...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 16 september 2017

170916 - ZOZ - Van vuur en griezels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Mijn vorige ZOZ ging over "Trial by Fire", en ik ga nu griezeliger verder "spelen met vuur".
Het genre wordt tegenwoordig wel Shock rock (nl) genoemd en de bedoeling is inderdaad om met theatrale effecten te shockeren, zoals bijvoorbeeld ook in griezelverhalen en horror-films.

Dat sluit wel aardig aan bij wat we beleefden tijdens de Uitmarkt Emmen, met o.a. het festival de StadsBBQ in de oude Dierentuin (nu "creatief mensenpark"), kortom de opening van het Culturele seizoen.
Een gedeelte van het park was afgeschermd, daar spookten een flink aantal zeer enge figuren rond, van bloederige heksen tot monsterlijke mannen met verminkte koppen.
Dit was het werk van LetsGrim; ze ensceneren o.a. situaties voor horrorfilms, of met gewonden. Ik denk dat de "horror-afdeling" een spin-off is van het prepareren van "slachtoffers" voor EHBO-opleidingen en rampenoefeningen; zie LOTUS, Landelijke Opleiding Tot Uitbeelding van Slachtoffers.

De term Shock Rock bestond nog niet toen zanger/pianist Screamin' Jay Hawkins (nl) de eerste steen legde door in zijn optredens een griezelshow op te voeren met rook, bommen, vuur en doodskisten. En een rokende schedel op een stok, die hij Henry noemde.
Eigenlijk wou hij operazanger worden, maar dat was voor hem niet weggelegd. Hij was militair entertainer in de Tweede Wereldoorlog, en in 1949 was hij bokskampioen van Alaska in het middengewicht. En hij claimde soms 57, soms 75 kinderen te hebben verwekt (er zijn 33 getraceerd)...
Zijn grootste hit was I Put a Spell on You (nl), door hem geschreven en door heel veel (grote) artiesten gecoverd.

Screamin Jay Hawkins - I Put A Spell On You:


Toch denk ik bij het thema "vuur" allereerst aan een zanger, die net als Hawkins bekend staat vanwege zijn flamboyante optredens en zijn enorme stembereik.
Hij heeft samengewerkt met top-acts als Hawkwind, The Who, Jimi Hendrix, Klaus Schulze, and Frank Zappa. Hij had een solo-carriëre, en was o.a. de frontman van Kingdom Come.
Ik heb het over Arthur Brown (nl) als zanger en oprichter van The Crazy World of Arthur Brown.
Dit is spectaculair beeld uit 1968, Top Of The Pops, gemonteerd met de originele audio-opname.

The Crazy World of Arthur Brown - Fire:


Dan komen we, via de titel bij KISS ( nl). Ik heb gekozen voor een clip met foto's door de hele geschiedenis van de groep, omdat ik geen live optreden uit de beginperiode van de groep vond. Ze sprongen er toen vooral uit door hun uitdossing en zware schmink.
En niet te vergeten, door de bijzonder lange tong van bassist Gene Simmons, die hij graag liet zien. Daar waren bizarre verhalen over in omloop: zo zou hij zich een koeientong hebben laten transplanteren...
KISS is na een paar jaren ongeschminkt gaan optreden, er vonden bezettingswisselingen plaats, later schminkten ze zich weer: nostalgie?

KISS - Heaven's On Fire:


Dan een geintje, dat ik alleen link omdat ik als kind 's avonds in bed nog even psalmversjes mocht spelen (die moesten we leren voor school) op mijn mondharmonica: Hard Rock Harmonica - Heaven's on Fire.

Ik ben allergisch voor talentenjachten, maar ik maak een uitzondering voor deze video van Talang Sverige, de Zweedse versie van "Got Talent". Een dikkig jongetje van 12, met een gezicht dat glimt als een opgepoetste appel, windt jury en publiek om zijn vingers, geeft interviews en staat voor die zaal alsof hij nooit anders doet.

Oliver Rytting - Heaven's on Fire (Kiss cover, Talang 2017):


zaterdag 9 september 2017

170909 - ZOZ - Van langharig tot grijsgedraaid

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze bijdrage had ik al bijna klaar toen er een ingrijpende gebeurtenis plaatsvond in onze familie: mijn schoonzusje Sylvia overleed twee weken geleden. De crematie was vorige week donderdag.
Het zijn bijzondere weken, maar ik ga nu verder waar ik was.

Deze ZOZ gaat over twee muzikanten van mijn leeftijd, en een ruim 25 jaar eerder geboren violist.
Hun samenwerking begon zo'n 50 jaar geleden, iets later hoorde ik ze voor het eerst op de radio.
Gitarist en zanger Jorma Kaukonen fungeert als rode draad, met verschillende versies van een door hem geschreven song: Trial by Fire. Twee andere mensen treden ook op de voorgrond: Jack Casady - basgitaar, en Papa John Creach - (elektrische) viool.

Jorma Kaukonen (1940) en Jack Casady (1944) kenden elkaar van High school, en Jorma vroeg Jack om bij Jefferson Airplane te komen spelen, toen de groep hun bassist niet goed genoeg vond. Van oorsprong was Jack sologitarist, maar was later bas gaan spelen. Hij trad buiten de gebaande paden van het bassen, om andere melodische en ritmische wegen te verkennen. Ze zijn elkaar sindsdien trouw gebleven.

Papa John Creach (1917-1994) was een veelzijdig violist die als tiener begon, en via het conservatorium de symphonische wereld betrad. Zwarte musici waren toen nog bijzonder in dat genre. In ruim een halve eeuw speelde hij vooral blues, jazz, rock, etc., en met grote sterren zoals o.a. Louis Armstrong en Nat King Cole. Hij speelde vaak mee met Jefferson Airplane (nl) en de afsplitsing daarvan, Hot Tuna, waarin Jorma en Jack de constante factoren zijn.

v.l.n.r. Casady, Kaukonen en Creach als Hot Tuna.

"Trial by Fire" viel mij eerst ten deel op de LP Thirty Seconds over Winterland van Jefferson Airplane. Hoe ik meteen gepakt werd door die LP beschreef ik in een eerdere ZOZ.
De verwijzingspagina van Wikipedia laat zien dat de term Trial by Fire voor van alles gebruikt is…

Het album is live opgenomen 1972 en uitgebracht 1973. Jorma Kaukonen doet de solozang, niet de zangeres van de groep, Grace Slick, wie kent haar stem niet?

Later vond ik andere versies, en ik was verrast hoe Jorma Kaukonen het als pure solist ook overtuigend kon spelen en de rest van Hot Tuna even kon uitrusten. Ik vind die gitaarlijn bijna hypnotiserend, en dan die nasale stem er bij!

Jorma Kaukonen - Trial By Fire (Live, 5/20/1978, Capitol Theatre):


Anderhalf jaar later speelt hij het weer live in hetzelfde theater. Hij heeft dan ineens veel korter haar en ik denk meer effecten te horen in de sound, en ik vind het nog steeds heerlijk om naar te luisteren!
Jorma Kaukonen - Trial By Fire (live,11/24/1979, Capitol Theatre):


Dan vond ik een mooie clip uit maart 2014 van Jorma and Jack als Acoustic Hot Tuna - Trial By Fire - Live at Fur Peace Ranch, een project van Jorma en zijn vrouw Vanessa. (Alleen de link).

En geloof het of niet, deze muzikale giganten zaten in juli 2017 in de "Wheels of Soul Tour at Simsbury Meadows" en speelden nog steeds even hypnotiserend "Trial by Fire" live!

Hot Tuna - Trial By Fire (Live July 9, 2017):


Ze spelen met deze song na al die jaren nog steeds de sterren van de hemel, op de laatste versies van de speciaal voor hen gebouwde instrumenten, en toch hoor ik elke keer in gedachten de viool van Papa John Creach accenten toevoegen...

Daarom heb ik de eerste versie die ik leerde kennen tot het laatst bewaard: Jefferson Airplane live op Thirty Seconds Over Winterland - het fascinerende samenspel tussen dat trio: Jorma Kaukonen, Papa John Creach en Jack Casady - de hypnotiserende gitaarlijn met accenten van bas en viool, en de nasale zang.
De andere hier meespelende Jefferson-leden zijn Paul Kantner - slaggitaar, en John Barbata - drums.

