...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 15 juli 2017

170715 – ZOZ – Van Kraanvogels en MH17

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het is 3 jaar geleden dat 298 mensen omkwamen toen Vlucht MH17 uit de lucht geschoten werd. Zal de ware toedracht ooit helemaal helder worden? Zullen de daders ooit berecht worden? Ik vrees van niet. Er zijn, denk ik, te machtige schuldigen op de achtergrond, die de fysieke daders uit eigenbelang beschermen.

De rouw bij de nabestaanden zal blijvend zijn, en zwaarder wegen naarmate gerechtigheid uitblijft. Het enige dat mogelijk is, is herdenken, en dat gebeurt alom, op verschillende manieren.
In Emmen wordt zondag 17 juli een bijzondere expositie geopend ter nagedachtenis aan de 298 slachtoffers van de MH17. Voor elk slachtoffer zijn 1000 (duizend) kraanvogels gevouwen, door mensen van over de hele wereld. Dit is het item van RTV-Drenthe hierover.

Expositie in oude dierenpark voor MH17-slachtoffers:


Meer achtergondinformatie kun je hier lezen, en deze eerdere publicatie geeft nog meer inzicht in de symboliek van de kraanvogel.

De initiatiefneemster, kunstenares en docente Tjitske Dijkstra, werd overweldigd door de vele kraanvogels die ze toegestuurd kreeg.
Collega kunstenaar Ingo Leth heeft een galerie in het entreegebouw van de voormalige dierentuin, en ontplooit in Emmen veel mooie initiatieven. Ook schilderde hij om persoonlijke redenen onlangs 1000 kraanvogels. Hij hielp Tjitske om een tentoonstelling mogelijk te maken van al die kraanvogels. Ze worden niet zomaar neergelegd of opgehangen!

De actie trok ook landelijk aandacht, ontdekte Marijke. Ingo werd er over geïnterviewd door Tijd voor MAX op Radio 5. De aankondiging begint op 1:14:35 en het loopt ongeveer door tot 1:19:15.

Frenk van der Linden, die een documentaire Rouwen en leven na de MH17 heeft gemaakt die 16-7 wordt uitgezonden, noemt op dat moment, vanwege de plek waar de MH17 neerkwam, zonnebloemen als symbool.
Ik vond een song van Paul Weller, waarvan de tekst gaat over gemis en zonnebloemen.

Paul Weller – Sunflower:


Marijke vond de song die daarna kwam, van Courtney Marie Andrews, indrukwekkend en bijpassend. Ik pikte de tekst van haar site, haar album heet ook Honest Life. Tja, honest betekent zoveel als eerlijk en rechtschapen. Hoe rijm je dat met de MH17-daders, op alle niveau’s…?

Honest Life

All I’ve ever wanted was an honest life,
To be the person that I really am inside,

To tell you all the things that I did that night,
Sometimes it just ain’t easy to live an honest life.

All I’ve ever needed was a little time to grow,
A little time to understand all the things that I know,
So I can listen to you lovingly instead of getting up to go.
Some people take a little more time to grow.

Right when you have it all figured out,
Life comes to throw you another doubt,
But my head’s up high, and I ain’t got nothing but time,
To work at living an honest life.

All I’ve ever asked for was a way to understand,
All of life’s lessons the best that I can,
How to be honest, how to be wise, and how to be a good friend,
Some things take a lifetime to fully understand.

Right when you have it all figured out,
Life comes to throw you another doubt,
But my head’s up high, and I ain’t got nothing but time,
To work at living an honest life.

Ik vond veel clips, moeilijk kiezen. Er bleven twee over. In de eerste is ze solo, acoustisch.

Courtney Marie Andrews - Honest Life (live, acoustisch):


In de tweede speelt ze live met een band in de rumoerige omgeving van de Tractor Tavern in Seattle, en daar benadert ze clip van het album, waar je alleen de hoes ziet.

Courtney Marie Andrews - Honest Life (Live at Tractor Tavern, Seattle):


Toen ik dacht aan muziek over een vliegramp, kwam als eerste tevoorschijn Ebony Eyes, een hit van The Everly Brothers. Ik realiseerde me nu, dat het geschreven is door John D. Loudermilk, een andere bewoner van mijn geheugen...
Het is opgenomen tijdens de militaire dienst van de Everly Bros, en ze nog wel eens heen en weer vlogen en ook zo hun jonge relaties hadden. Toch blijft het een soort smartlap, of tearjerker. Soms helpen tranen een beetje.

Everly Brothers - Ebony Eyes:

zaterdag 8 juli 2017

170708 - ZOZ - Van Steelguitar en Melancholie

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Als je aan het grasduinen bent op internet, en dus ook op Youtube, kom je dingen tegen die je aandacht trekken. Deze keer zag ik een man op een openlucht-podium zitten met een pedal steel gitaar. Omdat ik het geluid van dat instrument zo prachtig vind (bijna net zo mooi als de dobro), moest ik wel even luisteren. Ik vond de titel ook wel een mooie vondst: Don't You Ever Get Tired Of Hurting Me (Jannes zou zeggen: Ga maar weg!...), maar deze uitvoering is instrumentaal.

Robby Turner (Steel Guitar) - Don't You Ever Get Tired Of Hurting Me:


Ik schreef "Robby" terwijl hij bij de clip "Robbie" wordt genoemd. Bij het zoeken naar info zag ik dat de naam Turner veelvuldig met beide voorkomt, maar van geen van deze twee vond ik iets op Wikipedia. Bij "Robbie" zie ik steeds een Drag Queen, waarover meer in de Huffington Post.

Ik vond een biografie over gitarist Robby Turner. Hij kwam uit een muzikaal gezin: zijn ouders Doyle Turner (steel gitaar) en Bernice Hilburn Turner (ritmegitaar en zang) speelden in een vroege versie van de begeleidingsband van de legendarische Hank Williams (nl) (niet te verwarren met zijn zoon jr. en kleinzoon III e.a.).


Doyle Turner werd geboren in 1922, Bernice Hilburn in 1927. In 1944 trouwden ze, nadat ze elkaar ontmoet hadden bij een band. Begin 1945 sluiten ze zich aan bij Hank Williams en The Drifting Cowboys, nadat anderen de band hadden verlaten. Veel muzikanten werden opgeroepen voor militaire dienst, daaardoor was er veel verloop. Eind 1946 verlaten ze de Cowboys. Dat was voordat Hank Williams echt doorbrak.
Ik heb uit die tijd geen clips gevonden, maar deze past wel bij de vorige titel, en lijkt me muzikaal vergelijkbaar. Ht is een zeldzame live opname uit 1952.

Hank Williams - Cold Cold Heart (live 1952):


Terug naar de zoon van Doyle en Bernice en zijn steel guitar, maar eerst nog even die song.
Die is geschreven door Hank Cochran (nl). Ik kende wel de naam Eddie Cochran (nl). Ze blijken samen te hebben opgetreden als The Cochran Brothers, maar ze waren geen familie. En ze zijn te vinden op JoetJoep: twee songs voor de prijs van één…!

The Cochran Brothers - Two Blue Singin Stars & Mister Fiddle (1955):


Eddie Cochran had hits als Summertime Blues, C'mon Everybody, en Three Steps to Heaven, die nog naklinken in mijn geheugen. Eddie is in 1960 verongelukt.

Hank Cochran is een productieve songwriter geworden, die achter veel heel grote hits van grote sterren (zoals Patsy Cline - I Fall To Pieces en Burl Ives - A Little Bitty Tear) verborgen is gebleven. "Don't you ever get tired" werd in 1965 als eerste tot hit gemaakt door Ray Price (nl). Wie een vocale uitvoering zoekt, er zijn er vele op JoetJoep...

