het gevoel hebben dat ze op sterven liggen. Daar wordt dan de spot mee gedreven, terwijl de spotter zelf het eigen repertoire vergeten is.

Geestelijk malheur heeft niet noodzakelijkerwijs lichamelijke gevolgen, doch als er een causaal verband lijkt te bestaan, dan worden de lichamelijke klachten geduid als psychosomatisch; tegenwoordig ook psychofysiologische aandoeningen genoemd.
Bij beide hoofdsoorten aandoeningen, geestelijk en lichamelijk, zijn er vele behandelmethoden, die vooraf gegaan dienen te worden door een diagnose, en desgewenst een 'second opinion'.

In deze 'moderne tijd' worden er vele therapiën aangeboden op weg naar het herstel tot een gunstige staat van welzijn. Afhankelijk van de klachten zijn er, ruwweg, fysieke, farmaceutische, en psychische methoden beschikbaar, van archaïsche tot moderne.
Alle drie genoemde richtingen hebben meerdere sub-richtingen, waarbij het niet zelden voorkomt dat men elkaar verwijt het slechtste met de patiënt voor te hebben. En daar geloof ik niet in: ik geloof (in de meeste gevallen) in goede bedoelingen, maar niet altijd in werkelijke effectiviteit.

Het woord 'geloof' genoemd hebbend, zie ik een verschil tussen een archaïsche en de moderne aanpak van het genezingsproces. Of vooral in de nauwkeurigheid van de diagnose en de vaststelling van de werking van de therapie. Ik las, alweer een tijd geleden, een artikel over het zorgvuldig vaststellen van de juiste diagnose en de objectieve conclusies uit een onderzoek naar het effect van placebo's en medicijnen. Daar komt véél meer bij kijken dan geloof…

zaterdag 30 september 2017

170930 - ZOZ - Van Troost en Het Einde

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn regelmatige lezers weten, dat onlangs mijn schoonzusje, zus van mijn Marijke, is overleden en gecremeerd. Het verwerken is voor Marijke moeilijker dan voor mij, omdat Sylvia een vaste waarde in haar leven was vanaf haar jongste kindertijd.
Marijke en haar zussen, ofschoon niet kerkelijk, hebben via hun moeder een gevoelig plekje voor Maria. Ma was van huis uit RK, maar pa was NH en Ma schakelde over, maar nooit helemaal.

Links: Sylvia en Marijke bij de vijver in het tuintje van het ouderlijk huis
Rechts: het Mariabeeld van hun moeder, bij Sylvia thuis, foto via een spiegel.

Een lieve, meevoelende vriendin stuurde Marijke dezer dagen een berichtje, dat binnenkwam alsof Marijke er op zat te wachten: Voor jou: Muziek voor wie troost nodig heeft. En het weten dat er uiteindelijk toch genade is. Veel liefs en kracht gewenst.
Marijke antwoorde, dat dit haar goed deed, dat dit precies was wat ze op dat moment even nodig had.

Eliza Gilkyson - Requiem:


Van deze zangeres, Eliza Gilkyson, hadden we beiden overigens nog nooit gehoord, de naam van haar man, Robert Jensen was ik al wel eens tegengekomen.



Een andere vriendin was onlangs bij ons te gast met haar man. Ze is nogal bezig met astrologie. Ze kwamen binnen terwijl ik nog druk bezig was met mijn taak bij het voorbereiden van het eten. Daarbij hoorde een sterrenbeeld, dat niet het mijne was, maar blijkbaar was er een ascendant voorhanden om dat te corrigeren. (Ik ben zelf meer van de astronomie dan van de astrologie).

Het gesprek kwam op de aankondigers van wéér een einde van de wereld, de christelijke numeroloog David Meade. Zie o.a. Het einde der tijden begint op 23 september 2017.
Citaat: "Meade baseert zijn theorie op het getal 33 dat een prominente rol speelt in de bijbel. 'Het is onder meer de leeftijd waarop Jezus stierf en de naam Elohim - God bij de joden - wordt in de bijbel 33 keer vermeld', onderbouwt hij zijn voorspelling. Op 23 september is het 33 dagen geleden dat er in de Verenigde Staten een zonsverduistering te zien was. Een duidelijk voorteken, volgens Meade."
Nou ja, zo ken ik er ook wel een: ik ben ook de zoon van een timmerman, en ik vierde mijn 33ste verjaardag op Goede Vrijdag...