Jefferson Airplane - Trial By Fire:


donderdag 7 september 2017

170907 - Papieren Monumentje

Maandag moesten we naar Groningen voor Marijke's controle-afspraak in het UMCG, waarmee ik een andere afspraak gecombineerd had, bij het OVCG.
Dat is het Oorlogs en Verzets Centrum Groningen, gehuisvest bij de Groninger Archieven.
Daar waren we al eens geweest voor de presentatie van de Groningstalige dichtbundel van Aly Freije, dus een bekende locatie. Aly was onze docente voor het schrijven van verhalen en gedichten, en op zo'n cursus hebben we elkaar voor het eerst ontmoet.

Ik heb het "archief" met de correspondentie van en aan mijn vader overgedragen aan het OVCG, omdat het meeste daarvan betrekking heeft op zijn diensttijd, de mobilisatie en het begin van de Tweede Wereldoorlog. Zo kan het gebruikt worden voor nadere studie omtrent die periode, en het leven van een dienstplichtige toen. Voor mezelf beschouw ik het als een soort monumentje voor de vader die ik niet mocht hebben.
Mijn vaste lezers weten dat mijn vader in 1944 is overleden (darmkanker), en mij nooit zijn verhalen heeft kunnen vertellen. Alles wat ik over hem weet is uit de tweede hand en door het bestuderen van zijn brieven en - soms volgeschreven - ansicht- en briefkaarten.
In de loop van de tijd groeide mijn verzameling, als b.v. na het overlijden van ooms en tantes iets tevoorschijn kwam, dat was bewaard als aandenken: dank daarvoor, neven en nichten!

Ik heb alles gescand en uitgetypt, en eventueel van toelichting voorzien met wat ik weet van familie en omstandigheden, en ook dat overgedragen. Inhoudelijk heb ik het hele archief nog in digitale vorm.
Misschien dat ik de moed nog eens kan opbrengen om te proberen de blogs, waarin ik mijn speurtocht aan de hand van de correspondentie had beschreven, te herstellen en actualiseren. Ze zijn verknoeid doordat de provider er mee stopte en gemankeerde exportbestanden afleverde. Er zat jaren werk in...


In de map zitten brieven, humoristische ansichtkaarten, mijn vader's Oorlogszakboekje en zijn "Groot Verlof"-bewijs na de capitulatie. Maar ook de gesponsorde briefkaarten voor militairen (met reclame voor Tomatensoep met rijst), waarvan mijn vader na de Duitse inval een flink aantal naar huis stuurde, om te laten weten dat het goed met hem ging in die chaotische toestand, toen de militaire "Veldpost" vast niet optimaal gewerkt zal hebben...

Vrijwel tegelijk waren we klaar met onze afspraken. Nog even door naar Noordpolderzijl, waar we al te lang niet geweest waren. Na een paar hectische weken van de ruimte en de rust genieten.
En het gevoel laten bezinken dat mijn archief nu op de plaats is waar ik denk dat het "thuis" en welkom is, en van nut kan zijn: een beeld van het dagelijkse leven van een jonge, dienstplichtige Groninger rond het begin van de Tweede Wereldoorlog, die daarnaast als verse timmerman van de Ambachtsschool kwam, en op zijn 27ste Bouwkundig Opzichter was door schriftelijke studie.


zaterdag 2 september 2017

170902 - ZOZ - Van handen en loslaten

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het was voor ons een emotionele en drukke week. Zoals ik in mijn vorige ZOZ schreef,overleed vorige week vrijdag onze (schoon)zus Sylvia. Donderdag namen we in fysieke zin definitief afscheid van haar.
Vrijdag en zaterdag waren we bij de familie, om er bij te zijn en te doen wat we konden. We gingen terug naar huis, ook omdat Marijke haar bijdrage voor het afscheid wou voorbereiden.
Woensdagavond zijn we in kleine kring samen bij Sylvia geweest, waar ze lag opgebaard met een aantal van haar favoriete boeken en andere dingen rond de kist.
Donderdagmorgen was de afscheidsbijeenkomst. De zaal was behoorlijk vol, toen wij als familie binnenkwamen met Sylvia's kist, begeleid door muziek.
Na een inleidende tekst van de uitvaartbegeleidster staken de kleindochters en Nico kaarsen aan.
Tijdens muzikale intermezzo's werden foto's van Sylvia vertoond, de meeste gemaakt door Nico, tijdens uitstapjes, of thuis, of zomaar ergens in de stad. Sylvia was een dankbaar model.

Sylvia's foto op het gedachteniskaartje

De eerste persoonlijke woorden waren van de jongste kleindochter (11), die haar eigen tekst had geschreven, gevolgd door de oudste kleindochter (21).
Marijke vertelde haar herinneringen aan het leven van haar zus, en na een volgend muzikaal en beeldend gedeelte spraken Sylvia's zoon en dochter hun afscheidswoorden.
Nico's warme herinneringen en afscheidswoorden werden gelezen door de uitvaartleidster.

Eén van de muzikale bijdragen was een keuze van Sylvia zelf, vanwege de symboliek hoe zij en Nico elkaar hadden leren kennen in een moeilijke periode in hun levens, en in elkaar de liefdes van hun leven vonden: Prends cette main (Neem deze hand), gezongen door Jane Birkin (nl). Ik vond de tekst hier. Sylvia "had wel iets" met Frankrijk.

Jane Birkin - Prends Cette Main:


Marijke besloot haar tekst met een gedicht dat ze enkele maanden geleden had geschreven, maar, alsof het er nu voor geschreven was, helemaal paste bij dit afscheid. Het is ook gekozen voor het gedachteniskaartje.

In de ochtend zie ik
wat in de avond verviel

in nieuw licht

ik lijst het in, dit beeld
om het bij mij te houden

te kunnen blijven zien

maar het verandert
naarmate de dag vordert

het licht vervaagt

in de middag bevrijd ik het beeld
uit de krappe omheining

laat het gaan in oneindigheid

als de avond valt
wacht ik op een terugkeer

tot de ochtend het mij brengt

©Marijke van der Scheer


maandag 28 augustus 2017

170828 - Gedicht


Stenen

Ik doe de ronde langs
de stenen die de namen dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en lees ze één voor één

Ik tel nog één voor één
de stenen die gezichten dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en tel er telkens meer.


©Gauke Zijlstra

zaterdag 26 augustus 2017

170826 - ZOZ - Van sterfelijkheid en herinneringen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Gisteren overleed mijn schoonzusje Sylvia aan COPD. Haar gezondheid was de laatste tijd steeds slechter geworden, met sterke ups en downs. Donderdag kwam ze voor het eerst in drie maanden thuis, en daar is ze vrijdag kort na het middaguur rustig ingeslapen, kort voordat wij arriveerden. Gelukkig hadden we de laatste tijd dichterbij gebivakkeerd en haar een aantal keren bezocht.
Vanmorgen werd de uitvaart geregeld, en wat ik als heel bijzonder heb ervaren, vanmiddag werd, in aanwezigheid van de naaste familie, vooral door dochter en kleindochters, haar lichaam opgemaakt om deze mooie vrouw op een manier die bij haar paste, haar laatste reis te laten maken.

Iedereen heeft zijn herinneringen, ik, later in de familie opgenomen, heb vooral herinneringen aan de uitstapjes die we samen jaarlijks maakten. Vandaag kwam de rit langs Paessens en Moddergat ter sprake, maar daarvan kon ik de foto's nu niet terugvinden. Daarom koos ik een foto waar haar man Nico op een van onze trips haar genietend fotografeerde en ik hen beiden.


Een foto van Marijke en Sylvia, misschien van hetzelfde uitstapje:


We kwamen daarna altijd bij een horeca-gelegenheid terecht. Ik denk dat deze foto in Zaltbommel is gemaakt:


Marijke (ze is de oudste van de drie zussen), die Sylvia vanaf het begin heeft meegemaakt, vond deze muziek, waarvan ze dacht dat Sylvia daarvan genoot. Die is misschien aan de zware kant, zei ze, maar gaf ook wel iets weer van Sylvia's kwetsbaarheid en wat ze in haar veelbewogen leven heeft meegemaakt, waardoor ze zich later steeds meer terugtrok in haar veilige omgeving...

Fischer-Dieskau - Ich bin der Welt abhanden gekommen (Gustav Mahler):



zaterdag 19 augustus 2017

170819 - ZOZ - Van mijn eerste single en een voorspelling

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het VARA TV-Magazine had ooit de rubriek: "Mijn eerste single". Mijn inzending werd geplaatst; dit is een aangepaste versie, naar aanleiding van wat de TV deze woensdag bracht.
Wie, van de huidige generatie pubers, heeft nog wel eens een vinyl-single gezien? Dit gaat over de aankoop van mijn eerste single, toen ik een puber was.