Robby Turner heeft ook al zo'n enorme reputatie opgebouwd: hij heeft allerlei genres gespeeld, uiteraard country, maar ook rock, jazz, blues en pop. Ik vond een lijst met credits, met welke artiesten hij heeft gespeeld en getourd. En toch bleef hij buiten de spotlights...
Op zijn zesde drumde hij in de band van zijn vader, en op zijn twaalfde speelde hij steel-guitar, net als zijn vader!

Hij werd (veel later) gevraagd voor "The Highwaymen" (nl) - (Waylon Jennings, Willie Nelson, Johnny Cash & Kris Kristofferson). Dat was het begin van zijn grote vriendschap met Waylon Jennings (nl).
Ik vond deze van hen samen: de song 'Til I Gain Control Again (nl). De eerste die er een hit mee scoorde was Emmylou Harris (nl).
Aan het eind van de video vertelt Waylon nog even door, o.a. dat hij een verjaardagskaart gekregen heeft van Bernice, de moeder van Robby.

Waylon Jennings Featuring Robby Turner-Til I Gain Control Again (1993):


Terug naar Hank Cochran. Hij legt hier de vinger op een vaak voorkomende zere plek. Bij een scheiding gaan sommige ouders over tot het, tegenover de kinderen, verguizen van de andere ouder. Er blijkt dan van de ex-partner nooit iets gedeugd te hebben, en de kinderen worden opgezadeld met een loyaliteitsconflict...

Hank Cochran - Speak Well Of Me To The Kids:


zaterdag 1 juli 2017

170701 - ZOZ - Van Marja, Koffie en Piep'n

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

De hele week had ik al "Juffrouw Nifterink" in gedachten, die geniaal opgebouwde tekst van Simon Carmiggelt, gezongen door Robert Long, maar in mijn ZOZ 193 had ik 'm al geplaatst, samen met andere songs uit het project "Zing je moerstaal", zo constateerde ik.
Tegelijk vond ik tussen mijn bestanden een foto, die ik een tijd geleden bij een bouwmarkt had genomen, omdat ik een bekende naam zag. Dat gaf me dus het onderwerp voor Plan B.


Nederlandstalig kom je dan uit bij Rita Corita of VOF De Kunst.

VOF De Kunst - Eén kopje koffie (Op Volle Toeren):


Voor een rondje langs de horeca "in Stad", Groningen dus, sluiten we ons aan bij Rooie Rinus en Pé Daalemmer.

Rooie Rinus en Pé Daalemmer - Koffie in de wind:


In dit "laid" wordt gezongen over de geur van de suikerfabriek (als ik er aan denk ruik ik het!), Ouwerkerk (toen burgemeester) en de 5 schoorstenen (vief piep'n) van de Hunzecentrale, die vele jaren beeldbepalend waren als je de stad naderde. Op 25 april 1998 werden onder grote belangstelling de vijf pijpen opgeblazen, wat veel losmaaakte.

Hunzecentrale - Vallende pijpen:


Onder andere RTV-Noord besteedde ruim aandacht aan deze gebeurtenis. Zo kreeg de Groningse band Ouwerkerk, genoemd naar de studio van groepslid Bert Hadders, het verzoek er een Groningstalig lied over te maken. Dat werd: "Piep'n liggen plat". Bert Hadders schreef de muziek, de tekst werd geschreven door Cobi de Jonge (vaak onjuist geschreven als Coby), toen lid van dezelfde dichtersgroep als ik en later ook Marijke. Het lied verscheen op een CD met 5 nummers van verschillende schrijvers en uitvoerenden.
Cobi was later ook onze trouwambtenaar, met fragmenten uit onze gedichten in haar toespraak.

Ouwerkerk - De Vief Piep'n (Piep'n liggen plat):


Terug naar de koffie. Misschien wel het bekendst is het satirische nummer The Coffee Song, dat doet alsof er in Brazilië niets anders te drinken is dan koffie, en dat de dochter van een politicus beboet werd omdat ze water dronk. De eerste uitvoering was Frank Sinatra - The Coffee Song, maar ook de covers Osibisa - The Coffee Song (1976) en The Muppets - The Coffee Song (altijd tumultueuze humor) staan al in Marja's Zwijmeloverzicht.

Dat humor ook in klassieke muziek kan, zelfs bij J.S. Bach, ontdekte ik door deze zoektocht naar muziek over koffie.
Wikipedia.nl geeft over deze cantate, Schweigt stille, plaudert nicht, (vrij vertaald: wees stil, babbel niet) beter bekend onder de naam Koffiecantate, o.a. deze samenvatting van het verhaal: De cantate gaat over een man, Herr Schlendrian (Mijnheer Luiwammes), die zich erover beklaagt dat zijn dochter Lieschen verslaafd is aan koffie. Wat Herr Schlendrian ook probeert, het lukt hem niet om zijn dochter van de koffie af te krijgen. Pas wanneer dochter een echtgenoot wordt beloofd in ruil voor de belofte geen koffie meer te drinken, stemt de dochter toe geen koffie meer te drinken. Maar in het huwelijkscontract laat ze een clausule opnemen, die haar toestaat net zoveel koffie te drinken als zij wil.
De Engelse Wikipedia geeft meer info over de opbouw van deze cantate.

Ik koos een uitvoering door het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir o.l.v. Ton Koopman.
Opmerking vooraf: dit stuk duurt 25½ minuten.

Ton Koopman - Schweigt stille, plaudert nicht; J S Bach, BWV 211 (Kaffeekantate):


Voor wie meer van Jazz houdt vond ik de song Black Coffee, in 1949 een hit voor Sarah Vaughan; met een link naar de tekst.

Sarah Vaughan - Black Coffee:


zaterdag 24 juni 2017

170624 - ZOZ - Van Linkse Honden en Aardbevingen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik eindigde mijn vorige ZOZ met (volgens een van de reacties, de "eeuwige linkse hond") Freek de Jonge, als katalysator bij protesten tegen de laksheid van de Nederlandse overheid, en de obstructie van de NAM, bij de afhandeling van schade aan woningen, gemoedsrust en perspectief van inwoners door de ongebreidelde gaswinning aldaar.

Reeds in 1986 betoogde Meent van der Sluis (PvdA) dat er verband moest zijn tussen de aardbevingen en de gaswinning in Noord-Groningen. In 2013 (27 jaar later) moest zijn felste bestrijder, de toenmalige NAM-woordvoerder Frank Duut (VVD etc., etc.), toegeven dat van der Sluis gelijk had met het verband, maar probeerde zich te redden met "dat de theorie niet klopte". In 2015 moest hij nog eens door het stof voor de kwalificaties die hij van der Sluis had toegevoegd, teneinde zijn politieke ambities te kunnen voortzetten.

Hoe erg is dat: veel mensen die hier hun hele leven al wonen en werken, maar nu in de basis van hun bestaan worden bedreigd? Die zich gedwongen zien om hun veilig gewaande huis of boerderij te zien instorten, of te verlaten om het gesloopt te zien worden? Of te leven met de constante angst dat hun huis zal instorten, hun leven psychisch en economisch totaal naar de bliksem zien gaan, en zich daarmee maar moeten zien te redden, omdat de overheid geen poot uitsteekt en de NAM schadeherstel traineert?
Dan laat ik gegoede lui die hier komen rentenieren, nog buiten beschouwing.

Beeldbepalende monumenten staan op instorten, maar de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed" vindt dat Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen..
Hoe cynisch kun je het maken?
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier voor miljarden uit de grond gepompt is en nog steeds wordt, zijn er geen miljoenen beschikbaar om veiligheid te verschaffen en de schade te herstellen!

Freek de Jonge is 1 jaar en 4½ maand na mij geboren, in Westernieland, in Noord-Groningen dus. Op 30 km van mijn geboorteplaats en 7 km van Eenrum, waaraan mijn vorige ZOZ gewijd was. Ik denk dat Freek de Jonge zich meer betrokken voelt door zijn geboortegrond dan door zijn "linksigheid", al wordt Neerlands Hoop ook wel "sociaal geëngageerd" genoemd.