Volgens Meade zou de aarde in botsing komen met de planeet Nibiru (niet te verwarren met de vals nieuws-site Niburu; een spelfout), die voortgekomen is uit de Sumerische mythologie. Zo'n botsing met Nibiru (ook wel Planet X genoemd) is al veel vaker voorspeld, maar als zo'n planeet richting aarde vloog, "zouden astronomen de planeet al minstens tien jaar volgen, en zou die inmiddels met het blote oog zichtbaar zijn”, volgens nuchtere, wetenschappelijk ingestelde organen, zoals NASA en National Geographic.

Onze vriendin kwam in de context van dat verhaal met een regel uit een lied: "The first of the last seven days", maar ze wist niet meer wie en wat. Dan helpt internet, en we kwamen al snel uit bij Unit Gloria, met Robert Long in de gelederen.

Robert Long ( Unit Gloria ) - The Last Seven Days:


(Unit) Gloria begeleide later Alexander Curly bij zijn hit "I'll never drink again", en werd de vaste begeleidingsband van Bonnie St Claire...

En toen had ik een zin in m'n hoofd, waarvan ik rotsvast overtuigd was dat die van Robert Long was. Maar ik had een fragment van het lied onthouden en vergeten wie de echte zanger was!
Die zin was: "Ik kom alleen maar Heer / voor de muziek". Via internet kwam ik bij de titel en de zanger: Mijn Gebed van D.C. Lewis. Bij deze opname waren erg bekende namen betrokken, waarbij de fameuze organist Feike Asma me weer even de rillingen over de rug doet lopen. Het was de eerste "relipop" nr. 1 hit in Nederland. Ook uit 1970 komt overigens Unit Gloria - Our Father, dat meer twijfels verwoordt (tekst onder "meer weergeven").

D.C. Lewis - Mijn gebed:


Bij het doornemen van de info, zag ik dat D.C. Lewis het pseudoniem was van Ruud Eggenhuizen, en dat ook hij met Bonnie St.Claire heeft samengewerkt: Bonnie St.Claire & DC Lewis / Alias Bonny & Lewis - That's Why.

Bij Eggenhuizen werd in de jaren 80 fibromyalgie geconstateerd, toen deze ziekte bekender begon te worden. Voordien werden patiënten vaak beschouwd als simulanten. Ik vraag me af of ik al eerder gehoord had van een man met fibromyalgie. Hij overleed in 2000 aan een hartstilstand.

Toch kom ik, met de onheilsprofeet nog in gedachten, weer terecht bij Robert Long en zijn LP Vroeger of Later, waarbij ik het voorbarig vind om boos te worden vóórdat hij de laatste regel gezongen heeft.

Robert Long - Jezus Redt!:


zaterdag 23 september 2017

170923 - ZOZ - Van smartphones en emmers

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Dezer dagen ontspon zich een reeks gedachten die inherent zijn aan deze "moderne tijd", voortvloeiend uit een recente gebeurtenis. Onder de douche wordt men geconfronteerd met het naakte bestaan, en na de reinigende werkzaamheden treedt gewoonlijk een fase van ontspanning in, waarin de gedachten de vrije loop nemen en herinneringen hun spel spelen.

Onlangs liet een bekende een zijn mobiele telefoon vallen, op straat. Gevolg: het display was kapot, zodat normaal gebruik onmogelijk was. Of er verder nog iets functioneerde was moeilijk te controleren.
Gezien de dominante rol van het display op een smartphone (of met de nieuw-Drentse benaming "striektillefoon") was dat verder ook tamelijk onbelangrijk.


Vroeger had je een draaischijf of toetsen op een telefoon, en had je verder genoeg aan geluidsopname en weergave. Thans wordt op het display ook het "toetsenbord" geprojecteerd, dus het toestel bedienen is met een kapot display onmogelijk.
Ik laat mijn kennis verder zelf zijn verhaal vertellen.

Oei, naar de telefoonwinkel dan maar.
Maar die is in het dorp verderop. In de auto dan maar.
Oei, een lekke band.
De wegenwacht bellen dus. Maar de telefoon is kapot…
Met de bus dan maar?
Oké, maar dan moet ik contant geld hebben, en ik heb gisteren het laatste uitgegeven aan boodschappen en parkeergeld...