Televisie was nog in de aanloopfase. Radio was er in twee soorten: Draadomroep, een simpel kastje met een luidspreker en een grote draaiknop met klikstanden aan de muur om het volume te regelen en te kiezen uit 4 zenders: Hilversum 1 en 2 en, bij ons, Radio Noord. De vierde ben ik vergeten. Zo'n radio had opa, waar mijn moeder en ik bij in gewoond hadden, tot ze op mijn 14e weer trouwde met een weduwnaar met 9 kinderen.


De andere soort radio was een kast met een aantal toetsen, draaiknoppen, een groen afstem-oog en een verlichte glazen plaat met bekende en geheimzinnige buitenlandse plaatsnamen. Zo'n radio had mijn stiefvader. Toen was zo'n toestel opgebouwd met radiobuizen, die erg warm werden. Van transistoren had bijna niemand nog gehoord, laat staan van "chips".


Die radio kwam alleen aan voor het Nieuws, kerkdiensten, en koorzang: mijn moeder’s grootste liefhebberij. En soms mr. G.B.J. Hilterman's praatje over "de toestand in de wereld", of dr. Fop I. Brouwer over "al wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit ". En soms een regionale zender.

Als onze ouders van huis waren, luisterden we soms naar vreemd gepiep en onverstaanbare stemmen. Maar o wee, als "de ouwe heer" merkte dat we aan de radio hadden gezeten!
Die keer was ik overdag alleen in huis. Mijn moeder was weg, mijn stiefvader was in zijn werkplaats achter het huis. Ik zocht stiekem wat er op de radio te beleven was. Gespannen, want zodra ik de buitendeur hoorde, moest de radio terug op de oorspronkelijke zender, en dan uit. Hopen dat niet zou opvallen dat hij warm was.

Ik vond muziek die ik niet voor mogelijk had gehouden. Niks Eddy Christiani, Freddy Quin met zijn zeemansliedjes, en anderen die mijn herinnering zonder sporen hebben verlaten.
Dit was echt anders! Ruig, heftig, staccato, opzwepende gitaren, ferme drums en een strakke baslijn. En dan die stem: brutaal, ongepolijst. Geen poging om de stem zo gladjes mogelijk te gebruiken!
Ik kon me niet beheersen en draaide de radio iets harder.

Daardoor merkte ik niet dat mijn stiefvader binnen kwam stormen. Hij rende naar de radio en draaide die met een wrede klik helemaal uit. In de plotselinge stilte keek ik verbijsterd toe hoe hij vlakbij me stond met zijn vuist omhoog. Ik was net op tijd weer bij mijn positieven om de klap te ontwijken en naar de andere kant van de huiskamertafel te springen.

Hij ging heftig tekeer: "Dit is negermuziek! Oerwoudgeluiden die niet in een fatsoenlijke christelijke omgeving passen! Jij bent op weg naar de hel, en als dit nog een keer gebeurt smijt ik je de deur uit! DIT wil ik niet in mijn huis!"

Ik wist toen jammer genoeg nog niet dat dezelfde zanger ook zeer christelijke liedjes heeft opgenomen. Ik wist zelfs niet dat hij blank was en het dus geen "negermuziek" was!
Desondanks geloof ik niet dat dat mijn stiefvader overtuigd had. Die muziek kwam van te ver buiten zijn belevingswereld, en alles wat daarmee niet strookte was ontoelaatbaar.

Ik weet niet meer welke "argumenten" ik toen wel gebruikt heb. Wel ben ik verbaal net zo heftig tekeergegaan, maar als puber kun je zoiets niet winnen. Ik ben al snel mokkend het huis uit gevlucht en heb de hele verdere dag rondgefietst.

Toen ik weer thuis was, was mijn oudste stiefbroer er toevallig even. Het lukte hem om me enigszins tot bedaren te brengen. Hij sprak op een gegeven moment de onsterfelijke woorden: "Laat het er nou maar bij zitten, die muziek ben je volgende week toch weer vergeten."

Ik kwam via klasgenoten achter de gegevens van die wonderbaarlijke muziek. Van het geld dat ik meekreeg naar de LTS, om in voorkomende gevallen mijn fiets te laten repareren (we moesten elke dag 17 kilometer heen en 17 kilometer terug fietsen, en gewoon zakgeld kreeg ik niet), kocht ik die week mijn eerste single.
Ik vertelde de smoes dat ik onderweg een nieuwe binnenband had moeten laten opzetten, omdat de fietsenmaker vond dat er teveel lapjes op zaten.

Ik moest dat plaatje goed verstopt houden, wat niet gemakkelijk was met zo weinig privacy met zoveel mensen in z’n klein huis. Heel wat anders dan het eigen kamertje dat ik ruim een jaar eerder nog had.
En we hadden niet eens een grammofoon!

Korte tijd later kocht één van mijn stiefzussen van haar eerste zelfverdiende loon een pick-up. Een koffertje van geperst karton, beplakt met geel plastic en met een luidsprekertje in het deksel.


Ze had er zelf een paar plaatjes bij van de Zingende Zusjes en dergelijke; dat was voor onze ouders verteerbare muziek.

De Zingende Zusjes Verheij - Waarom zijn er zoveel vragen?:


Onze zussen zongen het zelf ook wel bij het afwassen, en dan klonk het lang niet zo bekakt. Maar mijn vragen werden er niet minder door...
Als ik alleen thuis was, draaide ik stiekem mijn plaatje van Elvis Presley (nl), Hound Dog.

Elvis Presley - Hound Dog:


Artiesten kwamen en gingen, Elvis verdween wat uit de actualiteit; hij trad een tijd niet meer op en overleed. Toch hoorde je zijn muziek nog steeds. Daardoor bleef de uitspraak van mijn broer nagonzen in mijn hoofd.

Ruim dertig jaren na dat akkefietje, toen mijn dochter de leeftijd had van ik destijds, kocht ze voor het eerst een LP. Daar had ze voor gespaard van haar zakgeld.
Ze kwam thuis met een dubbel-LP: "Elvis Presley, Greatest Hits".

Mijn broer herinnerde zich niets van het voorval, en is inmiddels ook overleden.
Is het gek dat ik aan hem dacht, toen deze week uitgebreid aandacht werd besteed aan de sterfdag van Elvis Presley op 16 augustus 1977, woensdag j.l. 40 jaar geleden? Zijn uitspraak deed hij ca. 60 jaar geleden, en dat mijn dochter "met Elvis thuiskwam" zal ca. 33 jaar geleden zijn.

Er was een serie reportages van over de hele wereld, onder de noemer: Elvis lives!, waarin merchandising en oprechte liefhebbers de revue passeren.

Toch is Hound Dog als eerste opgenomen door Big Mama Thornton, dus toch "negermuziek"?

Big Mama Thornton - Hound Dog:


Tja, het is van het succesvolle blanke duo tekstschrijver Jerry Leiber en componist Mike Stoller (nl), die meer "crossover" songs hebben gemaakt tussen verschillende "raciale" genres!

In de tussentijd is er al veel veranderd, en plaatste ik al eens in een ZOZ een organist die bij het uitgaan van de dienst Rock and Roll speelde in een Vrijgemaakt Gereformeerde kerk.
Nu kies ik voor een ander bekend Elvis-nummer, Jailhouse Rock (nl), ook van Leiber & Stoller, gespeeld door de Duitse organiste Maria Scharwieß (nl)

Maria Scharwieß - Jailhouse Rock (Organ improvisation):


Ach, geef me toch maar het origineel...

Elvis Presley - Jailhouse Rock:


Kortom, Elvis duikt steeds weer op in mijn leven. Je hebt je vergist, broer…!

vrijdag 18 augustus 2017

170818 - 6 WmB - Machine

Kijk voor meer "6 woorden met beeld"-uitdagingen en uitwerkingen bij Marion!
Het thema is deze keer: Machine

Een machine die 298000 kraanvogels voortbracht...

