...en Niklas "logeert" hier ook. (v/h dwarsbongel.web-log.nl en niklas.web-log.nl)

zaterdag 21 april 2018

180421 - ZOZ - Van oude mannen en rivieren

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zoals in mijn vorige ZOZ aankondigde, ben ik inmiddels 75. We hebben mijn verjaardag doorgebracht in de omgeving van de Waal.


Zo kwam het thema Ol' Man River in mijn gedachten, het wereldbekende lied uit de musical Show Boat uit 1927, met muziek van Jerome Kern en tekst van Oscar Hammerstein II (nl).

De Cotton Blossom was een varend theater, en de musical volgt het leven van de artiesten, toneelknechten en dokwerkers aan boord, met thema's als raciale vooroordelen en tragische, langdurige liefde.
De musical laat het contrast zien tussen het harde, zware leven van Afro-Amerikanen en het eeuwige, onbezorgde stromen van de Mississipi (nl).
"Ol' Man River" wordt gezongen vanuit het gezichtspunt van een zwarte dokwerker.

De beroemdste versie werd gezongen door Paul Robeson (nl). Hij was een van de eerste zwarten op Rutgers College, en blonk uit zowel sportief als intellectueel. Hij studeerde vervolgens op Columbia University.
Hij werd beroemd door wat hij zowel op cultureel gebied bereikte als door zijn activisme voor burgerrechten. Dat laatste bezorgde hem ook een plaats op de "zwarte lijst" tijdens het McCarthyisme (nl).

Paul Robeson - Ol' Man River:


Een bas als solist was heel ongebruikelijk in een musical, meestal was het een tenor of een bariton, maar dit lied komt het best tot zijn recht met zo'n donkere stem. Veel zwarte zangers hebben het op hun repertoire, zoals Sammy Davis Jr. (nl): Sammy Davis Jr - Ol' Man River.

William Warfield heeft ook in een paar producties van Showboat gezongen: hier zingt hij "Ol' Man River" in het Duits en in het Engels op een Schiller Institute Conference, een internationale politieke en economische denk-tank, onderdeel van het politieke en culturele netwerk Larouche Movement.

William Warfield - Ol' Man River, sung in German!:


Een heel eigen interpretatie komt van Billy Stewart (nl): Billy Stewart - Ol' Man River.

Dat ook een vrouw dit lied soulful kan brengen, bewijst Aretha Franklin (nl) tijdens een bijeenkomst in 1994 met president Clinton.

Aretha Franklin - Ol' Man River:


De op 30-jarige leeftijd bij een vliegtuigcrash omgekomen folk/rock singer-songwriter Jim Croce (nl) heeft het ook opgenomen: Jim Croce - Ol' Man River.

Tot mijn verbazing vond ik een opname door een zangeres waarvan ik de naam nog ken van de plaatjes die in mijn jonge jaren bij kauwgum zaten. Ze was toen bekend als filmster: Rosemary Clooney (nl). Ze is, net als ik, ook wat ouder geworden: Rosemary Clooney Ol Man River.


Er zijn ook nogal wat instrumentale interpretaties opgenomen, die vinden we onder de algemene noemer jazz. Bijzonder virtuoos vind ik de versie van gitarist Django Reinhardt (nl), onmiskenbaar met zijn Quintette du Hot Club de France (nl), dat hij oprichtte samen met violist Stéphane Grappelli ( nl): Django Reinhardt - Ol' Man River - Paris, 14 November 1947.

Pianist Oscar Peterson (nl) speelde het ook, met zijn trio: Oscar Peterson: Ol' Man River.
Een orgel is geen algemeen gangbaar instrument in de jazz, maar Jimmy Smith (nl) is een uitzondering met zijn Hammond-orgel (nl), hier met orkest.

Jimmy Smith - Ol' Man River:


Ook de man waarmee ik mijn eerste Zwijmel plaatste, nam "Ol' Man River" op in zijn privé-studio. Voor mijn Zwijmeldebuut had ik al meermaals iets van hem op mijn blog laten horen: hij speelt "alle" gitaargroepen uit mijn jeugd na!

Eugene Mago - Ol' Man River (The Spotnicks variation):


En zo stroomde de muziek langs, zoals de rivier langsstroomde terwijl we genoten van een paar heerlijke dagen in de omgeving waar Marijke geboren is, waar oude en recente herinneringen aan lief en leed ons omringden. We hadden onze uitstapjes met ons tweeën, naar Persingen en plekken bij de rivier, naar het graf van Marijke's ouders.