Tja, ik vond nog een "heel links" lied van Neerlands Hoop. Ik proef er de tijdgeest in van de jeugd van Freek en mij. Men was preuts en sexuele voorlichting joeg ouders blijkbaar schrik aan - het kon kinderen op "slechte" gedachten brengen. Ik herinner me die sfeer, het heeft velen lang achtervolgd, en Freek was ook nog de zoon van een dominee. Alles wat refereerde aan sexualiteit buiten het formele en kerkelijk bevestigde hetero-huwelijk was "Sodom en Gomorra"!
Er is geen mooi filmpje bij, maar het orale tijdsbeeld is beeldend genoeg...

Neerlands Hoop - De harde waarheid:


En ach, is dit links gedoe, of kun je het ook een smartlap noemen? Ik had dit nummer nog in mijn herinnering van Neerlands Hoop, van de "dubbele Panama LP", hier zingt hij samen met Boudewijn de Groot, waarvoor hij o.a. De vondeling van Ameland schreef.

Freek de Jonge en Boudewijn de Groot - Elsje:


Evengoed, Freek de Jonge heeft vanaf 1970 elk jaar een nieuwe show uitgebracht, wat op zich een prestatie mag heten. Daarnaast heeft hij 7 boeken geschreven, en nog zo het een en ander gepresteerd. Hij is met vele prijzen geëerd voor deze "linkse hobbies".
Hij was de eerste Nederlandse cabaretier die een "rode draad" in zijn shows introduceerde en gebruikte vaak een "running gag", een grap die steeds terugkomt.
Het duo Neerlands Hoop (in bange dagen) viel in 1979 uiteen. De oorzaak was het voortdurend op elkaars lip zitten en verschil van inzicht over de verdere ontwikkeling. Het lijkt mij wel enigszins ironisch, dat volgens zeggen Bram Vermeulen meer een muzikale richting wou inslaan, en dat Freek uiteindelijk steeds meer met muziekinstrumenten werd gezien, omringd door goede muzikanten.
Als voorbeeld zijn samenwerking met de Nits (tot mijn verbazing niet in de ZOZ-lijst!), samen "Frits".

Freek de Jonge en de Nits (Frits) - Dankzij de dijken:


Freek had, samen met Robert Jan Stips (en) in 1997 een nr.1 hit in de Top 40 met "Leven na de dood". Dat is een bewerking van het Bob Dylan-nummer "Death is not the end" uit het album van 1988 - "Down In The Groove".

Freek de Jonge - Leven Na De Dood Live, 1997:


De tekst bevatte verwijzingen naar actualiteiten van toen. Engels rundvlees was verdacht door de "gekke-koeienziekte". De boot uit Tirana verwees naar het verdrinken van 83 bootvluchtelingen (nu verdrinken honderden vluchtelingen en haalt dat nauwelijks het nieuws, en zijn er mensen die ze liever laten verdrinken dan dat ze Europa bereiken...). Seedorf miste voor Oranje twee strafschoppen. Aids joeg iedereen angst aan, en werd vooral gezien als een probleem onder homosexuele mannen, die dus gemeden werden "als de pest".
Ook verwijst Freek naar zijn vader, die predikant was en inmiddels overleden: "Volgens mijn vader in de hemel is het alle dagen feest, en mijn vader kan het weten, want die is er geweest". Ik heb iets dergelijks...

Ik vermoed dat Bob Dylan (nl) het heeft geschreven heeft na zijn bekering tot het christendom, de tekst lezend. Van Bob Dylan zelf vond ik 'm niet, wel versies met de Australiër Nick Cave (nl), al of niet als Nick Cave and the Bad Seeds (nl). Ik koos een live versie uit "MTV Most Wanted 1995", met Kylie Minogue (nl), Shane MacGowan (nl), Mick Harvey (nl) en Blixa Bargeld (nl). De laatste zag ik in mijn ZOZ 239 nog langskomen als lid van Einsturzende Neubauten (nl).

Nick Cave and the Bad Seeds and Kylie Minogue - Death is not the end:


zaterdag 17 juni 2017

170617 - ZOZ - Van aardappels en kunst

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze week was een week van nagenieten. Zondag waren we, tengevolge van een spontane wisselwerking, bij de opening van de nieuwe tentoonstelling in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.
Zou er in deze uithoek van het land belangstelling zijn voor kunst? De galerie bestaat bijna 11 jaar, en trekt elk weekend een flink aantal bezoekers met interesse voor figuratieve kunst. Wij waren al lang van plan er een keer naartoe te gaan; Marijke is al een tijd op Facebook bevriend met de galeriehoudster, Ankie Onnes.

De titel van de nieuwe tentoonstelling is: "Doar bluit mien eerappellaand" (Daar bloeit mijn aardappelland), en daar herken je meteen de titel van een lied van Ede Staal in.
Zijn eerste album werd (mede-)gesponsord door het Coöperatieve, wereldwijd in aardappelproducten doende bedrijf Avebe. Daaraan is dit lied te danken en het kwam aldus op "Mien Toentje". (De in Winschoten geboren Max Dendermonde schreef bij het jubileum van Avebe in 1979 de bedrijfsgeschiedenis "Hoe wij het rooiden").

Ik liet Ankie weten dat de muziek van Ede mij vaak raakt, en dat dat me geïnspireerd had tot een gedicht. Ze vroeg toen of ik het bij de opening wou voordragen, omdat het haar raakte. En zo stond ik 2 dagen later voor een behoorlijk publiek…!

Het gedicht is ontstaan toen het thema van onze toenmalige dichtersgroep was: "Het gevoel dat muziek geeft". Ik had de muziek van Ede Staal ontdekt, en realiseerde me, dat mijn vader ook in Gronings gesproken zal hebben. Het lukte me niet, tot ik bedacht dat het niet in het Nederlands kon, maar in het Gronings moest!
Het gedicht Stem en de vertaling zijn te lezen op onze website.

Ik mocht als eerste aan de bak, gevolgd door een muzikale bijdrage van Tria Martina, daarna de speech van Gerard Backx, CEO van aardappelconcern HZPC.

Tria Martina bestaat uit: Jelmer Dijkstra bas, Martina Huinder (fb) zang, en Theo Onnes gitaar. Ze hebben flink op het lied van Ede Staal geoefend, want gewoonlijk is hun repertoire Engelstalig, een enkele keer Nederlands, maar op dringend verzoek van Ankie is dit hun eerste Grunniger laid!
Ik vind dat ze het voortreffelijk gedaan hebben! (De tekst komt na de clip).

TriaMartina - Doar bluit mien eerappellaand:


Doar bluit mien eerappellaand - Ede Staal
(Daar bloeit mijn aardappelland)

Eerst was er veen en alles onbegoanboar,
t Laand was sjompeg1 en gain mens dij kon der wonen,
Toun kwam de tied van törfgroaven en van toumoaken2,
Van aarmou at men pankouk, broene bonen.

Doar liggen de baauwten3 en de boerderijen,
Doar bluit mien eerappellaand,
Doar woar het vrouger krabben en knooien4 was,
Want alles ging nog mit haand,
Doar roazen nou nijmoodse rudermesienen5,
Op klaai, op zoavel6 en zaand,
Doar baauwen7 de boeren al generoaties laang,
Op t Drentse en t Grunneger laand.


Men gruif8 kenoalen en daipen9, monden, wieken10,
En deur de bolsterloag11 kwam mizze12 en ook zaand.
Toun gingen veur t eerst de eerapppels doar bluien,
Wat eertieds dale13 was, dat is nou vruchtboar laand.

t Liekt zo mooi, dat laand mit aal zien kleuren,
Ze stoanen in blui: t is lila, roze en wit,
As bie haarstdag14 de luchten zwoarder worden,
Din gaait allinneg15 nog om wat der onder zit.