Ik schreef eerder een blog (voor de zaterdagse muziekrubriek) over deze tentoonstelling: Room of hope

zaterdag 12 augustus 2017

170812 - ZOZ - Van maanlicht en vingervlugge vrouwen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Donderdagavond kwamen we halverwege de avond thuis, terug van ons vakantieadres. Een eindweegs onderweg besloot ik, dat ik geen zin meer had aan de snelweg. Op een punt waar ik de A50 wel eens op de fiets gekruist had, sloeg ik af. Pas op de landelijke wegen vroeg ik me af hoe ik de IJssel moest oversteken met de auto: tussen Deventer en Zwolle is nergens een brug. Zowel bij Olst als Wijhe was ik wel eens met de pont overgestoken, met de fiets, maar met de auto? Ach, in het ergste geval komen we toch weer bij Zwolle uit bij de brug.

Gelukkig bleek de pont bij Wijhe geschikt voor auto's (en, later opgezocht, het veer bij Olst ook).
We parkeerden vóór de pont omdat we dachten er een kiosk te zien waar je iets te drinken zou kunnen kopen. Het bleek een blokhut te zijn met zelfbediening. We namen chocolademelk en een een paar foto's, alvorens we ons in de rij probeerden te voegen om in te schepen. Aangezien we "zij-instromers" waren, hadden de nieuwkomers formeel voorrang, maar iemand in een gele auto liet ons ertussen. Er zijn nog steeds relaxte, vriendelijke mensen! Dank je, als je dit leest!




Zo kwamen we in Wijhe en kozen de richting Raalte. Inmiddels was het wel etenstijd en bij de eerste gelegenheid zochten we een parkeerplaats waar niet meteen de fietsendrager met mijn racefiets ten prooi zou vallen aan woestelingen.
Een avond eerder hadden we met zwager Nico nog heerlijk gedineerd bij Spijshuis Uylenspieghel in Nijmegen, nu aten we bij Lemonade -Food & Drinks- Raalte. Marijke koos een vegetarische gevulde paprika, ik een boerenuitsmijter.


We waren halverwege de avond thuis, maar het wachten was eigenlijk op het bericht dat het uit Frankrijk terugkerende gezin weer thuis was. Dat was toch wel wat later op de avond. Ik heb niet meer buiten gekeken, maar er was dezer dagen een gedeeltelijke maansverduistering.
En zo kom ik bij de Moonlight Sonata (nl) van Beethoven, via een notitie van eventuele ZOZ-onderwerpen.
Op de artieste was ik al eens gestuit via Norwegian Wood by Tina S (14 years old girl). Inmiddels is deze jongedame iets ouder geworden (17 in de clip hieronder), en speelt ze niet alleen meer akoestisch, maar ook in het hard-rock idioom: en daarin zelfs klassieke stukken!

Tina S - Moonlight Sonata (3rd Movement, Ludwig van Beethoven):


De informatie op internet over Tina S is beperkt, maar het viel me op in deze clip dat ze alles uit het hoofd speelt!

Een andere uitvoering vond ik van Valentina Lisitsa (nl), in een meer klassieke setting, en ook uit het hoofd!

Valentina Lisitsa - Moonlight Sonata (3rd Movement, Ludwig van Beethoven):


Wat weer ontzettend vlugge vingers! Toen ik dit afspeelde, zei Marijke: "Hé, dat is de muziek die ze er onder hadden gezet toen ik in 2007 mijn gedicht over het Oranjekanaal mocht voordragen bij RTV Drenthe, in een item over weer bevaarbaar makenl!

Nou staat onder die clip, zoals geplaatst door RTV Drenthe: "Muziek 'If You Were A Sailboat' van Katie Melua, maar dat kan ik er niet in vinden...

zaterdag 5 augustus 2017

170805 - ZOZ - Van foto's en een song

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Vandaag een paar foto's en één song, allemaal met een rivier als onderwerp. We gingen vandaag onverwacht op ziekenbezoek: de patiënt ging niet vanuit het zorghotel naar huis, zoals gepland, maar via een controle weer het ziekenhuis in...
De foto's zijn deze week gemaakt aan de oever van de Waal. Marijke is dicht bij de Waal geboren, en ik fiets ik graag een eind langs de rivier. Ik heb ook iets met vaarwater: de vakanties in mijn jeugd verbleef ik vaak bij mijn grootouders, die vlakbij een kruispunt woonden van drukke kanalen met veel laad- losplaatsen in de buurt.
Soms zitten we nu gewoon een poos ontspannen uit te kijken over het water, naar de schepen, de vogels en de wolken.





We zijn best een beetje melancholiek van de gedachte dat dit straks weer op forse afstand ligt. Bij die stemming past heel goed Yes, The River Knows van The Doors (nl), van het album Waiting for the Sun (nl).
Veel songs van The Doors werden geschreven door de legendarische en eigenlijk ook wel tragische frontman, de absurd jong (27) overleden Jim Morisson (nl). Andere songs werden geschreven door de hele groep, maar deze song is geschreven door gitarist en singer/songwriter Robby Krieger (nl).
Verschillende bronnen leveren ook verschillende tekstvarianten. Vooral in de zin I promised I would drown myself in mystic heated wine zag ik vaak (ook onder deze clip op Youtube) mysticated wine. Op de officiële Doors site vond ik tot mijn spijt geen teksten.

The Doors - Yes, The River Knows

Please believe me
The river told me
Very softly
Want you to hold me, ooo

Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Yes, the river knows

Please believe me
If you don't need me
I'm going, but I need a little time
I promised I would drown myself in mystic heated wine
Please believe me
The river told me
Very softly
Want you to hold me, ooo

I'm going, but I need a little time
I promised I would drown myself in mystic heated wine

Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end
Free fall flow, river flow
On and on it goes
Breath under water 'till the end

The Doors - Yes, The River Knows:


vrijdag 28 juli 2017

170729 - ZOZ - Van kersen en happy

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik fietste deze week weer eens een eindje langs de Waal, waar je in dit jaargetijde aan de ene kant uitkijkt over de rivier en de uiterwaarden, en aan de andere kant over landerijen en boomgaarden, terwijl de bermen gloriëren met bloemen in allerlei vormen en kleuren. Zwaluwen scheren over het gras en soms kun je vanaf de dijk bovenop een ooievaarsnest kijken.

Aan dit genoegen wijdde ik al eens een blog: 160806 - ZOZ - Van fietsen en rivieren, dat begon met uit volle borst: Dolf Brouwers - Eens Zal De Betuwe in bloei weer staan. Daaraan kun je horen dat Dolf Brouwers een geschoold operazanger was.
Als de Betuwe dan uitgebloeid is, komen er hopelijk vruchten. Wij kochten in Tiel, bij een kraam langs de straat, waar we vaker komen, weer een bak grote, heerlijke kersen.
Daar kun je helemaal gelukkig van worden. Ik wel tenminste, en het maakt gulzig.


Onder de noemer "Happy Tiel" is door de jeugd van Tiel, met behulp van het jongerenwerk van Mozaïek welzijnsdiensten een eigen versie gemaakt van het nummer Happy van Pharrell Williams. "Met dank aan Soufiane Touzani, Flipje, wijkagent Otto, woonzorgcentrum Westlede, wijkcentrum Hertogpoort, Johan Cruyff Foundation en het Flipje Museum."

Happy Tiel (Pharrell Williams) - Happy:


In Zuid Korea kennen ze blijkbaar ook kersen. De band NCT 127 lijkt er zelfs een Kersen Bom van gemaakt te hebben. Groter dan een kersen bonbon, en altijd beter dan een kernbom, lijkt mij… (O, dat taalgewoel in mijn hoofd!)

NCT 127 - Cherry Bomb:


Iets melodieuzer dan maar weer, maar we blijven bij de kersen. Nu Amerikaans en met elektronica met de Chromatics

Chromatics - Cherry:


Ook singer/songwriter Eric Donaldson uit Jamaica heeft iets met kersen.

Eric Donaldson - Cherry Oh Baby:


In het steviger Rock 'n Roll veld is de band Starz ook met kersen bezig geweest. Ofschoon de band niet zo bekend is, worden ze door veel bekende artiesten in dit idioom genoemd als voorbeeld en inspiratiebron.

Starz - Cherry Baby:


De onvolprezen J.J. Cale (nl) maakt zijn eigen sublieme muziek van de smaak van kersen.