En we hadden mensen om ons heen die ons dierbaar zijn. Zoals zwager Nico, die ons fotografeerde bij een niet-geplande, maar zeer gewaardeerde ontmoeting. We aten op mijn verjaardag bij Zarzuela, het restaurant van neef Hein, samen met Nico en (schoon)zus Yolande. Jammer dat we er niet dichterbij wonen...


Nu zijn we weer thuis en het is mooi weer, we zaten alweer tot donker in de tuin!
Merel, maan en vleermuizen:

zaterdag 14 april 2018

180414 - ZOZ - Van melancholie en raadsels

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Dezer dagen heb ik redenen om terug te kijken, want ik hoop de 75 jaren vol te maken, maar het wordt geen groot feest. Er is veel gebeurd, er zijn veel vragen onbeantwoord gebleven, en zullen ook altijd onbeantwoord blijven.
Nee, niet de vraag waarom juist mijn vader ziek moest worden en bijna een maand na mijn eerste verjaardag moest overlijden, een week voordat hij 28 werd: dat is het leven. Wel, hoe mijn leven geweest zou zijn als hij was blijven leven: dat het heel anders geweest zou zijn is evident, niet hoe anders.
Een vraag die misschien nog wel opgelost kan worden, gaat over het huis waar ik geboren ben. Na de begrafenis van mijn tante reden we langs een nostalgische route naar huis. Eerst langs het graf van mijn vader, dan langs zijn geboortehuis, en vervolgens langs mijn geboortehuis. Dat alles binnen 15 kilometer.

Mijn geboortehuis staat er nog, maar is in de loop der jaren uiteraard veranderd. Ik heb het wandbord met de foto van toen, en het telegram over mijn geboorte naar de ouders van mijn moeder is er ook nog.

Twee foto'tjes van mijn trotse ouders. Het is de enige foto waar ik met mijn vader op sta; ik vermoed dat hij hier al ziek was.

Ondanks de oorlog was het blijkbaar nog mogelijk om een aantal babyfoto's te maken.

Toen ik mijn eerste verjaardag vierde, lag mijn vader in het ziekenhuis. Hij stuurde mij een ansichtkaart, die mijn moeder uit mijn kinderknuistjes heeft gered en weer gladgestreken.
Ter gelegenheid van die verjaardag had mijn moeder voor mijn vader een "statiefoto" van me laten maken, met mijn babykrul. Daarna ging de babykrul er af.
De foto was mislukt, dus werd er een nieuwe gemaakt - zonder babykrul. Maar die was pas klaar toen mijn vader al was overleden...

Ik ging pas laat lopen. Mijn moeder vertelde dat een neef van haar op visite was, die vroeg of ik al kon lopen, ik was immers al meer dan een jaar? Nee, nog steeds niet, zei mijn moeder. Toen die oom wegfietste en nog net in de verte te zien was, deed ik mijn eerste zelfstandige stapjes, met een schaterlach!
Rond dat huis was het goed toeven. Kijken naar de geit en de konijnen die blijkbaar soms losliepen. Het huis was in tweeën gedeeld, het andere gezin - van Es of zo iets - had twee kinderen. Ze zitten op dat laatste foto'tje samen in de andere teil. Het meisje herinner ik me als Cobi, ik heb geen naam van haar broertje. Ik was 4 toen we van hier verhuisden. Ik heb de laatste jaren nog wel eens gezocht, maar geen aanknopingspunt gevonden.

Het huis ziet er inmiddels heel anders uit. Het was opgebouwd met witte bakstenen met randen rode baksteen ertussen. Nu is het geel gepeisterd. In de loop der jaren is het verborgen geweest achter grote coniferen, nu is het helemaal zichtbaar. Destijds was het in tweeën gedeeld, waarbij links "ons" pad naar de straat liep, met een hekje.

Ik had een tijd geleden gelezen, dat voor mijn geboortehuis een Stolperstein zou zijn geplaatst. Ik heb het nu met eigen ogen gezien, en waarom dacht ik meteen aan een preek uit 1938, die ooit op onduidelijke manier in mijn bezit gekomen is, en die ik bewaard heb als bedenkelijke curiositeit?