Gedeeltelijke ondertiteling:
  1. sjompeg : moerassig
  2. toumoaken : ontginnen
  3. baauwte is een specifiek soort grond, voorkomend op de grens van de Veenkoloniën en het Oldambt. Het bevat veel zand, ligt hoger dan normaal; afgegraven veengrond. Ook: geploegde akker
  4. krabben en knooien : zwaar zwoegen
  5. nijmoodse rudermesienen : moderne rooimachines
  6. zoavel : zavel
  7. baauwen : telen, verbouwen
  8. gruif : groef (vt van graven)
  9. diepen : natuurlijke of gegraven watergangen, met voldoende diepte voor scheepvaart
  10. monden en wieken (of wijken): zijkanalen voor de afvoer van water en turf
  11. bolsterloag : bonkaarde of bolster
  12. mizze : mest
  13. dale : dalgrond
  14. bie haarstdag : in het najaar
  15. allinneg nog : louter

Ernst-Jan Schaap (fb) heeft de niet alleen de muziek, maar bijna de hele opening opgenomen: Galerie Het Raadhuis, Eenrum - Doar bluit mien eerappellaand.

Nu even een collage van schilderijen, een willekeurige greep uit de tentoonstelling. De foto's komen van Jan-Pieter Wind (fb), Marijke, en van de affiche van de galerie.


Deze twee vond ik grappig bij elkaar passen qua inhoud:


Eén schilderij deed me (visueel) denken aan de hoes van het album "Animals" van Pink Floyd...


Bij die landschappen zag ik mezelf in gedachten weer achter de ploeg lopen van "Oom", de broer van mijn stiefvader, waar ik wél goed mee kon opschieten.
Maar dat was "vrouger", ik was zo omstreeks 15 jaar.
Ankie noemde het al even toen ze mij introduceerde:
Vrouger, vrouger,
Wat gaait de tied toch vlug,
Pas as ie older worden,
Ja, din komt alles terug

Ede Staal - Vrouger (Houwerzijl ± 1965):


(Ja, Melody had 'm al in ZOZ 201, andere clip).
Dat Ede Staal's muziek ruim 30 jaar na zijn dood nog altijd heel populair is, ook bij andere (streektaal-)artiesten, moge blijken uit de lijst met "covers" die RTV-Noord heeft opgesteld. En volgens mij komen er nog steeds nieuwe bij.
Ede schijnt overigens maar zo'n 20 keer opgetreden te hebben; er werd wel eens gezegd "dat ze hem het podium op moesten schoppen". Hij werd vooral bekend via Radio Noord, daardoor zijn er ook weinig "live" beelden. Eén optreden staat in elk geval op Youtube: Ede Staal - Concert RTV Noord 1984, met zijn vaste begeleider Henk Bemboom. Wikipedia verwijst abusievelijk naar de oprichter van Ponypark Slagharen, maar de musicus behoorde tot een van de vroege bezettingen van Black Lake. Toen de band net succes begon te krijgen, verongelukte zijn collega Koos Bloemsma, die de Flowertree Studio had opgericht. Henk werd mede-eigenaar van de studio. De eerste twee albums van Ede Staal zijn daar opgenomen.

En dan lees ik vandaag weer iets dat me boos maakt. Rutte praat in Appingedam met actiecommité's, en tegelijk ligt er een geheim rapport van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed", waarin staat:
Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen.
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier miljarden uit de grond gepompt zijn, zijn er geen miljoenen beschikbaar om de schade te herstellen!

Inmiddels was, onder aanvoering van Freek de Jonge, al eerder een lied van Ede Staal aangepast en ingezet tegen de aardbevingsschade door de gaswinning...


Nou maar hopen dat Galerie Het Raadhuis blijft staan; ze zitten geloof ik niet in de directe gevarenzone, en buiten de competentie van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed"...


zaterdag 10 juni 2017

170610 - ZOZ - Van elektronica, muziek en natuur

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik had weer eens zo'n plotselinge groepsnaam in mijn gedachten: Einsturzende Neubauten. Niet dat er muziek van ze is blijven hangen maar die naam wel, waarschijnlijk omdat mijn opa, gepensioneerd uitvoerder in de bouw, de na-oorlogse op snelheid gerichte woningbouw misprijzend omschreef als "revolutie-bouw".
Maar eens gezocht dus, en geluisterd. Mijn regelmatige lezers weten, dat ik muzikale experimenten op z'n minst interessant vind.

Vrij naar Wikipedia: Einstürzende Neubauten (vertaling: instortende nieuwbouw) is een in 1980 in West-Berlijn opgerichte Duitse avant-gardistische performancegroep.
Het zijn de Duitse pioniers van de industrial en noiserock, die nog steeds actief zijn. In het begin gebruikten ze allerhande industrieel materiaal en machines, naast gitaren en percussie, en gescandeerde teksten. In de loop der jaren werd hun muziek meer verfijnd en schakelde de band over naar een symbiose tussen chaotische noise en verstilde, onheilspellende ambient.

Bij sommige van de meer "gangbare" stukken die ik luisterde, had ik een associatie met muziek van Mark Scheper.

Ik ken Mark sinds begin 1990. Hij studeerde HTS Electronica, kwam bij ons stagelopen, en ik werd zijn stagebegeleider. Ik had net weer de colbertjes en stropdassen herontdekt, Mark was meer van de alternatieve outfit, maar het klikte.
Hij speelde toen al in een band en ik kocht een cassette van hem, die ik nog vaak heb beluisterd. Maar, zoals dat gaat, onze wegen scheidden zich.


Zijn voortreffelijke stageverslag, waar elektronica en informatica elkaar overlappen, mocht van de bedrijfsleiding niet "naar buiten" vanwege "bedrijfsgeheimen", zijn mentor mocht het alleen ter plaatse inzien. Jammer dat ik geen exemplaar heb meegesmokkeld, om het hem alsnog te geven toen het gevaar van bedrijfsspionage achterhaald was.
Enkele jaren later ontmoette ik Mark tijdens een vakantie op Schiermonnikoog, waar hij toen bezig ging als natuurgids.

Een paar jaar geleden kregen we via Facebook weer contact en hebben we elkaar gesproken. Na de HTS heeft Mark milieukunde gestudeerd, en maakt nog steeds muziek.
Deze week ontdekte ik dat hij niet alleen muziek op Soundcloud heeft staan, maar ook op Youtube. Behalve muziek staan er ook natuurvideo's van hem, sommige zijn uitgezonden in het TV-programma Vroege Vogels.
Behalve muziek en natuurvideo's maakt Mark ook prachtige natuur- en landschapsfoto's, die te vinden zijn op Colorworld. Twee voorbeelden:


Mark noemt veel van zijn muziek "ambient", en daaruit voor deze ZOZ mijn keuze.
Vrij naar Wikipedia: "Ambient is geëvolueerd vanuit de synthesizer-muziek van artiesten als Brian Eno en Kraftwerk. Het is een rustige, lang uitgesponnen muziekstijl met elektronische instrumenten, waarbij men meer bezig is met het creëren van soundscapes (geluidslandschappen) dan met liedjes en composities.
De term 'Ambient' werd medio jaren zeventig ontwikkeld en gepopulariseerd door experimenten van Brian Eno, om zijn eigen soort van omgevingsmuziek te beschrijven, in samenwerking met Robert Fripp. Deze muziekstijl was reeds bij het begin van de twintigste eeuw te vinden in de klassieke muziektraditie, onder andere bij de musique concrète, maar ook bij Erik Satie en anderen.
Eno vond het muziekgenre dus niet uit, maar hielp het wel aan zijn naam. De term 'ambient' stamt van het Latijnse werkwoord 'ambire', wat 'rondgaan' of 'omringen' betekent. Het ging Eno dan ook om het scheppen van subtiele geluiden die de luisteraar zowel insluiten als veranderen.
".