JJ Cale - Cherry:


En tenslotte een neerlandicus, dichter, schrijver en zanger uit het noordoosten des lands: Willem Wilmink. Hij was interessant genoeg om ook opgenomen te worden in de volgende versies van Wikipedia: Nedersaksisch, Duits, Engels, Frans en Fries.
Ik vond een mooie video, met Willem op de "trekharmonica". De tekst die er op Youtube onder staat klopt niet helemaal volgens mij, dus hier de tekst zoals ik die verstaan heb:

Willem Wilmink - De tijd van de kersen

Die heerlijke tijd, de tijd van de kersen
Als lieflijke merel en nachtegaal zoet
Feesten gaan geven
De meisjes verliefd als nog nooit van hun leven
De jongens verhit van een sombere gloed
Die heerlijke tijd, de tijd van de kersen
De nachtegaal zingt zo verwonderlijk zoet

Het duurt maar zo kort, de tijd van de kersen
Je doet haar twee kersen als oorbellen aan
Je handen beven
De kersen van liefde, ze duren maar even
Ze vallen als bloeddruppels van je vandaan
Het duurt maar zo kort, de tijd van de kersen
De liefste met bloedrode oorbellen aan

Straks komt ook voor jou de tijd van de kersen
Maar al wie er bang is voor liefdesverdriet
Moet daar niet wezen
Ikzelf wou de pijn van de liefde niet vrezen
Zodat ik nog dagelijks tranen vergiet
Straks komt ook voor jou de tijd van de kersen
Bereid je maar voor op het liefdesverdriet

Ik blijf altijd trouw aan de tijd van de kersen
Ik kom de kwetsuur die er toen is ontstaan
Niet meer te boven
Wat vrouwe Fortuna me ooit zou beloven
Al was het de zon of al was het de maan
Ik blijf altijd trouw aan de tijd van de kersen
En het kort avontuur dat nooit over zal gaan

Willem Wilmink - De tijd van de kersen:


zaterdag 22 juli 2017

170722 – ZOZ – Room of Hope

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze keer één videoclip, waarvan ik eigenlijk maar een klein deel wil delen als ZOZ-bijdrage. Het gaat over de officiële opening van de tentoonstelling met de 298.000 kraanvogels ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de MH17, 1000 voor ieder van de 298 inzittenden.
De titel van de tentoonstelling is "Room Of Hope". Zoals in mijn vorige ZOZ-bijdrage vermeld, begon de initiatiefneemster Tjitske Dijkstra met het vouwen van 1000 kraanvogels voor haar bij die ramp omgekomen vriendin en collega Hieke Raap, en nam die actie een grote, wereldwijde vlucht.

Deze symboliek van de kraanvogel komt voort uit een Japanse legende en een Japans meisje, dat in eerste instantie de atoombom op Hirosjima overleefde, maar later overleed aan leukemie. Ze heette Sadako Sasaki (nl). De legende zegt, dat iedereen die 1000 kraanvogels vouwt een wens mag doen.

De video toont eerst (geïntroduceerd door medeorganisator Ingo Leth) de toespraak van burgemeester Eric van Oosterhout, abrupt afgebroken op ca. 8:50, dan, wat ik wil laten horen als muzikale zaterdagse bijdrage, een lied van Martin Korthuis en Eddo Pol, en vanaf 12:20 een toespraak van Siep Raap, broer van de omgekomen Hieke Raap. De video is gemaakt door Rene Posthuma, die journalistiek bezig blijkt te zijn in Emmen, en het "Mensenpark", zoals de oude dierentuin nu wordt aangeduid, regelmatig als onderwerp kiest.

De titel van de gehele video is: "Room of hope 298000 origani kraanvogels ter nagedachtenis aan de MH17 Mensenpark Emmen 2017".
Het lied is getiteld Sadako Sasaki, de Groningse tekst is van Martin Korthuis. Hij kende Hieke Raap, vriendin van zijn vrouw Tjitske Dijkstra, en legde hiermee de verbinding tussen de symboliek van de kraanvogels en de emoties na de ramp met de MH17.
Ik heb geprobeerd een vertaling te maken voor wie de prachtige Grunniger toal niet verstaat.

sadako sasakisadako sasaki
  
sums dink ik dat soldoatensoms denk ik dat soldaten
dei ien n oorlog binnen vaalendie sneuvelden in een oorlog
nait onder widde kruzenniet onder witte kruisen
mor kroanvogels binnenmaar kraanvogels zijn
zai roupen aal tiedenze roepen steeds berichten
hur haise stemmen ien hur vlugthun hese stemmen in hun vlucht
doarom kieken wiedaarom kijken wij
noar de blaauwe lugtnaar de blauwe lucht
  
doar, t ligt van de schemerdaar, in het schemerlicht
vlaigen de vogels veurbievliegen de vogels voorbij
n lege ploats in heur middeneen lege plaats in hun midden
is dat de plek veur mieis dat de plek voor mij
  
ik wait dat soldoatenik weet dat soldaten
dai ien n oorlog binnen vaalendie sneuvelden in een oorlog
nait onder witte kruzenniet onder witte kruisen
mor kroanvogels binnenmaar kraanvogels zijn
zai roupen aal van vèrze roepen al van verre
hur laive stemmen ien hur vlugthun lieve stemmen in hun vlucht
en doarom kieken wieen daarom kijken wij
ien de blaauwe lugtin de blauwe lucht
  
doar, t ligt van de schemerdaar, in het schemerlicht
vlaigen de vogels veurbievliegen de vogels voorbij
n lege ploats in hur middeneen lege plaats in hun midden
is dat de plek, bestemd veur mieis dat de plek, bestemd voor mij
en as ik de hemel zol bevolkenen als ik de hemel zou bevolken
veurbietrek ien de schemerhaidvoorbijtrek in de schemering
joa, din zal ik oet de verre wolkenja, dan zal ik uit verre wolken
din roup ik, (dei ik aagterlait)dan roep ik, (die ik achterliet)

Martin Korthuis en Eddo Pol – Sadako Sasaki:


Dit lied en "stil (17 juli 2014)", ook over het verlies door de MH17-ramp, staan op de CD "nij" (nieuw) van Martin en Eddo, die ik van Martin kreeg toen we elkaar spraken in de tentoonstelling.

"stil (17 juli 2014)" eindigt met de regels:

daank tie, dastoe hier wastdank je, dat jij hier was
daank tie, dastoe bie ons waastdank je, dat je bij ons was
daank tie, dizze daagdank je, deze dag

zaterdag 15 juli 2017

170715 – ZOZ – Van Kraanvogels en MH17

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Het is 3 jaar geleden dat 298 mensen omkwamen toen Vlucht MH17 uit de lucht geschoten werd. Zal de ware toedracht ooit helemaal helder worden? Zullen de daders ooit berecht worden? Ik vrees van niet. Er zijn, denk ik, te machtige schuldigen op de achtergrond, die de fysieke daders uit eigenbelang beschermen.

De rouw bij de nabestaanden zal blijvend zijn, en zwaarder wegen naarmate gerechtigheid uitblijft. Het enige dat mogelijk is, is herdenken, en dat gebeurt alom, op verschillende manieren.
In Emmen wordt zondag 17 juli een bijzondere expositie geopend ter nagedachtenis aan de 298 slachtoffers van de MH17. Voor elk slachtoffer zijn 1000 (duizend) kraanvogels gevouwen, door mensen van over de hele wereld. Dit is het item van RTV-Drenthe hierover.

Expositie in oude dierenpark voor MH17-slachtoffers:


Meer achtergondinformatie kun je hier lezen, en deze eerdere publicatie geeft nog meer inzicht in de symboliek van de kraanvogel.

De initiatiefneemster, kunstenares en docente Tjitske Dijkstra, werd overweldigd door de vele kraanvogels die ze toegestuurd kreeg.
Collega kunstenaar Ingo Leth heeft een galerie in het entreegebouw van de voormalige dierentuin, en ontplooit in Emmen veel mooie initiatieven. Ook schilderde hij om persoonlijke redenen onlangs 1000 kraanvogels. Hij hielp Tjitske om een tentoonstelling mogelijk te maken van al die kraanvogels. Ze worden niet zomaar neergelegd of opgehangen!

De actie trok ook landelijk aandacht, ontdekte Marijke. Ingo werd er over geïnterviewd door Tijd voor MAX op Radio 5. De aankondiging begint op 1:14:35 en het loopt ongeveer door tot 1:19:15.

Frenk van der Linden, die een documentaire Rouwen en leven na de MH17 heeft gemaakt die 16-7 wordt uitgezonden, noemt op dat moment, vanwege de plek waar de MH17 neerkwam, zonnebloemen als symbool.
Ik vond een song van Paul Weller, waarvan de tekst gaat over gemis en zonnebloemen.