Naar de Bank dan maar.
Tja, het dichtstbijzijnde filiaal is in een dorp verderop; het plaatselijke filiaal is 10 jaar geleden gesloten, en het laatste servicepunt 2 jaar geleden ook: iedereen ging digitaal bankieren…
Pin-automaat!
Oeps: die is onlangs weggehaald vanwege het risico van plofkraken...
Eeeh… maar ik kan toch niet pinnen, want ik krijg mijn TAN-code op het display, en daar zonder krijg ik geen geld…


Geld lenen bij de buren dan maar?
Tja, die zijn nu allemaal naar hun werk of boodschappen doen in dorpen en steden verderop, en ik kan ze nu niet bellen wanneer ze weer thuis zijn…
E-mailen dan maar?
Ook daar heb ik mijn mobiel voor nodig, zowel voor het mailen als voor de adressen...

De telefooncel!
Ach gossie, de laatste is 5 jaar geleden al weggehaald, omdat toch al iedereen een mobiele telefoon had…
En dan nog, in de telefoongidsen staan hun mobiele nummers toch niet…


Hé, mijn telefoon geeft tòch een alarmtoon!
Oei, dat is mijn agenda! Ik had een afspraak…!
Mijn afspraak afbellen? Met wie ook alweer?
Dat kan ik niet zien, en het nummer staat ook in mijn smartphone… %$@#&*!!!

De telefoon opsturen per post naar de telefoonwinkel?
Oei, om het adres op te zoeken heb ik internet op mijn telefoon nodig…

Ach, en de dichtstbijzijnde brievenbus staat toch op een kruispunt zo'n 6 km van het dorp in het buitengebied...
Omdat toch iedereen e-mailt, zijn uit drie dorpen de brievenbussen 3 jaar geleden weggehaald. En zo moet iedereen ongeveer even ver om iets op de post te doen...


Op fiets dan maar? Waar staat dat ding ook alweer?
De navigatie op mijn smartphone kan ik ook niet meer gebruiken...



Wat dit verhaal met muziek te maken heeft? Ik dacht direct aan een heel bekende song, door een heel bekende artiest, maar die is al twee keer geplaatst, de een met ook een versie van Dorus, bij de andere is de clip verwijderd

Ik bedoel natuurlijk There's a Hole in the Bucket, hier op 2 mei 1960 in Carnegie Hall door Harry Belafonte samen met Odetta, beiden ook bekend als burgerrechtenactivisten.

Als je zoekt op de titel van de song krijg je héél veel resultaten, en op Youtube vind je héél veel video's.
Omdat het eigenlijk bedoeld was als een kinderliedje, kies ik een versie uit Sesamstraat.
Wat mij opvalt is, dat deze poppen een logischer manier hebben bedacht om het gat te dichten: ze gebruiken een stuk hout, een stok, om het gat te repareren in plaats van stro!

Sesame Street - There's a Hole in the Bucket:


In die lange lijst met zoekresultaten vond ik ook iemand die ik daar niet verwachtte: de legendarische countryzanger Hank Williams, soms aangeduid als Senior, omdat ook een zoon, Hank Williams Jr., en diens zoon, Hank Williams III, onder dezelfde naam acteren. "III" heeft een halfzus, Holly Williams, ook singer/songwriter. Zo ontdek je nog eens wat.

De titel van zijn song is ook net even anders: My Bucket's Got a Hole in It. Hoe de song precies is ontstaan en of het auteursrecht aan de echte bedenker is toegekend is onduidelijk. Duidelijk is wel, dat de song populair werd in de versie van Hank Williams.
Dat hij geen bier kan kopen omdat er een gat in z'n emmer zit, doet vermoeden dat deze versie van het thema niet als kinderliedje bedoeld is...

Junior heeft de song ook opgenomen: Hank Williams Jr. My bucket got a hole in it, en de truc van het combineren van een oude opname met een nieuwe is ook met deze song gedaan: Hank Williams Jr. & Hank Williams Sr. - My Bucket's Got A Hole In It. Ook de kleinzoon nam het op: Hank Williams III - My Bucket's gotta Hole In It.
Toch kies ik voor Senior, die in zijn korte leven grote invloed heeft gehad op de country-muziek. Hij is ten onder gegaan aan alcohol en drugs, en voorgeschreven medicijnen vanwege een ernstig rugprobleem (spina bifida), dat erg pijnlijk was.