Via de informatie over Brian Eno ontdekte ik het bestaan van de organisatie Democracy in Europe Movement 2025 (DiEM25), lees: What is DiEM25?".

Tijd voor muziek (eindelijk)! Maar wees niet te ongeduldig, luister naar de opbouw.
Mark geeft details over zijn gebruikte instrumentarium in de titels van en toelichting bij de clips, dat laat ik hier even weg, maar ik kom er op terug.

We beginnen met een druk bezig mierenleger.
Mark Scheper - Ants:


Qua titel gaan we nu geloof ik de celbiologie in.
Mark Scheper - Plasmatic:


Nu: "Just some fun with loops, guitar and synths.".
Mark Scheper - Eclipse:


Water Striders zijn insecten die in het Nederlands Schaatsenrijders heten. Mark werd bij deze muziek geïnspireerd door Tangerine Dream.
Mark Scheper - Water Striders:


Dan een stuk in "Berlin School style", de Berlijnse School voor Elektronische Muziek. Een ontwikkeling die voortkwam uit de "Krautrock", oorspronkelijk een denigrerend bedoelde, door Engelstalige muziekjournalisten bedachte benaming voor muziek die niet in het toen populaire straatje van Blues en Rock 'n Roll paste.
Mark Scheper - Circles of Mania (Berlin School style):


Delaatste clip heeft iets wat ons bindt: de liefde voor Schiermonnikoog - de beelden zijn daar opgenomen.
Mark Scheper - Waves:


Ik heb even gesnuffeld naar het instrumentarium dat Mark genoemd heeft. In die lijst zag ik o.a.: Arturia microBrute, MicroKorg Korg Volca Keys, Waldorf Streichfett, Dreadbox Erebus, Yamaha CS1X en Zoom R24. Een collage van een aantal afbeeldingen:


Mark is vermeld op de site van Poparchief Groningen met de naam D*Time, en daarmee is hij ook te vinden op Facebook. Er staat muziek van D*Time op Bandcamp en Soundcloud.
En dan is er natuurlijk Mark Scheper's Youtube kanaal, waar ook zijn natuur-video's staan.

Lijkt dit op reclame voor Mark? Dat is dan maar zo, ik heb niet de indruk dat hij zo iemand is die overal met zijn neus vooraan staat, om hard te roepen hoe geweldig hij wel is. En ik vind het geweldig om te zien welke weg hij gekozen heeft na zijn stage bij ons, en de creativiteit en kwaliteiten die hij ons laat zien. Als we het willen zien. En horen.

woensdag 7 juni 2017

170606 - Een mooi Pinksterweekend

Wat doe je als het Pinksteren is en mooi weer? Wij zijn er beide dagen op uit geweest, rondtoeren. Zondag was de voorspelling dat het westelijk beter weer zou zijn dan oostelijk in het land. We kozen de Frieslandroute als aanloop. Door omleidingsborden raakten we een beetje de weg kwijt, maar dat vinden we in zo'n geval niet erg. Sight-seeing komen we vanzelf weer ergens goed terecht; hoezo navigatie gebruiken?

In Appelscha was een markt, waar we even rondliepen. Uiteraard snuffelen bij een boekenkraam, kletsen met de eigenaar, en toch een (oud) boek mee: "Een Vacantie op de Friesche Wateren" door J. Kleefstra, "Uitgaaf der Maatschappij van Goede en Goedkope Lectuur - Amsterdam".
We hadden nog niet voldoende trek om iets te nuttigen, dus trokken we verder.

Langs voor ons onbekende weggetjes kwamen we bij het Fochteloërveen, een van de prachtige Drentse natuurgebieden.


Ik dacht op een gegeven moment ganzen te horen en zag een zestal vogels vliegen, maar dat was niet de vlucht van ganzen. Ik herinnerde me op een bord te hebben gelezen dat er kraanvogels in het gebied verblijven. Kraanvogels zijn zeldzaam in Nederland. Ze hebben een spanwijdte van twee meter, maar ze waren te ver weg om ze zelfs met de verrekijker goed te zien.
Wel zag ik even later iets roods in het gras en was blij dat Marijke, die voor me liep, er niet per ongeluk op trapte. Het was een St. Jacobsvlinder (niet te verwarren met de St. Jansvlinder), en dat wist ik omdat ik er twee jaar geleden op Schiermonnikoog ook een had gefotografeerd en een link kreeg van Mark Scheper (binnenkort meer over hem).


Soms zie je een boom die intrigeert. Deze staat solitair langs het pad, en op de weg terug zie je dat het op de vingers van een hand lijkt, en de boom gemolesteerd lijkt. Blikseminslag? Maar hij staat nog fier overeind.


We reden langs onbekende weggetjes verder en kwamen in Veenhuizen terecht. Eerder was het niet best als je "in Veenhuizen terecht kwam". Er is daar het Gevangenismuseum, en met onze Museumkaart bij ons, besloten we er eens te gaan kijken.


Er is ook behoorlijk rekening gehouden met interessante dingen voor kinderen:


Na doorlopen van de hele collectie komen we via het restaurant buiten, en kunnen we naar de luchtplaats en het celblok.


In dat celblok zijn veel variaties van celdeuren van veel gevangenissen en cachots uit de loop der tijd te zien.


Er is een isolatiecel te zien. Marijke neemt er plaats. Met haar tas en mobiele telefoon, wat in de praktijk nooit zal mogen…!


Maar welke moraliserende opschriften er ook gebruikt werden, wat zou je voelen als je in zo'n cel zit, alleen of vanwege ruimtegebrek met z'n tweeën (klikt dat?)


Ik ben nog even teruggelopen. Vrijwel aan het begin stond een martelwerktuig tentoongesteld, dat ik in eerste instantie te walgelijk vond. Er spreekt een ongelooflijk wrede "creativiteit" uit: in 9 slagen met zo'n op de achtergrond getoonde ijzeren staaf werden van een veroordeelde alle ledematen "bijzonder efficiënt" kapot geslagen. Er volgde een "genadeslag". Wat is zo wreed dat je wreder geweest kunt zijn, om deze absurd geperfectioneerde marteling te "verdienen" in een "beschaafd" land als het onze?




In de (voor ons) vroege morgen van tweede Pinksterdag bedachten we dat we wel eens naar de tentoonstelling konden gaan kijken in Museum de Oude Wolden, waarover we Hemelvaartsdag hadden gehoord. Bellingwolde is niet zo heel ver weg, en het museum bleek op een locatie te liggen waar we meermaals onachtzaam voorbij waren gereden, ondanks herinneringen door spontane contacten in dat dorp.


Er is een zaal met de vaste expo van Lodewijk Brückman, realistisch fijnschilder met een hang naar het magisch realisme.


Ons hoofddoel was de tentoonstelling "Trillingen" van kunstenaarsvereniging VANTYNAARLO, en dan met name het werk van onze vriendin Tobi van Ringen (we waren er Hemelvaartsdag).


Marijke poseerde bij, en fotografeerde het werk van Tobi, een installatie en twee grafische werken.


De dunne draden met loodjes van Tobi's installatie, "Laterale lijnen", geven, samen met de verlichting, op de vloer een mooi lijnenspel.


Vanuit het restaurant / ontvangstzaal heb je een fraai uitzicht, Marijke genoot er bij vertrek buiten nog even van.