Paul Weller – Sunflower:


Marijke vond de song die daarna kwam, van Courtney Marie Andrews, indrukwekkend en bijpassend. Ik pikte de tekst van haar site, haar album heet ook Honest Life. Tja, honest betekent zoveel als eerlijk en rechtschapen. Hoe rijm je dat met de MH17-daders, op alle niveau’s…?

Honest Life

All I’ve ever wanted was an honest life,
To be the person that I really am inside,

To tell you all the things that I did that night,
Sometimes it just ain’t easy to live an honest life.

All I’ve ever needed was a little time to grow,
A little time to understand all the things that I know,
So I can listen to you lovingly instead of getting up to go.
Some people take a little more time to grow.

Right when you have it all figured out,
Life comes to throw you another doubt,
But my head’s up high, and I ain’t got nothing but time,
To work at living an honest life.

All I’ve ever asked for was a way to understand,
All of life’s lessons the best that I can,
How to be honest, how to be wise, and how to be a good friend,
Some things take a lifetime to fully understand.

Right when you have it all figured out,
Life comes to throw you another doubt,
But my head’s up high, and I ain’t got nothing but time,
To work at living an honest life.

Ik vond veel clips, moeilijk kiezen. Er bleven twee over. In de eerste is ze solo, acoustisch.

Courtney Marie Andrews - Honest Life (live, acoustisch):


In de tweede speelt ze live met een band in de rumoerige omgeving van de Tractor Tavern in Seattle, en daar benadert ze clip van het album, waar je alleen de hoes ziet.

Courtney Marie Andrews - Honest Life (Live at Tractor Tavern, Seattle):


Toen ik dacht aan muziek over een vliegramp, kwam als eerste tevoorschijn Ebony Eyes, een hit van The Everly Brothers. Ik realiseerde me nu, dat het geschreven is door John D. Loudermilk, een andere bewoner van mijn geheugen...
Het is opgenomen tijdens de militaire dienst van de Everly Bros, en ze nog wel eens heen en weer vlogen en ook zo hun jonge relaties hadden. Toch blijft het een soort smartlap, of tearjerker. Soms helpen tranen een beetje.

Everly Brothers - Ebony Eyes:

zaterdag 8 juli 2017

170708 - ZOZ - Van Steelguitar en Melancholie

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Als je aan het grasduinen bent op internet, en dus ook op Youtube, kom je dingen tegen die je aandacht trekken. Deze keer zag ik een man op een openlucht-podium zitten met een pedal steel gitaar. Omdat ik het geluid van dat instrument zo prachtig vind (bijna net zo mooi als de dobro), moest ik wel even luisteren. Ik vond de titel ook wel een mooie vondst: Don't You Ever Get Tired Of Hurting Me (Jannes zou zeggen: Ga maar weg!...), maar deze uitvoering is instrumentaal.

Robby Turner (Steel Guitar) - Don't You Ever Get Tired Of Hurting Me:


Ik schreef "Robby" terwijl hij bij de clip "Robbie" wordt genoemd. Bij het zoeken naar info zag ik dat de naam Turner veelvuldig met beide voorkomt, maar van geen van deze twee vond ik iets op Wikipedia. Bij "Robbie" zie ik steeds een Drag Queen, waarover meer in de Huffington Post.

Ik vond een biografie over gitarist Robby Turner. Hij kwam uit een muzikaal gezin: zijn ouders Doyle Turner (steel gitaar) en Bernice Hilburn Turner (ritmegitaar en zang) speelden in een vroege versie van de begeleidingsband van de legendarische Hank Williams (nl) (niet te verwarren met zijn zoon jr. en kleinzoon III e.a.).


Doyle Turner werd geboren in 1922, Bernice Hilburn in 1927. In 1944 trouwden ze, nadat ze elkaar ontmoet hadden bij een band. Begin 1945 sluiten ze zich aan bij Hank Williams en The Drifting Cowboys, nadat anderen de band hadden verlaten. Veel muzikanten werden opgeroepen voor militaire dienst, daaardoor was er veel verloop. Eind 1946 verlaten ze de Cowboys. Dat was voordat Hank Williams echt doorbrak.
Ik heb uit die tijd geen clips gevonden, maar deze past wel bij de vorige titel, en lijkt me muzikaal vergelijkbaar. Ht is een zeldzame live opname uit 1952.

Hank Williams - Cold Cold Heart (live 1952):


Terug naar de zoon van Doyle en Bernice en zijn steel guitar, maar eerst nog even die song.
Die is geschreven door Hank Cochran (nl). Ik kende wel de naam Eddie Cochran (nl). Ze blijken samen te hebben opgetreden als The Cochran Brothers, maar ze waren geen familie. En ze zijn te vinden op JoetJoep: twee songs voor de prijs van één…!

The Cochran Brothers - Two Blue Singin Stars & Mister Fiddle (1955):


Eddie Cochran had hits als Summertime Blues, C'mon Everybody, en Three Steps to Heaven, die nog naklinken in mijn geheugen. Eddie is in 1960 verongelukt.

Hank Cochran is een productieve songwriter geworden, die achter veel heel grote hits van grote sterren (zoals Patsy Cline - I Fall To Pieces en Burl Ives - A Little Bitty Tear) verborgen is gebleven. "Don't you ever get tired" werd in 1965 als eerste tot hit gemaakt door Ray Price (nl). Wie een vocale uitvoering zoekt, er zijn er vele op JoetJoep...

Robby Turner heeft ook al zo'n enorme reputatie opgebouwd: hij heeft allerlei genres gespeeld, uiteraard country, maar ook rock, jazz, blues en pop. Ik vond een lijst met credits, met welke artiesten hij heeft gespeeld en getourd. En toch bleef hij buiten de spotlights...
Op zijn zesde drumde hij in de band van zijn vader, en op zijn twaalfde speelde hij steel-guitar, net als zijn vader!

Hij werd (veel later) gevraagd voor "The Highwaymen" (nl) - (Waylon Jennings, Willie Nelson, Johnny Cash & Kris Kristofferson). Dat was het begin van zijn grote vriendschap met Waylon Jennings (nl).
Ik vond deze van hen samen: de song 'Til I Gain Control Again (nl). De eerste die er een hit mee scoorde was Emmylou Harris (nl).
Aan het eind van de video vertelt Waylon nog even door, o.a. dat hij een verjaardagskaart gekregen heeft van Bernice, de moeder van Robby.

Waylon Jennings Featuring Robby Turner-Til I Gain Control Again (1993):


Terug naar Hank Cochran. Hij legt hier de vinger op een vaak voorkomende zere plek. Bij een scheiding gaan sommige ouders over tot het, tegenover de kinderen, verguizen van de andere ouder. Er blijkt dan van de ex-partner nooit iets gedeugd te hebben, en de kinderen worden opgezadeld met een loyaliteitsconflict...

Hank Cochran - Speak Well Of Me To The Kids:


zaterdag 1 juli 2017

170701 - ZOZ - Van Marja, Koffie en Piep'n

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

De hele week had ik al "Juffrouw Nifterink" in gedachten, die geniaal opgebouwde tekst van Simon Carmiggelt, gezongen door Robert Long, maar in mijn ZOZ 193 had ik 'm al geplaatst, samen met andere songs uit het project "Zing je moerstaal", zo constateerde ik.
Tegelijk vond ik tussen mijn bestanden een foto, die ik een tijd geleden bij een bouwmarkt had genomen, omdat ik een bekende naam zag. Dat gaf me dus het onderwerp voor Plan B.


Nederlandstalig kom je dan uit bij Rita Corita of VOF De Kunst.

VOF De Kunst - Eén kopje koffie (Op Volle Toeren):


Voor een rondje langs de horeca "in Stad", Groningen dus, sluiten we ons aan bij Rooie Rinus en Pé Daalemmer.

Rooie Rinus en Pé Daalemmer - Koffie in de wind:


In dit "laid" wordt gezongen over de geur van de suikerfabriek (als ik er aan denk ruik ik het!), Ouwerkerk (toen burgemeester) en de 5 schoorstenen (vief piep'n) van de Hunzecentrale, die vele jaren beeldbepalend waren als je de stad naderde. Op 25 april 1998 werden onder grote belangstelling de vijf pijpen opgeblazen, wat veel losmaaakte.