De gegevens die bij de Stolperstein horen, roepen vragen bij me op. Ik las op de site Joods Monument Hermann Stein hier gewoond heeft: Hermann Stein (Keulen, 7 januari 1908) was op 22 oktober 1923 in Essen getrouwd. Het echtpaar vluchtte in 1936 vanuit Essen naar Leek, waar ze woonden op het adres E 66, nu Hoofdstraat 241 in Oostwold. Om in zijn onderhoud te voorzien, trok Hermann Stein met een koffer met handelswaar in de omgeving rond. Zijn echtgenote heeft de oorlog overleefd.
Op de site van Museum "Het Joodse Schooltje" lees ik dat Hermann Stein behoorde een van de Joden was, die op 27 november 1942 rond 12 uur ’s nachts, op sjabbat-avond werden opgepakt. Ze werden gevangen gezet in het gemeentehuis van Leek en op 28 november naar Westerbork getransporteerd.
Zijn vrouw Ruth Issen werd in februari uit Westerbork gedeporteerd en heeft de kampen overleefd. Zij was de enige overlevende.

Hermann Stein werd op 1 juni 1943 vermoord in Blechhammer (nl), een groot dwangarbeiderskamp, vanaf april 1944 een subkamp van Auschwitz (nl).
Hoewel Stein er niet in genoemd wordt, vond ik een uitgebreid artikel over de omvangrijke Joodse gemeenschap in Leek.

Ik blijf achter met het raadsel of mijn ouders tegelijk met Hermann Stein en zijn vrouw in dat huis gewoond hebben: zij zijn in mei 1942 getrouwd en als toekomstig adres staat op hun trouwkaart: "Oostwold W.", waarbij de W staat voor "Westerkwartier". Was het huis toen ook al opgedeeld, en hebben mijn ouders van mei 1942 tot eind november 1942 dat huis gedeeld met Herman Stein en Ruth Issen?

Ik vond muziek die ik vind passen bij mijn stemming en bij deze geschiedenis. Marijke bracht me op het idee, doordat ze zich een lied van de Griekse zangeres Maria Farantouri (nl) herinnerde. Het is een gedicht, geschreven door Giorgos Seferis (nl), waarvan Wikipedia meldt: Zijn gedichten ademen een sfeer van diepe melancholie, die wordt veroorzaakt door het besef van het menselijk tekort en de machteloosheid ten aanzien van onderdrukking, machtsmisbruik, geweld en oorlog. Typerend voor zijn literair werk is de alomtegenwoordigheid van het verleden in het heden, niet het minst door de vele verwijzingen en citaten uit de klassieke en de moderne Griekse dichters.
Het is op muziek gezet door Mikis Theodorakis (nl), die we kennen van de Mauthausen cyclus, over het concentratiekamp Mauthausen (nl).

(De ondertiteling kun je aan of uit zetten met een soort pinpas-symbooltje, en met het tandwieltje voor de instellingen kun je de taal kiezen).

Maria Farantouri - Sto Perigiali:


zaterdag 7 april 2018

180407 - ZOZ - Van leven en sterven

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Gisteren begroeven we mijn tante Hilly. Niet zomaar een tante, ik heb 6 jaar lang elke werkdag 's middags bij haar en haar gezin mogen meegenieten van de warme maaltijd die zij had bereid. Het was de periode dat ik mijn eerste baan had en als 17-jarige de onhoudbare thuissituatie achter me had gelaten.
In een van de toespraken werd gerefereerd aan de soms pittige discussies die we aan tafel voerden. Dat was het domein van mijn oom, die ik beschouwde als de intellectueel onder de broers van mijn vader.
Na de afscheidsdienst werd dat onderwerp nog aangevuld met de herinnering aan het thema West Side Story (nl): was het wel wenselijk dat ik naar die film ging? En sowieso: naar een bioscoop?
Het was, samengevat, een film over een etnisch conflict tussen jeugdbendes en falende autoriteiten rond een Romeo & Julia verhaallijn, dus echt iets voor mij toen, en ik was al eens in een bioscoop verzeild tijdens een verregende schoolreis.
Hoe dan ook, ik vond het eigenlijk prettig dat er gediscussieerd kon worden, dat was ik ontgroeid.