Hank Williams - My Bucket's Got A Hole In It:


De ontdekking dat Hank Williams Sr. een dochter had verraste me. Ze is voortgekomen uit een korte relatie na Hank's scheiding. Hij heeft haar drie maand voor de geboorte erkend, maar haar nooit gezien: hij stierf een paar dagen voor haar geboorte. Na een ingewikkelde geschiedenis met adoptie, verzwegen biologische afkomst en veel rechtszaken werd ze eindelijk erkend als dochter van Hank Williams. En ook Jett Williams is singer/songwriter.
Ik vond een live-optreden samen met George Jones, zeg maar tijdgenoot van Hank Sr., met een van haar vader's beroemdste songs, Your cheatin' heart.

George Jones & Jett Williams - Your cheatin' heart:


En zeg nou zelf: als zo'n smartphone je in de steek laat, dan voelt dat toch ook als cheating - bedriegerij…?

zaterdag 16 september 2017

170916 - ZOZ - Van vuur en griezels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn vorige ZOZ ging over "Trial by Fire", en ik ga nu griezeliger verder "spelen met vuur".
Het genre wordt tegenwoordig wel Shock rock (nl) genoemd en de bedoeling is inderdaad om met theatrale effecten te shockeren, zoals bijvoorbeeld ook in griezelverhalen en horror-films.

Dat sluit wel aardig aan bij wat we beleefden tijdens de Uitmarkt Emmen, met o.a. het festival de StadsBBQ in de oude Dierentuin (nu "creatief mensenpark"), kortom de opening van het Culturele seizoen.
Een gedeelte van het park was afgeschermd, daar spookten een flink aantal zeer enge figuren rond, van bloederige heksen tot monsterlijke mannen met verminkte koppen.
Dit was het werk van LetsGrim; ze ensceneren o.a. situaties voor horrorfilms, of met gewonden. Ik denk dat de "horror-afdeling" een spin-off is van het prepareren van "slachtoffers" voor EHBO-opleidingen en rampenoefeningen; zie LOTUS, Landelijke Opleiding Tot Uitbeelding van Slachtoffers.

De term Shock Rock bestond nog niet toen zanger/pianist Screamin' Jay Hawkins (nl) de eerste steen legde door in zijn optredens een griezelshow op te voeren met rook, bommen, vuur en doodskisten. En een rokende schedel op een stok, die hij Henry noemde.
Eigenlijk wou hij operazanger worden, maar dat was voor hem niet weggelegd. Hij was militair entertainer in de Tweede Wereldoorlog, en in 1949 was hij bokskampioen van Alaska in het middengewicht. En hij claimde soms 57, soms 75 kinderen te hebben verwekt (er zijn 33 getraceerd)...
Zijn grootste hit was I Put a Spell on You (nl), door hem geschreven en door heel veel (grote) artiesten gecoverd.

Screamin Jay Hawkins - I Put A Spell On You:


Toch denk ik bij het thema "vuur" allereerst aan een zanger, die net als Hawkins bekend staat vanwege zijn flamboyante optredens en zijn enorme stembereik.
Hij heeft samengewerkt met top-acts als Hawkwind, The Who, Jimi Hendrix, Klaus Schulze, and Frank Zappa. Hij had een solo-carriëre, en was o.a. de frontman van Kingdom Come.
Ik heb het over Arthur Brown (nl) als zanger en oprichter van The Crazy World of Arthur Brown.
Dit is spectaculair beeld uit 1968, Top Of The Pops, gemonteerd met de originele audio-opname.

The Crazy World of Arthur Brown - Fire:


Dan komen we, via de titel bij KISS ( nl). Ik heb gekozen voor een clip met foto's door de hele geschiedenis van de groep, omdat ik geen live optreden uit de beginperiode van de groep vond. Ze sprongen er toen vooral uit door hun uitdossing en zware schmink.
En niet te vergeten, door de bijzonder lange tong van bassist Gene Simmons, die hij graag liet zien. Daar waren bizarre verhalen over in omloop: zo zou hij zich een koeientong hebben laten transplanteren...
KISS is na een paar jaren ongeschminkt gaan optreden, er vonden bezettingswisselingen plaats, later schminkten ze zich weer: nostalgie?

KISS - Heaven's On Fire:


Dan een geintje, dat ik alleen link omdat ik als kind 's avonds in bed nog even psalmversjes mocht spelen (die moesten we leren voor school) op mijn mondharmonica: Hard Rock Harmonica - Heaven's on Fire.