De gastheer van het museum vertelde honderduit over Bellingwolde. Ook over de Magnuskerk, waar we al eens uitgebreid binnen mochten rondkijken. Hij vertelde dat het gebouw naast de kerk vroeger een nonnenklooster is geweest. Maar de nonnen mochten niet buiten komen, dus was er een tunnel naar de kerk…


En op de losstaande toren zijn sporen te zien waar de soldaten van Bommen Berend hun pijlpunten scherpten langs de muur.
Met een rondje door het weidse Groninger landschap gingen we daarna huiswaarts, om na te genieten van twee mooie dagen.


vrijdag 2 juni 2017

170603 - ZOZ - Van speeldozen en vensters

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn oude laptop werkte met Windows Vista, en dat is uit de tijd. Er komen geen updates meer, en dat is geen veilig gevoel, met alle rommel die men ons probeert aan te smeren. Die computer heeft ook zijn beste tijd gehad en veel nieuwere programma’s eisen ook meer van de machine.
Daarom heb ik mijn AOW-vakantiegeld opgemaakt aan een nieuwe laptop met Windows 10; een nieuwe "speeldoos" dus.
Na een week uitzoeken hoe het werkt en alles overzetten, met een paar tegenslagen, kan ik nu weer aan de gang, al is nog niet alles naar wens ingesteld.


In de loop der tijd zijn er heel wat speeldozen bedacht en gemaakt om muziek mee te maken. Een flink aantal voorbeelden zijn bijeengebracht in het Museum Speelklok (tot zomer 2010 Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement). Even een heerlijk nostalgisch inkijkje.

Nationaal Museum Van Speeldoos tot Pierement te Utrecht - Presentatie 1958:


We blijven nog even in nostalgische sferen. In 1963 werd Annie Palmen voor Nederland afgevaardigd naar het Eurovisie Songfestival met het liedje Een Speeldoos. Helaas eindigde ze op de laatste plaats, evenals Finland, Noorwegen en Zweden, maar daarmee was ze niet de eerste Nederlandse inzending met dat lot. Ook niet de laatste.
Later zong ze bij de Boertjes van Buuten, ik noemde het in mijn ZOZ 213.

Annie Palmen - Een Speeldoos:


Computers waren er in die tijd nog nauwelijks. Voor de functionaliteit die nu in een moderne smartphone zit, zou je toen een ruimte nodig gehad hebben ter grootte van het Rijksmuseum, schat ik zo. Nu zit het in een paar "chips".
De computers van die tijd moest je heel primitief programmeren, door schakelaartjes in de juiste stand te zetten. Wel iets anders dan het bedienen via een besturingssysteem zoals Windows - Vensters op een beeldscherm, in plaats van een rij lampjes waar alleen een deskundige iets uit opmaken kon...

Een deskundige die iets gemaakt heeft dat Vensters heet, is Meestergitarist Harry Sacksioni. Het is te vinden op zijn album "65". Hier live gespeeld in Cultuurcentrum de Oosterpoort in Groningen. Het komt zacht op gang, ik vind het prachtig en het duurt bijna 20 minuten.

Harry Sacksioni - Vensters:


Voor wie dat te lang duurt heb ik een Nederpop-klassieker, die ik tot mijn grote verbazing niet in de ZOZ-statistieken vond: Window of my eyes van Cuby & the Blizzards (en), met Herman Brood (en) op piano!

Cuby & The Blizzards - Window of my eyes:


Dat is dan bij dezen rechtgezet...

zaterdag 27 mei 2017

170526 - ZOZ - Van Jachthut en Hemelriek

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Donderdag was het Hemelvaartsdag, en dat was voor ons aanleiding om er op uit te trekken. We hadden ons ingesteld op het bezoeken van een galeriehoudster in Noord-Groningen, waar Marijke op Facebook mee bevriend is. Helaas, gesloten, dus een ander plan gemaakt. Ik keek in de rubriek: wat is er vandaag te doen in Drenthe. O, zat genoeg, maar wat mij het meest geschikt leek voor ons, was een boeken en platenmarkt in Eelde-Paterswolde, georganiseerd door de Historische vereniging Ol Eel (Oud Eelde). Dus daarheen met de nadrukkelijke opdracht om ons in te houden wat betreft kopen, we gingen voor de gezelligheid van zo'n markt...


Het eerste boek dat we niet konden laten liggen was "De man in de jachthut" van Anne de Vries. Hij heeft de inspiratie opgedaan, en misschien gedeeltelijk geschreven, tijdens zijn verblijf in het keuterijtje Benderse berg op het Dwingelderveld. Wij hadden het niet, ondanks onze medewerking aan een project in 2006 van het bezoekerscentrum Dwingelderveld over Anne de Vries.
Ik schreef er een blog over in 2013: Dwingelderveld, Benderse Berg, actueel en herinneringen, met daarin ook de gedichten die Marijke en ik er over schreven.


Vervolgens koos ik als cadeautje voor Marijke een boek met verhalen geschreven door vrouwen uit Afrika, en "De donkere kamer van Damocles" van W.F. Hermans bleef ook aandringen om meegenomen te worden. De markt was zowel binnen als buiten: het was prachtig weer!


Terwijl ik binnen afrekende kwam Marijke me ophalen: er was muziek, en er was iets aangekondigd dat mij wel moest interesseren. Het waren de Stamtoavel Singers uit Eelde, een vervolg op het voormalige Eelder Shantykoor.


Ze hadden al een lied ten gehore gebracht dat voor Marijke betekenis had, juist in Eelde, omdat daar nu een buurjongen uit Nijmegen woont, waarmee ze veel herinneringen deelt vanaf hun jongste jaren. Het was een lied dat Marijke's ouders op een plaat hadden. Haar moeder zette dan het raam open en zong buiten luidkeels mee, tot plezier van de hele buurt: "Only you" van The Platters. Nu had ze het gefilmd met haar telefoon. Eh... het gaat om de herinnering, en de sfeer op die gezellige markt met dat prachtige weer!

Stamtoavel Singers - Only You!:


Nou ja, Trees had het origineel in 2013 al eens op haar oude blog, hier nog eens vanwege de nostalgie!

The Platters - Only You (And You Alone):


Waar Marijke me voor riep, dat was een song geschreven door iemand waar ik in de loop der tijd nogal eens over schrijf, Dick Feller, samen met Sheb Wooley: "I Don't Look Good Naked Anymore"
Dat hebben we niet gefilmd, maar in 2014 had ik al eens twee versies gelinkt in een blog rond Dick Feller. Deze keer ingevoegd, en vanwege de gelijke rechten van de sexen, een man en een vrouw. Maar zoals het hoort, laat ik de vrouw voor gaan. ;)

JoAnn Warnke - I Don't Look Good Naked Anymore:


Stan Boreson - I Just Don't Look Good Naked Anymore:


Na hun optreden nog even gepraat met de koorleider, over muziek, ZOZ's en mijn fascinatie voor Dick Feller. En een CD gekocht. Hela, dat is dus Jur Eckhardt! Ik ken zijn naam van de CD's van Wia Buze; ik beschreef in 2014 hoe ik het Gronings herontdekte en hoe ik via Wia's lied over haar jong overleden vader, me ineens realiseerde dat mijn vader, behalve in het Nederlands, ongetwijfeld ook in het Gronings communiceerde. Dat lied, "Boetenkaant", plaatste ik al eens. Samengevat: ik ken je alleen van een foto op de schoorsteenmantel... Ik plaats 'm gewoon nog een keer.

Wia Buze - Boetenkaant:


Wia's CD's zijn opgenomen bij JIP-Sound, de studio van Jur Eckhadt. Zoals van veel meer artiesten trouwens, van regionaal tot internationaal.

Na die verrassende ontmoeting maar eens op de bonnefooi kijken of Marijke's "buurjongen" thuis is. We werden allerhartelijkst ontvangen door Gjalt en Tobi!
Lekker in het zonnetje werden maar weer eens veel herinneringen opgehaald en uiteraard liet Marijke het filmpje met "Only You!" van het koor zien.
Tobi en ik voelden ons (op een gezellige manier) af en toe een beetje "de kouwe kant", bij die vroegere buurkinderen, die elkaars ouders oom en tante noemden...