Dit werd ook nog even duidelijk gemaakt: tante Hilly was niet van de woorden, maar van het zonder veel woorden verbinden, zonder aanzien des persoons, tot het laatst toe. Zo kregen de mannen van de plantsoenendienst koffie van haar, en dan kwamen ze haar b.v. 's middags een bos bloemen brengen. Haar kinderen hadden nu forsythia langs het pad naar de ingang van de kerk gelegd.

Ze was de laatste van die generatie, de broers en schoonzussen van mijn vader. Ze is met een heldere geest, maar afnemende lichamelijke gezondheid, 94 geworden. Op Goede Vrijdag was ze nog naar de kerkdienst geweest, op Stille Zaterdag is ze overleden. Haar laatste brief met haar laatste adres lag klaar, om haar nog eens op te zoeken.

Bij een van mijn Facebook-vrienden zag ik een passend lied: Gracias a la vida - Dank aan het leven. De volledige tekst met vertaling staat hier als .pdf bestand.
Dit is het laatste couplet:

Gracias a la vida, que me ha dado tanto,Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven,
me ha dado la risa y me dado el llanto;het heeft me de lach en de traan gegeven;
asi yo distingo dicha quebranto,zo onderscheid ik geluk van verdriet,
los dós materiales que forman mi canto,de twee elementen die mijn lied vormen,
y el canto de ustedes que mismo canto,en jullie lied, dat eenzelfde lied is,
y el canto de todos que es mi proprio canto.en het lied van allen, dat mijn eigen lied is.
  
Gracias a la vida.Dank aan het leven.

Het lied is geschreven door de Chileense zangeres Violeta Parra (nl). De versie die ik zag was van de Argentijnse zangeres Mercedes Sosa (nl). Ik koos voor een duet van Mercedes Sosa met een oude bekende, Joan Baez (nl).

Mercedes Sosa & Joan Baez - Gracias A La Vida:


Ook was het deze week precies 50 jaar geleden dat ds. Martin Luther King Jr. (nl) werd vermoord:


Wie kent niet zijn beroemde toespraak: I Have a Dream (nl), uitgesproken tijdens de Mars naar Washington op woensdag 28 augustus 1963 om burgerrechten voor de zwarte Amerikanen af te dwingen?

De burgerrechtenbeweging werd gesteund door veel blanke Amerikanen. Er was wereldwijd een sfeer van verandering na de Tweede Wereldoorlog. Het was de tijd van protestsongs.
Op het Newport Folk Festival (26-28 juli 1963) zong Joan Baez, samen met Bob Dylan (nl), zijn iconische song With God On Our Side.
De tekst handelt over de neiging van landen, volken en groepen, om te geloven dat God aan hun kant staat, en zich verzet tegen hun tegenstanders, daarmee voorbijgaand aan de moraliteit van oorlogen en wreedheden door hun volk begaan; Dylan geeft daarbij een opsomming van historische gebeurtenissen.
We horen een nog jong duo, en zien een bijpassende foto.

Bob Dylan & Joan Baez - With God on our side:


Je kunt rustig stellen, dat zonder Martin Luther King Amerika nog langer op de eerste zwarte president had moeten wachten, maar het extreme blanke superioriteitsdenken is nog lang niet uitgeroeid: de schietpartij in een kerk in Charleston op 17 juni 2015 was slechts één van de racistische aanslagen. Dat de dader, Dylann Roof, nog maar 21 was, lijkt een sterk bewijs dat het giftige racisme van vorige generaties nog volop bestaat.
President Obama was bij de herdenkingsdienst voor de slachtoffers. Hij leek moeilijk de goede woorden te kunnen vinden, en zette een lied in:

President Obama sings Amazing Grace:


Joan Baez is nog steeds actief. In een Scandinavische TV-show zong ze onlangs over dat lied gezongen door Obama in de context van de gebeurtenissen in Charleston.