Ik ben allergisch voor talentenjachten, maar ik maak een uitzondering voor deze video van Talang Sverige, de Zweedse versie van "Got Talent". Een dikkig jongetje van 12, met een gezicht dat glimt als een opgepoetste appel, windt jury en publiek om zijn vingers, geeft interviews en staat voor die zaal alsof hij nooit anders doet.

Oliver Rytting - Heaven's on Fire (Kiss cover, Talang 2017):


zaterdag 9 september 2017

170909 - ZOZ - Van langharig tot grijsgedraaid

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze bijdrage had ik al bijna klaar toen er een ingrijpende gebeurtenis plaatsvond in onze familie: mijn schoonzusje Sylvia overleed twee weken geleden. De crematie was vorige week donderdag.
Het zijn bijzondere weken, maar ik ga nu verder waar ik was.

Deze ZOZ gaat over twee muzikanten van mijn leeftijd, en een ruim 25 jaar eerder geboren violist.
Hun samenwerking begon zo'n 50 jaar geleden, iets later hoorde ik ze voor het eerst op de radio.
Gitarist en zanger Jorma Kaukonen fungeert als rode draad, met verschillende versies van een door hem geschreven song: Trial by Fire. Twee andere mensen treden ook op de voorgrond: Jack Casady - basgitaar, en Papa John Creach - (elektrische) viool.

Jorma Kaukonen (1940) en Jack Casady (1944) kenden elkaar van High school, en Jorma vroeg Jack om bij Jefferson Airplane te komen spelen, toen de groep hun bassist niet goed genoeg vond. Van oorsprong was Jack sologitarist, maar was later bas gaan spelen. Hij trad buiten de gebaande paden van het bassen, om andere melodische en ritmische wegen te verkennen. Ze zijn elkaar sindsdien trouw gebleven.

Papa John Creach (1917-1994) was een veelzijdig violist die als tiener begon, en via het conservatorium de symphonische wereld betrad. Zwarte musici waren toen nog bijzonder in dat genre. In ruim een halve eeuw speelde hij vooral blues, jazz, rock, etc., en met grote sterren zoals o.a. Louis Armstrong en Nat King Cole. Hij speelde vaak mee met Jefferson Airplane (nl) en de afsplitsing daarvan, Hot Tuna, waarin Jorma en Jack de constante factoren zijn.

v.l.n.r. Casady, Kaukonen en Creach als Hot Tuna.

"Trial by Fire" viel mij eerst ten deel op de LP Thirty Seconds over Winterland van Jefferson Airplane. Hoe ik meteen gepakt werd door die LP beschreef ik in een eerdere ZOZ.
De verwijzingspagina van Wikipedia laat zien dat de term Trial by Fire voor van alles gebruikt is…

Het album is live opgenomen 1972 en uitgebracht 1973. Jorma Kaukonen doet de solozang, niet de zangeres van de groep, Grace Slick, wie kent haar stem niet?

Later vond ik andere versies, en ik was verrast hoe Jorma Kaukonen het als pure solist ook overtuigend kon spelen en de rest van Hot Tuna even kon uitrusten. Ik vind die gitaarlijn bijna hypnotiserend, en dan die nasale stem er bij!

Jorma Kaukonen - Trial By Fire (Live, 5/20/1978, Capitol Theatre):


Anderhalf jaar later speelt hij het weer live in hetzelfde theater. Hij heeft dan ineens veel korter haar en ik denk meer effecten te horen in de sound, en ik vind het nog steeds heerlijk om naar te luisteren!
Jorma Kaukonen - Trial By Fire (live,11/24/1979, Capitol Theatre):


Dan vond ik een mooie clip uit maart 2014 van Jorma and Jack als Acoustic Hot Tuna - Trial By Fire - Live at Fur Peace Ranch, een project van Jorma en zijn vrouw Vanessa. (Alleen de link).

En geloof het of niet, deze muzikale giganten zaten in juli 2017 in de "Wheels of Soul Tour at Simsbury Meadows" en speelden nog steeds even hypnotiserend "Trial by Fire" live!

Hot Tuna - Trial By Fire (Live July 9, 2017):


Ze spelen met deze song na al die jaren nog steeds de sterren van de hemel, op de laatste versies van de speciaal voor hen gebouwde instrumenten, en toch hoor ik elke keer in gedachten de viool van Papa John Creach accenten toevoegen...