We hadden het nog even over Tobi's exposities. Een gezamenlijke expositie van kunstenaarsvereniging VANTYNAARLO in Museum de Oude Wolden in Bellingwolde, getiteld Trillingen. Vanaf 11 juni zijn in het SMAHK, Stedelijk Museum Assen Hedendaagse Kunst, onder de noemer Trans-Constructie "ter plaatse gemaakte installaties te zien van Amanda van Wijk en Tobi van Ringen".

Het was "een dag met een sterretje": prettige verrassingen en prachtig weer en een heerlijke sfeer. Sight seeing door Drenthe reden we naar huis, zoveel mogelijk drukkere wegen mijdend. Napratend en filosoferend.

Bij de combinatie Hemelvaart en boeken gaan mijn gedachten onvermijdelijk naar het boek "Magdalena" van Maarten 't Hart (niet van de boekenmarkt, we hadden het al). Je kunt zeggen: een biografie over zijn moeder. Een liefdevolle, maar door (ook godsdienstige) wanen getergde vrouw. Maar ook een afrekening met het zwaarmoedige Calvinisme.
Ik citeer uit een interview: “Mijn moeders geloof was zo eigenaardig star. Daar viel niks aan te verwrikken. Op dat punt geen enkele souplesse, en dat was moeilijk te verwerken en te harden en dat zal mede de reden zijn waarom ik er zo tegen ben”, vertelt ’t Hart.
(Ik veronderstel dat algemeen bekend is dat Maarten 't Hart naast schrijver ook wetenschapper is; hij houdt van zijn moeder, maar denkt dus heel anders.)
Een prachtig voorbeeld uit het boek, dat vaak hilarisch is, is de discussie tussen Maarten ‘t Hart en zijn moeder over Hemelvaartsdag. Een fragment uit Magdalena:

‘Ik snap maar niet dat je bent afgevallen, zo moeilijk is het toch niet om te geloven?’
‘Het is nou Hemelvaartsdag,’ zei ik, en we herdenken dus dat Jezus ten hemel is gevaren. Hoe moet je dat nou voorstellen, een hemelvaart?’
‘Da’s nou zo makkelijk. Hij stond tussen zijn discipelen en ging toen opeens omhoog.’
‘En waar ging hij heen dan?’
‘Naar de hemel.’
‘Maar als je recht omhoog gaat, kom je in ijlere luchtlagen terecht, eerst, na pakweg vijftien kilometer in de stratosfeer, en dan op vijftig kilometer hoogte, in de thermosfeer, en ten slotte ben je de dampkring helemaal uit en dan kom je in het heelal terecht en daar kun je 400.000 jaar lang omhoog gaan, zonder ook maar ergens terecht te komen.’
‘Elia vaart anders ook ten hemel. ’t staat in de Bijbel.’
‘Nou en, er staat zoveel in de Bijbel.’
‘Hoor eens, Elia is ten hemel gevaren in een wagen met vurige paarden.’
‘Zodra je van de grond komt, ontvalt je elk houvast, dus paarden en wielen…’
‘Hoor nou eens, Elisa stond er met zijn neus bovenop, die heeft het zien gebeuren, die kreeg de profetenmantel van Elia nog toegeworpen. Het staat er zo duidelijk, waarom zou je dat nou niet geloven?’
‘Omdat het volslagen bezopen is te denken dat zoiets kan gebeuren, met paard en wagen de lucht in.’
‘Nou ben je zo knap, en toch ben je niet knap genoeg om dat te geloven.’

De hemelvaart van Elia - David Colijns, 1627 (Rijksmuseum)

Ach, waar kun je na zo'n discussie beter tot rust komen dan bij Speelvijver 't Nije Hemelriek? (Nieuwe Hemelrijk). We kwamen er op de terugweg na een spontane koerswijziging langs en liepen er nog even wat rond. Het is flink uitgebreid: de vergunning voor zandwinning is verlopen.


zaterdag 20 mei 2017

170520 - ZOZ - Van Lijnen en Credit Cards

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

In mijn vorige ZOZ plaatste ik een song, die ik eindelijk op Youtube vond, "Daisy Hill" van Dick Feller. Deze keer heb ik daar een vervolg op, waarbij ik nòg eens teruggrijp op mijn ZOZ 093, omdat ik Dick Feller een fantastische singer/songwriter vind.

Ik schreef destijds al, dat ik overwerk deed in de barak achter de fabriek. Het bedrijf heette in 1974 nog NIRA, en de CV was een keer kapotgevroren omdat de waakvlam was uitgewaaid: vandaar NIRA ZEMBLA. Ik had de radio aan, het programma heette Nashville, waarin Wim Bloemendaal Country muziek liet horen. Hij stond / staat bekend als iemand die altijd iets bijzonders weet te vinden. Zo ook deze keer. Mijn aandacht werd getrokken door de eerste song die ik ooit hoorde van Dick Feller, maar ik had de aankondiging niet onthouden. Een brief geschreven naar Wim Bloemendaal (ja ja, met pen en papier, via de PTT!), en ik kreeg per omgaande antwoord. Ik bestelde de LP, maar die was hier (nog) niet uitgebracht, moest uit Amerika komen.

Op Youtube was ook deze song nu nog steeds niet te vinden. Via de Noorse fan die lang de (inmiddels opgeheven) officiële website van Dick Feller onderhield kreeg ik MP3's van beide versies. Daar heb ik samen met foto's van het web videoclips van gemaakt.
Naast een "album versie", die op de LP "Dick Feller Wrote..." staat, is er een op single uitgebrachte versie. Eerst de tekst:

Just Short Of The Line

Sometimes I'm love
Sometimes I'm hate
Sometimes I go just in time to be late
Sometimes I get
Sometimes I'm got
Sometimes I swear I must be what I'm not

Chorus:
And it's a small thin line
Guarding my peace of mind
Sometimes my sanity lies on the edge, suspended in time
Just short of the line

Sometimes I feel
Sometimes I'm numb
I swear I know just enough to be dumb
Sometimes I huff
Sometimes I puff
And lately too much is never enough

Chorus

Sometimes I'm cold
Sometimes I burn
Sometimes I have to be taught what I've learned
Sometimes I'm good
Mostly I'm bad
And just when I think I have I get had

Chorus

Sometimes I'm love
Sometimes I'm hate
Sometimes I go just in time to be late
Sometimes I get
Sometimes I'm got
Sometimes I swear I must be what I'm not

Dick Feller - Just Short Of The Line (Album version):


Dan nu over de twee versies van deze song. Ik vertaal even de toelichting van de website (die ik grotendeels opgeslagen had en terugvond in een back-up).
Just Short Of The Line
Er zijn twee versies van deze song uitgebracht. De originele versie stond op Feller's eerste album uit 1973 en op de "re-release" van 1974.

In 1974 werd "Just Short Of The Line" ook uitgebracht als B-kant van een single, met op de A-kant "The Credit Card Song". De platenmaatschappij liet een single maken met twee songs, maar de producer wou geen "split record": hij wou er zeker van zijn dat radio-DJ's alleen "The Credit Card Song" draaiden. Daarom werd het geluid van onweer toegevoegd, en de song werd zelfs langer gemaakt door coupletten te herhalen.
Het onweer heeft volstrekt niets te maken met de inhoud van de songtekst! Een studiotechnicus had net buiten de studio zo'n 45 minuten opnamen gemaakt van onweer...
Dick Feller noemde de single release "een soort grap van $ 6000,-".

Dick Feller - Just Short Of The Line (Single version):


De A-kant van de single kwam ook van de LP "Dick Feller Wrote...", d.w.z. ontbrak op de eerste release, maar kwam door het succes als single wel op de re-release. Heeft die producer op een bepaalde manier toch gelijk gehad?
Omdat 'ie zo lang is, hier een link naar de tekst van The Credit Card Song. Het is weer een prachtig voorbeeld van hoe Dick Feller zijn kijk op de wereld op een humoristische manier onder woorden bracht.