Joan Baez - The President Sang Amazing Grace:


Ze doet me wel een beetje aan mijn tante Hilly denken, die ook graag zong, maar dan in een koor: een mooie, actieve vrouw met een warme uitstraling en zilvergrijs haar, die haar hart liet spreken als ze iets zag dat beter kon...

dinsdag 3 april 2018

180403 - Niklas - Boswandeling


Ik zit op een bankje in het bos. Een windvlaag afgewisseld met een vleugje zon. Ergens hoog in de nog kale boomtoppen wiegelt een losse tak als een zwaard van Damocles. Op een afstand zie ik een donkere gestalte, half achter een boom, naar me kijken. Als ik wat langer die kant op kijk, lijkt zijn maraboe-snavel bijna onwaarneembaar langzaam naar beneden te draaien. Ondanks het in de verte doordaverende verkeer, dat het uitbundige vogelconcert overstemt, hoor ik geritsel in het bladerentapijt tussen de struiken achter mij. Zouden de wolven al tot hier zijn opgerukt…?

zaterdag 31 maart 2018

180331 - ZOZ - Van Apartheid en Smeltkroes

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Op mijn vorige ZOZ kwamen een paar reacties met als teneur: "ik bemoei me niet met politiek". Naar mijn idee bemoeit de politiek zich wèl met ons, en dan is het zaak zo goed mogelijk je grenzen aan te geven.

Een belangrijke rode draad in mijn verhaal was overigens: discriminatie. Een "partij" die als speerpunt discriminatie op godsdienst heeft, en impliciet ook op afkomst / kleur. En die door steeds zijn stokpaardjes luidruchtig de sporen te geven, aanleiding geeft tot het fysiek en/of verbaal molesteren van medemensen op straat, of stenen door de ruiten van woonhuizen te gooien.

In een paar reacties werd die rode draad wel gevonden. Ik maak me zorgen over recente, maatschappelijke ontwikkelingen, zoals iemand die zichzelf uitroept tot "belangrijkste intellectueel van Nederland" en probeert een schrikbeeld op te roepen met kreten als: "homeopatische verdunning van het blanke ras". Hij ziet er uit alsof hij regelmatig zonnige oorden (of een zonnebank) opzoekt om bij te kleuren… En dat andere kopstuk blondeert zich, om de etnische invloeden op zijn haarkleur te verbergen.

De claims omtrent de superioriteit van de blanke cultuur vind ik kortzichtig. Hoe een cultuur zich ontwikkelt is afhankelijk van zóveel variabelen, dat er moeilijk een eenduidige conclusie uit te trekken valt. En superioriteit, hoe meet je dat, welke maatstaven hanteer je?
Beschaving is toch vooral hoe mensen met elkaar omgaan? En "wij" hebben dan wel iets om over na te denken: het woord Apartheid (nl) is weliswaar een Afrikaander woord, maar het Zuid-Afrikaans is wel een erfenis uit de VOC-tijd (en).
Ik vond ook een waarschuwing om niet naar de andere kant door te slaan: Open brief aan Bij1 en Dipsaus...

Ach, alle religies en filosofiën streven in de kern toch naar een aangename samenleving voor iedereen? En in de biologie spreekt men tegenwoordig over het menselijk ras, en de indeling in verschillende mensenrassen wordt alleen nog gebruikt in de antropologie (en in de volksmond). Zie ook: Waarom de menseheid niet uit verschillende rassen bestaat.
Het woord "racisme" kan dus, denk ik, beter vervangen worden door "discriminatie".

Of je nu in een "scheppingsverhaal" gelooft of in evolutie, je komt er toch op uit, dat alle mensen nakomelingen zijn van gemeenschappelijke voorouders.
En zo kom ik uit bij mijn eerste keuze: de smeltkroes, oftewel: Melting Pot.

De Britse groep Blue Mink (nl) ontstond in 1969 met een aantal gerenommeerde studiomuzikanten, die we later ook her en der terug konden zien, onder andere, nu weer actueel, in de soundtrack van de film Jesus Christ Superstar (nl).

Blikvangers waren Madeline Bell (nl) en Roger Cook (nl).
Zuid-Afrika stond internationaal onder zware druk vanwege de Apartheidspolitiek, en hier hadden we te maken met "de roerige jaren '60".

Blue Mink - Melting Pot:


Zoekend naar "Melting Pot" vond ik ook deze video uit 1977 met toelichting: "Bij het actuele debat over immigratie en culturele assimilatie is deze video interessant. Ik zag deze cartoon als kind, en hoorde later op school dat Amerika geen "smeltkroes" was maar een "saladekom". Het debat gaat door. Het is nog steeds een geenkwaardig lied en een serieuze aanpak om kinderen te leren dat Amerika een natie van immigranten is".