Hunzecentrale - Vallende pijpen:


Onder andere RTV-Noord besteedde ruim aandacht aan deze gebeurtenis. Zo kreeg de Groningse band Ouwerkerk, genoemd naar de studio van groepslid Bert Hadders, het verzoek er een Groningstalig lied over te maken. Dat werd: "Piep'n liggen plat". Bert Hadders schreef de muziek, de tekst werd geschreven door Cobi de Jonge (vaak onjuist geschreven als Coby), toen lid van dezelfde dichtersgroep als ik en later ook Marijke. Het lied verscheen op een CD met 5 nummers van verschillende schrijvers en uitvoerenden.
Cobi was later ook onze trouwambtenaar, met fragmenten uit onze gedichten in haar toespraak.

Ouwerkerk - De Vief Piep'n (Piep'n liggen plat):


Terug naar de koffie. Misschien wel het bekendst is het satirische nummer The Coffee Song, dat doet alsof er in Brazilië niets anders te drinken is dan koffie, en dat de dochter van een politicus beboet werd omdat ze water dronk. De eerste uitvoering was Frank Sinatra - The Coffee Song, maar ook de covers Osibisa - The Coffee Song (1976) en The Muppets - The Coffee Song (altijd tumultueuze humor) staan al in Marja's Zwijmeloverzicht.

Dat humor ook in klassieke muziek kan, zelfs bij J.S. Bach, ontdekte ik door deze zoektocht naar muziek over koffie.
Wikipedia.nl geeft over deze cantate, Schweigt stille, plaudert nicht, (vrij vertaald: wees stil, babbel niet) beter bekend onder de naam Koffiecantate, o.a. deze samenvatting van het verhaal: De cantate gaat over een man, Herr Schlendrian (Mijnheer Luiwammes), die zich erover beklaagt dat zijn dochter Lieschen verslaafd is aan koffie. Wat Herr Schlendrian ook probeert, het lukt hem niet om zijn dochter van de koffie af te krijgen. Pas wanneer dochter een echtgenoot wordt beloofd in ruil voor de belofte geen koffie meer te drinken, stemt de dochter toe geen koffie meer te drinken. Maar in het huwelijkscontract laat ze een clausule opnemen, die haar toestaat net zoveel koffie te drinken als zij wil.
De Engelse Wikipedia geeft meer info over de opbouw van deze cantate.

Ik koos een uitvoering door het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir o.l.v. Ton Koopman.
Opmerking vooraf: dit stuk duurt 25½ minuten.

Ton Koopman - Schweigt stille, plaudert nicht; J S Bach, BWV 211 (Kaffeekantate):


Voor wie meer van Jazz houdt vond ik de song Black Coffee, in 1949 een hit voor Sarah Vaughan; met een link naar de tekst.

Sarah Vaughan - Black Coffee:


zaterdag 24 juni 2017

170624 - ZOZ - Van Linkse Honden en Aardbevingen

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Ik eindigde mijn vorige ZOZ met (volgens een van de reacties, de "eeuwige linkse hond") Freek de Jonge, als katalysator bij protesten tegen de laksheid van de Nederlandse overheid, en de obstructie van de NAM, bij de afhandeling van schade aan woningen, gemoedsrust en perspectief van inwoners door de ongebreidelde gaswinning aldaar.

Reeds in 1986 betoogde Meent van der Sluis (PvdA) dat er verband moest zijn tussen de aardbevingen en de gaswinning in Noord-Groningen. In 2013 (27 jaar later) moest zijn felste bestrijder, de toenmalige NAM-woordvoerder Frank Duut (VVD etc., etc.), toegeven dat van der Sluis gelijk had met het verband, maar probeerde zich te redden met "dat de theorie niet klopte". In 2015 moest hij nog eens door het stof voor de kwalificaties die hij van der Sluis had toegevoegd, teneinde zijn politieke ambities te kunnen voortzetten.

Hoe erg is dat: veel mensen die hier hun hele leven al wonen en werken, maar nu in de basis van hun bestaan worden bedreigd? Die zich gedwongen zien om hun veilig gewaande huis of boerderij te zien instorten, of te verlaten om het gesloopt te zien worden? Of te leven met de constante angst dat hun huis zal instorten, hun leven psychisch en economisch totaal naar de bliksem zien gaan, en zich daarmee maar moeten zien te redden, omdat de overheid geen poot uitsteekt en de NAM schadeherstel traineert?
Dan laat ik gegoede lui die hier komen rentenieren, nog buiten beschouwing.

Beeldbepalende monumenten staan op instorten, maar de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed" vindt dat Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen..
Hoe cynisch kun je het maken?
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier voor miljarden uit de grond gepompt is en nog steeds wordt, zijn er geen miljoenen beschikbaar om veiligheid te verschaffen en de schade te herstellen!

Freek de Jonge is 1 jaar en 4½ maand na mij geboren, in Westernieland, in Noord-Groningen dus. Op 30 km van mijn geboorteplaats en 7 km van Eenrum, waaraan mijn vorige ZOZ gewijd was. Ik denk dat Freek de Jonge zich meer betrokken voelt door zijn geboortegrond dan door zijn "linksigheid", al wordt Neerlands Hoop ook wel "sociaal geëngageerd" genoemd.

Tja, ik vond nog een "heel links" lied van Neerlands Hoop. Ik proef er de tijdgeest in van de jeugd van Freek en mij. Men was preuts en sexuele voorlichting joeg ouders blijkbaar schrik aan - het kon kinderen op "slechte" gedachten brengen. Ik herinner me die sfeer, het heeft velen lang achtervolgd, en Freek was ook nog de zoon van een dominee. Alles wat refereerde aan sexualiteit buiten het formele en kerkelijk bevestigde hetero-huwelijk was "Sodom en Gomorra"!
Er is geen mooi filmpje bij, maar het orale tijdsbeeld is beeldend genoeg...

Neerlands Hoop - De harde waarheid:


En ach, is dit links gedoe, of kun je het ook een smartlap noemen? Ik had dit nummer nog in mijn herinnering van Neerlands Hoop, van de "dubbele Panama LP", hier zingt hij samen met Boudewijn de Groot, waarvoor hij o.a. De vondeling van Ameland schreef.

Freek de Jonge en Boudewijn de Groot - Elsje:


Evengoed, Freek de Jonge heeft vanaf 1970 elk jaar een nieuwe show uitgebracht, wat op zich een prestatie mag heten. Daarnaast heeft hij 7 boeken geschreven, en nog zo het een en ander gepresteerd. Hij is met vele prijzen geëerd voor deze "linkse hobbies".
Hij was de eerste Nederlandse cabaretier die een "rode draad" in zijn shows introduceerde en gebruikte vaak een "running gag", een grap die steeds terugkomt.
Het duo Neerlands Hoop (in bange dagen) viel in 1979 uiteen. De oorzaak was het voortdurend op elkaars lip zitten en verschil van inzicht over de verdere ontwikkeling. Het lijkt mij wel enigszins ironisch, dat volgens zeggen Bram Vermeulen meer een muzikale richting wou inslaan, en dat Freek uiteindelijk steeds meer met muziekinstrumenten werd gezien, omringd door goede muzikanten.
Als voorbeeld zijn samenwerking met de Nits (tot mijn verbazing niet in de ZOZ-lijst!), samen "Frits".

Freek de Jonge en de Nits (Frits) - Dankzij de dijken:


Freek had, samen met Robert Jan Stips (en) in 1997 een nr.1 hit in de Top 40 met "Leven na de dood". Dat is een bewerking van het Bob Dylan-nummer "Death is not the end" uit het album van 1988 - "Down In The Groove".

Freek de Jonge - Leven Na De Dood Live, 1997:


De tekst bevatte verwijzingen naar actualiteiten van toen. Engels rundvlees was verdacht door de "gekke-koeienziekte". De boot uit Tirana verwees naar het verdrinken van 83 bootvluchtelingen (nu verdrinken honderden vluchtelingen en haalt dat nauwelijks het nieuws, en zijn er mensen die ze liever laten verdrinken dan dat ze Europa bereiken...). Seedorf miste voor Oranje twee strafschoppen. Aids joeg iedereen angst aan, en werd vooral gezien als een probleem onder homosexuele mannen, die dus gemeden werden "als de pest".
Ook verwijst Freek naar zijn vader, die predikant was en inmiddels overleden: "Volgens mijn vader in de hemel is het alle dagen feest, en mijn vader kan het weten, want die is er geweest". Ik heb iets dergelijks...