Dick Feller -- The Credit Card Song:


En ja, hoe ga je er mee om als iemand van geslacht en naam verandert? Ach, ik hoop dat de tijden dat er bij elke afwijking van de gemiddelde sexuele moraal onverbiddelijk wordt verwezen naar Sodom en Gomorra toch wel voorbij zijn, behalve bijvoorbeeld in de Bible Belt.
En ik hoor weer de zin: Sometimes I swear I must be what I'm not...

Op haar nieuwe website Deena Kaye Rose lees ik dat ze lesgeeft op universiteiten, nog steeds optreed met haar klassieke Country hits, en dat ik hem/haar in mijn vorige ZOZ tekort heb gedaan: meer dan 400 songs gepubliceerd waarvan er ca. 200 wereldwijd zijn opgenomen en uitgebracht. Ik noemde 5 BMI Music Awards, maar dat zijn er inmiddels 10, waarvan twee "Million-air" awards voor songs die meer dan een miljoen keer op de radio zijn geweest in Noord Amerika alleen.
WOW!

zaterdag 13 mei 2017

170513 - ZOZ - Van zangers en geslachten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik had, tussen ander schrijfwerk door, een ingeving: een song zoeken, die ik lang geleden al eens had willen plaatsen, maar toen niet te vinden was. Nu wel. En verder snuffelen leidde tot een invulling van vage vermoedens, waardoor puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.

Onze "stereotoren" vertoont al een tijd gebreken, waardoor we het afspelen van LP's, je weet wel, van die zwarte vinylschijven, kunnen vergeten. Van één van die LP's heb ik ooit gezegd, dat als het huis in brand vliegt, ik zeker zal proberen die als eerste te redden.
Hij is van een singer/songwriter die in hetzelfde jaar als ik geboren is, en die ik ontdekte tijdens een avond overwerken met de radio aan in 1974. Sindsdien hebben en aantal van zijn songs een niet weg te branden plaats in mij gevonden. Veel van zijn songs zijn door anderen uitgevoerd.
Trouwe ZOZ-volgers snappen misschien al dat ik Dick Feller bedoel.

Ik heb in 2014 ZOZ 093 helemaal gewijd aan zijn songs, met de clips "Biff the friendly purple bear", "Any old wind that blows" (Johnny Cash), "Lord Mr. Ford" (Jerry Reed) en "Some days are diamonds". Daar ook links naar "Makin' the best of a bad situation" en het samen met Sheb Wooley geschreven "I Don't Look Good Naked Anymore" in de uitvoeringen van JoAnn Warnke en Stan Boreson. In ZOZ 162 plaatste ik "Biff the friendly purple bear" nog eens.

De song die ik nu eindelijk toch vond, vind ik zo'n typisch voorbeeld van de manier waarop Dick Feller naar de wereld kijkt en dat onder woorden brengt, daarom hier de tekst:

Daisy Hill

Flat broke and down from Memphis to see about a job
When halfway there the poor old bus broke down
They said it'd be two hours before we all could leave
So I thought I'd take a walk and see the town
Thinkin' I had a quarter in the corner of my jeans
I ordered coffee in this small cafe
But when I searched my pockets not a penny could I find
And when they brought the bill I could not pay
Just then a well dressed lady came and sat down next to me
From her purse she pulled a dollar bill
She said I'll buy your coffee I've been down and out myself
By the way they call me Daisy Hill

Daisy Hill your velvet eyes are burning through my mind
Your quiet lips are smiling at me still
Though I know that you could never love the likes of me
For you're too much of a lady Daisy Hill

Well I missed the bus to Memphis but I found myself a job
A loadin' trucks I earned a meager wage
And in a cheap hotel nearby I took a shabby room
I bought a week at fifty cents a day
And every day at four o'clock I'd find my hurried feet
Were takin' me back to that small cafe
Where I would find her sitting in a padded corner booth
I'd sit with her and pass the time of day
And when Friday came around I drew my first weeks pay
And I gave her the first new dollar bill
And all the while my mind was filled with things I'd like to say
For I surely loved the lady Daisy Hill

Daisy Hill your velvet eyes are burning through my mind...

Last night my feet were restless so I chose a strange new street
Halfway down there burned a scarlet light
And as I stood there listening to the music and the noise
A faint familiar voice came through the night
I stood outside the open door and stared in disbelief
At a painted face that held my Daisy's eyes
In quiet desperation I heard my shattered mind
Say look again for surely eyes you're blind
A drunken man came through the door and he stumbled on the stairs
I caught him by the arm and held him still
I said who is the dark haired girl who wears the brocade gown
He said why that's the hooker Daisy Hill

Daisy Hill your velvet eyes are burning through my mind
Your quiet lips are smiling at me still
It hurts to see you waste your life behind those scarlet lights
For you're too much of a lady Daisy Hill

Dick Feller - Daisy Hill:


Ik schreef in ZOZ 93 al dat Dick Feller heel productief was: 115 songs van hem zijn opgenomen of publiekelijk uitgevoerd, maar hij schreef er veel meer. Van 70 titels zijn 159 versies door 132 artiesten of groepen gecovered, waaronder in andere talen.

Vijf songs van Dick Feller verdienden een BMI Award; dat wil zeggen dat deze copyright-organisatie constateerde dat het in een bepaald jaar de meest uitgevoerde song was (in alle versies) . Dat zijn:
Van Lord Mr. Ford plaats ik als curiositeit de Nederlandse vertaling van Henk Wijngaard (en).

Henk Wijngaard - Mister Ford:


De bekendste song van Dick Feller is waarschijnlijk Some Days Are Diamonds (Some Days Are Stone), die in 1975 de titelsong was van zijn derde album.
In 1981 bracht John Denver zijn coverversie uit als titelnummer van zijn vijftiende album, en werd de song een groot succes.

Ik vond een uitvoering die niet in de lijst van 26 bekende covers staat, van een artieste die niet in Wikipedia voorkomt. Maar ze heeft een mooie begeleiding en steekt tenminste niet onder stoelen of banken wie de song geschreven heeft!

Felicity Haze - Some Days Are Diamonds:


Deze titel lijkt een rode draad in het leven van Dick Feller, ontdekte ik, rondscharrelend op het wereldwijde web. Hij publiceerde namelijk in 2016 een autobiografie met de titel Some Days Are Diamonds onder de naam Deena Kaye Rose, waarin hij duidelijk maakt nu als vrouw door het leven te gaan, transgender te zijn dus. Opgegroeid in een kleinschalige omgeving waar zelfs "dat woord niet bestond". Valt het onder de "Bible Belt"?
Een heel leven stug creatief doorgaan, ondanks depressies tot aan suicidale gedachten toe, om het gevoel weg te duwen dat je niet mag zijn wie je voelt te zijn. En dan, op latere leeftijd de weg en de moed vinden om de knoop door te hakken...


Hier lees je hoe Deena haar boek schreef om andere transgenders te laten voelen dat ze niet alleen zijn. Uiteraard past daar ook een song bij!

Deena Kaye Rose - We Will Not Turn Away from You:


Is het begrip transgender mij vreemd? Deze song had ik Daniëlle graag willen laten horen, als hij in 2000 had bestaan. In het etablissement waar ik toen nog wel eens een poëzieavond organiseerde, kwam ik in contact met een vroegere collega, die, als man, op een andere afdeling had gewerkt. Ze stond vlak voor de definitieve operatie.
Op zo'n avond droeg ik dit, door mij voor haar geschreven gedicht voor.

Daniëlle

Mijn blik haakte vast
zoals dat soms gaat
aan jouw nieuwe gezicht

over een kloof
lang als de bar
en jij de helft
van mijn jaren

feedback in je blik
een lege kruk naast je

we babbelden
leerden elkaar

de spanning
van wat nog
moet komen

dichtbij je ogen
zoveel meer glans

je nieuwe gezicht
zoveel meer leven
dan het gezicht op
de foto van de
man die je was