Schoolhouse Rock - The Great American Melting Pot:


En toen kwam ik een grap tegen, die me deed denken aan een ander soort "smeltkroes":


Ik dacht aan Shawn Elliott, die het ooit tot hit maakte, maar die was al geplaatst door Robbert in ZOZ 246. Blijkbaar zijn veel artiesten gecharmeerd van deze song, want ik vond veel versies, zoals van Madness, en ook in het Frans door Dalida et Sacha Distel. Er zou zelfs een Nederlandstalige versie moeten zijn van De Maskers, maar ik vond er alleen het duo The Mounties mee.

Ik koos voor "de stem van de beweging voor de burgerrechten", Odetta (nl), ook bekend van There's a hole in the bucket samen met Harry Belafonte.
Ze had graag willen zingen bij de inauguratie van Barack Obama op 20 januari 2009, maar ze overleed op 2 december 2008 aan hartfalen.
Hier zingt ze live in een duet met Johnny Cash (nl).

Odetta & Johnny Cash - Shame And Scandal In The Family:


Voor de liefhebbers, hier meer wetenswaardigheden over de song Shame & Scandal (nl).

zaterdag 24 maart 2018

180324 - ZOZ - Van verkiezingen en "helden"

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Zo, de Gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest, al zijn er her en der nog hertellingen aangevraagd. Bij het referendum over de Sleepwet-die-anders-heet heeft het "tegen"-kamp een heroverweging afgedwongen.
In Emmen trokken twee items de aandacht.
Ten eerste het meedoen van de PVV, als enige Drentse gemeente. Vooraf had dat al beroering teweeggebracht, omdat de foto van de beoogde lijsttrekker nogal deed denken aan ene Adolf H. Voor het enige lid van die "partij", Wilders, was het aanleiding om Emmen te bezoeken tijdens de Vrijdagmarkt. Paspoppen van winkeliers werden gecontroleerd, en bewoners konden hun afval niet kwijt, omdat de vuilniscontainers waren afgesloten. Een jongedame blijkt een ei richting het watersofperoxyde-kapsel gegooid te hebben, maar miste. Wilders' "eigen" (door u en mij betaalde) kleerkasten voerden hem onmiddellijk weg, en daar omheen vormde zich meteen een cordon van politiemensen. Zoveel, dat ik even dacht dat de hele Noordelijke politiemacht was opgetrommeld. Een beveiliger ontvouwde een kogelvrij scherm, om het witte kapsel te beschermen.


En wat heeft de PVV alhier toe te voegen? Het zwem-uurtje voor vrouwen moet worden afgeschaft, "want het is bedoeld voor Islamitische vrouwen" en "ze moeten zich maar aanpassen aan ons". Dat alle vrouwen (en kinderen) welkom zijn, en dat de meeste bezoeksters geen moslima zijn, is de lokale afdeling blijkbaar ontgaan. Tja...


Na de exit-polls riep de lijsttrekker dat de kiezer hen het vertrouwen had gegeven, want ze hadden 4 zetels. Het bleken er na de definitieve uitslag 3 te zijn.Maar misschien had hij toch wel een beetje gelijk.

De PvdA was aan het flyeren in de Noorderstraat, in de omgeving van het Brownies en Downies-restaurant, om aan te geven dat iedereen er volgens hen bijhoort.
Eén van de PvdA-kandidaten werd uitgescholden met vocabulair dat me niet vreemd voorkomt bij PVV-aanhang: "zwarte aap", "rot op naar Afrika", en "kopvoddenmongool". Dat laatste was misschien een "creatieve" combinatie van die plaats bij Brownies en Downies, en de hoofddoek van die kleurrijke dame. Dubbele hufterigheid. Het zal weinigen ontgaan zijn dat dit voorval zelfs de landelijke pers haalde.

Inmiddels weten we dat deze "helden" met hun achterlijke scheldpartijen een averechts effect hebben bereikt. De dame in kwestie is met voorkeurstemmen in de Gemeenteraad gekozen, terwijl ze op plaats 12 stond en er 7 plaatsen zijn voor de PvdA. De enige die, behalve PvdA wethouder / locoburgemeester Arends, meer dan 1000 voorkeurstemmen kreeg. De overigen met meer stemmen waren lijsttrekkers, die gewoonlijk de meeste stemmen krijgen.