Daarom heb ik de eerste versie die ik leerde kennen tot het laatst bewaard: Jefferson Airplane live op Thirty Seconds Over Winterland - het fascinerende samenspel tussen dat trio: Jorma Kaukonen, Papa John Creach en Jack Casady - de hypnotiserende gitaarlijn met accenten van bas en viool, en de nasale zang.
De andere hier meespelende Jefferson-leden zijn Paul Kantner - slaggitaar, en John Barbata - drums.

Jefferson Airplane - Trial By Fire:


donderdag 7 september 2017

170907 - Papieren Monumentje

Maandag moesten we naar Groningen voor Marijke's controle-afspraak in het UMCG, waarmee ik een andere afspraak gecombineerd had, bij het OVCG.
Dat is het Oorlogs en Verzets Centrum Groningen, gehuisvest bij de Groninger Archieven.
Daar waren we al eens geweest voor de presentatie van de Groningstalige dichtbundel van Aly Freije, dus een bekende locatie. Aly was onze docente voor het schrijven van verhalen en gedichten, en op zo'n cursus hebben we elkaar voor het eerst ontmoet.

Ik heb het "archief" met de correspondentie van en aan mijn vader overgedragen aan het OVCG, omdat het meeste daarvan betrekking heeft op zijn diensttijd, de mobilisatie en het begin van de Tweede Wereldoorlog. Zo kan het gebruikt worden voor nadere studie omtrent die periode, en het leven van een dienstplichtige toen. Voor mezelf beschouw ik het als een soort monumentje voor de vader die ik niet mocht hebben.
Mijn vaste lezers weten dat mijn vader in 1944 is overleden (darmkanker), en mij nooit zijn verhalen heeft kunnen vertellen. Alles wat ik over hem weet is uit de tweede hand en door het bestuderen van zijn brieven en - soms volgeschreven - ansicht- en briefkaarten.
In de loop van de tijd groeide mijn verzameling, als b.v. na het overlijden van ooms en tantes iets tevoorschijn kwam, dat was bewaard als aandenken: dank daarvoor, neven en nichten!

Ik heb alles gescand en uitgetypt, en eventueel van toelichting voorzien met wat ik weet van familie en omstandigheden, en ook dat overgedragen. Inhoudelijk heb ik het hele archief nog in digitale vorm.
Misschien dat ik de moed nog eens kan opbrengen om te proberen de blogs, waarin ik mijn speurtocht aan de hand van de correspondentie had beschreven, te herstellen en actualiseren. Ze zijn verknoeid doordat de provider er mee stopte en gemankeerde exportbestanden afleverde. Er zat jaren werk in...


In de map zitten brieven, humoristische ansichtkaarten, mijn vader's Oorlogszakboekje en zijn "Groot Verlof"-bewijs na de capitulatie. Maar ook de gesponsorde briefkaarten voor militairen (met reclame voor Tomatensoep met rijst), waarvan mijn vader na de Duitse inval een flink aantal naar huis stuurde, om te laten weten dat het goed met hem ging in die chaotische toestand, toen de militaire "Veldpost" vast niet optimaal gewerkt zal hebben...

Vrijwel tegelijk waren we klaar met onze afspraken. Nog even door naar Noordpolderzijl, waar we al te lang niet geweest waren. Na een paar hectische weken van de ruimte en de rust genieten.
En het gevoel laten bezinken dat mijn archief nu op de plaats is waar ik denk dat het "thuis" en welkom is, en van nut kan zijn: een beeld van het dagelijkse leven van een jonge, dienstplichtige Groninger rond het begin van de Tweede Wereldoorlog, die daarnaast als verse timmerman van de Ambachtsschool kwam, en op zijn 27ste Bouwkundig Opzichter was door schriftelijke studie.


zaterdag 2 september 2017

170902 - ZOZ - Van handen en loslaten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het was voor ons een emotionele en drukke week. Zoals ik in mijn vorige ZOZ schreef,overleed vorige week vrijdag onze (schoon)zus Sylvia. Donderdag namen we in fysieke zin definitief afscheid van haar.
Vrijdag en zaterdag waren we bij de familie, om er bij te zijn en te doen wat we konden. We gingen terug naar huis, ook omdat Marijke haar bijdrage voor het afscheid wou voorbereiden.
Woensdagavond zijn we in kleine kring samen bij Sylvia geweest, waar ze lag opgebaard met een aantal van haar favoriete boeken en andere dingen rond de kist.
Donderdagmorgen was de afscheidsbijeenkomst. De zaal was behoorlijk vol, toen wij als familie binnenkwamen met Sylvia's kist, begeleid door muziek.
Na een inleidende tekst van de uitvaartbegeleidster staken de kleindochters en Nico kaarsen aan.
Tijdens muzikale intermezzo's werden foto's van Sylvia vertoond, de meeste gemaakt door Nico, tijdens uitstapjes, of thuis, of zomaar ergens in de stad. Sylvia was een dankbaar model.