Ik vermoed dat Bob Dylan (nl) het heeft geschreven heeft na zijn bekering tot het christendom, de tekst lezend. Van Bob Dylan zelf vond ik 'm niet, wel versies met de Australiër Nick Cave (nl), al of niet als Nick Cave and the Bad Seeds (nl). Ik koos een live versie uit "MTV Most Wanted 1995", met Kylie Minogue (nl), Shane MacGowan (nl), Mick Harvey (nl) en Blixa Bargeld (nl). De laatste zag ik in mijn ZOZ 239 nog langskomen als lid van Einsturzende Neubauten (nl).

Nick Cave and the Bad Seeds and Kylie Minogue - Death is not the end:


zaterdag 17 juni 2017

170617 - ZOZ - Van aardappels en kunst

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Marja.

Deze week was een week van nagenieten. Zondag waren we, tengevolge van een spontane wisselwerking, bij de opening van de nieuwe tentoonstelling in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.
Zou er in deze uithoek van het land belangstelling zijn voor kunst? De galerie bestaat bijna 11 jaar, en trekt elk weekend een flink aantal bezoekers met interesse voor figuratieve kunst. Wij waren al lang van plan er een keer naartoe te gaan; Marijke is al een tijd op Facebook bevriend met de galeriehoudster, Ankie Onnes.

De titel van de nieuwe tentoonstelling is: "Doar bluit mien eerappellaand" (Daar bloeit mijn aardappelland), en daar herken je meteen de titel van een lied van Ede Staal in.
Zijn eerste album werd (mede-)gesponsord door het Coöperatieve, wereldwijd in aardappelproducten doende bedrijf Avebe. Daaraan is dit lied te danken en het kwam aldus op "Mien Toentje". (De in Winschoten geboren Max Dendermonde schreef bij het jubileum van Avebe in 1979 de bedrijfsgeschiedenis "Hoe wij het rooiden").

Ik liet Ankie weten dat de muziek van Ede mij vaak raakt, en dat dat me geïnspireerd had tot een gedicht. Ze vroeg toen of ik het bij de opening wou voordragen, omdat het haar raakte. En zo stond ik 2 dagen later voor een behoorlijk publiek…!

Het gedicht is ontstaan toen het thema van onze toenmalige dichtersgroep was: "Het gevoel dat muziek geeft". Ik had de muziek van Ede Staal ontdekt, en realiseerde me, dat mijn vader ook in Gronings gesproken zal hebben. Het lukte me niet, tot ik bedacht dat het niet in het Nederlands kon, maar in het Gronings moest!
Het gedicht Stem en de vertaling zijn te lezen op onze website.

Ik mocht als eerste aan de bak, gevolgd door een muzikale bijdrage van Tria Martina, daarna de speech van Gerard Backx, CEO van aardappelconcern HZPC.

Tria Martina bestaat uit: Jelmer Dijkstra bas, Martina Huinder (fb) zang, en Theo Onnes gitaar. Ze hebben flink op het lied van Ede Staal geoefend, want gewoonlijk is hun repertoire Engelstalig, een enkele keer Nederlands, maar op dringend verzoek van Ankie is dit hun eerste Grunniger laid!
Ik vind dat ze het voortreffelijk gedaan hebben! (De tekst komt na de clip).

TriaMartina - Doar bluit mien eerappellaand:


Doar bluit mien eerappellaand - Ede Staal
(Daar bloeit mijn aardappelland)

Eerst was er veen en alles onbegoanboar,
t Laand was sjompeg1 en gain mens dij kon der wonen,
Toun kwam de tied van törfgroaven en van toumoaken2,
Van aarmou at men pankouk, broene bonen.

Doar liggen de baauwten3 en de boerderijen,
Doar bluit mien eerappellaand,
Doar woar het vrouger krabben en knooien4 was,
Want alles ging nog mit haand,
Doar roazen nou nijmoodse rudermesienen5,
Op klaai, op zoavel6 en zaand,
Doar baauwen7 de boeren al generoaties laang,
Op t Drentse en t Grunneger laand.


Men gruif8 kenoalen en daipen9, monden, wieken10,
En deur de bolsterloag11 kwam mizze12 en ook zaand.
Toun gingen veur t eerst de eerapppels doar bluien,
Wat eertieds dale13 was, dat is nou vruchtboar laand.

t Liekt zo mooi, dat laand mit aal zien kleuren,
Ze stoanen in blui: t is lila, roze en wit,
As bie haarstdag14 de luchten zwoarder worden,
Din gaait allinneg15 nog om wat der onder zit.

Gedeeltelijke ondertiteling:
  1. sjompeg : moerassig
  2. toumoaken : ontginnen
  3. baauwte is een specifiek soort grond, voorkomend op de grens van de Veenkoloniën en het Oldambt. Het bevat veel zand, ligt hoger dan normaal; afgegraven veengrond. Ook: geploegde akker
  4. krabben en knooien : zwaar zwoegen
  5. nijmoodse rudermesienen : moderne rooimachines
  6. zoavel : zavel
  7. baauwen : telen, verbouwen
  8. gruif : groef (vt van graven)
  9. diepen : natuurlijke of gegraven watergangen, met voldoende diepte voor scheepvaart
  10. monden en wieken (of wijken): zijkanalen voor de afvoer van water en turf
  11. bolsterloag : bonkaarde of bolster
  12. mizze : mest
  13. dale : dalgrond
  14. bie haarstdag : in het najaar
  15. allinneg nog : louter

Ernst-Jan Schaap (fb) heeft de niet alleen de muziek, maar bijna de hele opening opgenomen: Galerie Het Raadhuis, Eenrum - Doar bluit mien eerappellaand.

Nu even een collage van schilderijen, een willekeurige greep uit de tentoonstelling. De foto's komen van Jan-Pieter Wind (fb), Marijke, en van de affiche van de galerie.


Deze twee vond ik grappig bij elkaar passen qua inhoud:


Eén schilderij deed me (visueel) denken aan de hoes van het album "Animals" van Pink Floyd...


Bij die landschappen zag ik mezelf in gedachten weer achter de ploeg lopen van "Oom", de broer van mijn stiefvader, waar ik wél goed mee kon opschieten.
Maar dat was "vrouger", ik was zo omstreeks 15 jaar.
Ankie noemde het al even toen ze mij introduceerde:
Vrouger, vrouger,
Wat gaait de tied toch vlug,
Pas as ie older worden,
Ja, din komt alles terug

Ede Staal - Vrouger (Houwerzijl ± 1965):


(Ja, Melody had 'm al in ZOZ 201, andere clip).
Dat Ede Staal's muziek ruim 30 jaar na zijn dood nog altijd heel populair is, ook bij andere (streektaal-)artiesten, moge blijken uit de lijst met "covers" die RTV-Noord heeft opgesteld. En volgens mij komen er nog steeds nieuwe bij.
Ede schijnt overigens maar zo'n 20 keer opgetreden te hebben; er werd wel eens gezegd "dat ze hem het podium op moesten schoppen". Hij werd vooral bekend via Radio Noord, daardoor zijn er ook weinig "live" beelden. Eén optreden staat in elk geval op Youtube: Ede Staal - Concert RTV Noord 1984, met zijn vaste begeleider Henk Bemboom. Wikipedia verwijst abusievelijk naar de oprichter van Ponypark Slagharen, maar de musicus behoorde tot een van de vroege bezettingen van Black Lake. Toen de band net succes begon te krijgen, verongelukte zijn collega Koos Bloemsma, die de Flowertree Studio had opgericht. Henk werd mede-eigenaar van de studio. De eerste twee albums van Ede Staal zijn daar opgenomen.

En dan lees ik vandaag weer iets dat me boos maakt. Rutte praat in Appingedam met actiecommité's, en tegelijk ligt er een geheim rapport van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed", waarin staat:
Monumenten en beeldbepalende panden in het aardbevingsgebied die niet meer te redden zijn, moeten als ruïnes toch behouden blijven voor Groningen.
Een kwestie van geld begrijp ik: terwijl hier miljarden uit de grond gepompt zijn, zijn er geen miljoenen beschikbaar om de schade te herstellen!

Inmiddels was, onder aanvoering van Freek de Jonge, al eerder een lied van Ede Staal aangepast en ingezet tegen de aardbevingsschade door de gaswinning...


Nou maar hopen dat Galerie Het Raadhuis blijft staan; ze zitten geloof ik niet in de directe gevarenzone, en buiten de competentie van de "Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed"...