Sylvia's foto op het gedachteniskaartje

De eerste persoonlijke woorden waren van de jongste kleindochter (11), die haar eigen tekst had geschreven, gevolgd door de oudste kleindochter (21).
Marijke vertelde haar herinneringen aan het leven van haar zus, en na een volgend muzikaal en beeldend gedeelte spraken Sylvia's zoon en dochter hun afscheidswoorden.
Nico's warme herinneringen en afscheidswoorden werden gelezen door de uitvaartleidster.

Eén van de muzikale bijdragen was een keuze van Sylvia zelf, vanwege de symboliek hoe zij en Nico elkaar hadden leren kennen in een moeilijke periode in hun levens, en in elkaar de liefdes van hun leven vonden: Prends cette main (Neem deze hand), gezongen door Jane Birkin (nl). Ik vond de tekst hier. Sylvia "had wel iets" met Frankrijk.

Jane Birkin - Prends Cette Main:


Marijke besloot haar tekst met een gedicht dat ze enkele maanden geleden had geschreven, maar, alsof het er nu voor geschreven was, helemaal paste bij dit afscheid. Het is ook gekozen voor het gedachteniskaartje.

In de ochtend zie ik
wat in de avond verviel

in nieuw licht

ik lijst het in, dit beeld
om het bij mij te houden

te kunnen blijven zien

maar het verandert
naarmate de dag vordert

het licht vervaagt

in de middag bevrijd ik het beeld
uit de krappe omheining

laat het gaan in oneindigheid

als de avond valt
wacht ik op een terugkeer

tot de ochtend het mij brengt

©Marijke van der Scheer


maandag 28 augustus 2017

170828 - Gedicht


Stenen

Ik doe de ronde langs
de stenen die de namen dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en lees ze één voor één

Ik tel nog één voor één
de stenen die gezichten dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en tel er telkens meer.


©Gauke Zijlstra

zaterdag 26 augustus 2017

170826 - ZOZ - Van sterfelijkheid en herinneringen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Gisteren overleed mijn schoonzusje Sylvia aan COPD. Haar gezondheid was de laatste tijd steeds slechter geworden, met sterke ups en downs. Donderdag kwam ze voor het eerst in drie maanden thuis, en daar is ze vrijdag kort na het middaguur rustig ingeslapen, kort voordat wij arriveerden. Gelukkig hadden we de laatste tijd dichterbij gebivakkeerd en haar een aantal keren bezocht.
Vanmorgen werd de uitvaart geregeld, en wat ik als heel bijzonder heb ervaren, vanmiddag werd, in aanwezigheid van de naaste familie, vooral door dochter en kleindochters, haar lichaam opgemaakt om deze mooie vrouw op een manier die bij haar paste, haar laatste reis te laten maken.

Iedereen heeft zijn herinneringen, ik, later in de familie opgenomen, heb vooral herinneringen aan de uitstapjes die we samen jaarlijks maakten. Vandaag kwam de rit langs Paessens en Moddergat ter sprake, maar daarvan kon ik de foto's nu niet terugvinden. Daarom koos ik een foto waar haar man Nico op een van onze trips haar genietend fotografeerde en ik hen beiden.


Een foto van Marijke en Sylvia, misschien van hetzelfde uitstapje:


We kwamen daarna altijd bij een horeca-gelegenheid terecht. Ik denk dat deze foto in Zaltbommel is gemaakt:


Marijke (ze is de oudste van de drie zussen), die Sylvia vanaf het begin heeft meegemaakt, vond deze muziek, waarvan ze dacht dat Sylvia daarvan genoot. Die is misschien aan de zware kant, zei ze, maar gaf ook wel iets weer van Sylvia's kwetsbaarheid en wat ze in haar veelbewogen leven heeft meegemaakt, waardoor ze zich later steeds meer terugtrok in haar veilige omgeving...

Fischer-Dieskau - Ich bin der Welt abhanden gekommen (Gustav Mahler):