Ik had in de media en op facebook het verhaal gevolgd, en las dat Ugbaad Kilincci in Somalië geboren is, en op 1-jarige leeftijd naar Nederland kwam. Ze spreekt waarschijnlijk beter Nederlands dan die scheldende, ogenschijnlijk mensachtige types en zet zich op meerdere manieren in voor de samenleving. Zo is ze voorzitter van de Stichting Maandeeq, die allerlei activiteiten organiseert om mensen met elkaar in contact te brengen en nieuwkomers te integreren. Maandeeq was in 2017 genomineerd als Consul van het Paleis van de verdraagzaamheid.
In een discussie bij een Facebook-vriend zag ik een reactie op de opmerking: "… ze is goed bezig in de samenleving. En wat hebben die klojo's bijgedragen…?"
Reactie: "Veelal niets, Ugbaad doet ontzettend veel positieve dingen in onze wijk. Ze is een wijs en sociaal mens, daar kunnen heel veel mensen wat van leren. Ik had weken geleden al bepaald dat mijn stem naar haar ging, Emmen heeft een mens als haar nodig in de Gemeenteraad." Iemand uit dezelfde wijk dus, en ik deel FB-vrienden met hem.
Hij blijkt muziek te maken onder de naam Troubadour Edgar Smit, en heeft een aantal mooie videoclips op zijn website staan. Ik kies een toepasselijke titel van hem, op YouTube: The Town I Loved So Well (tekst) van de Ierse zanger Phil Coulter (nl).

Troubadour Edgar Smit - The town i loved So well (Phil Coulter cover):


Op zoek naar Somalische muziek kwam ik er niet goed uit met authentiek werk, maar ik vond de Somalisch/Canadese zanger K'naan (nl), die van zijn nieuwe album Troubadour in de radiostudio een acoustische versie brengt van Wavin Flag (tekst).

K'naan - Wavin Flag:


En ik vond Maryam Mursal, een "rising star" in haar geboorteland Somalië, totdat ze door de burgeroorlog moest vluchten en in Denemarken terechtkwam. Nu woont ze in Engeland, maar ze beschrijft zichzelf als: "I'm black Danish", maar ze heeft ook Somalië niet vergeten.

Maryam Mursal - "Lei Lei [I Feel Alone]" :


Daarmee zijn we ook weer terug bij Ugbaad Kilincci, want die is hier betrokken bij de integratie van vluchtelingen. En, je kon er op wachten, er zijn natuurlijk wijsneuzen die in twijfel trekken of die scheldpartijen wel echt gebeurd zijn, want "er zijn geen getuigen". Tja, als de getuigen mededaders zijn, en als die "helden" nou eens gewoon bleven staan, of zichzelf melden, dan had het misschien zin om aangifte te doen...

zaterdag 17 maart 2018

180317 - ZOZ - Van 1984 en de sleepwet

Wie mee wil doen met (of luisteren/kijken/lezen bij andere deelnemers) ZOZ: Zwijmelen op Zaterdag, vindt de links bij Trees.
Afleveringen t/m ZOZ260 vind je bij Marja.


Woensdag mogen we de mensen kiezen die ons 4 jaar gaan vertegenwoordigen in de lokale Gemeenteraad. Tegelijk kunnen we stemmen in een raadgevend referendum over de Inlichtingenwet, ook wel sleepwet genoemd.

Ik vind dit soort referendum zoiets als een stuk gereedschap dat er op het eerste gezicht mooi uitziet, maar onbruikbaar is om nauwkeurig en effectief mee te werken, want er zit teveel speling in. Politieke vandalen slaan er echter graag woest mee om zich heen.
De onderwerpen zijn te complex om alle consequenties te overzien zonder je er uitgebreid in te verdiepen, en daarvoor heb ik niet de kennis, tijd en ambitie. Net als veel anderen.

Ik breng wel mijn stem uit, want als ik niet stem, bepalen anderen zonder mij wat de uitkomst wordt. Wat er ook mee gedaan zal worden, want het blijft een raadgevend referendum met een lage opkomstdrempel, zodat een minderheid van 30% van de kiesgerechtigden kan bepalen wat de meerderheid er van moet vinden.

Uit onderzoek blijkt: Groot deel inlichtingenwet onbekend bij kiezer, want: "Veertig procent van de Nederlanders weet niet dat de nieuwe Inlichtingenwet regelt dat inlichtingendiensten op grotere schaal, ongericht mogen aftappen."
Het artikel Dit zijn de voors en tegens van de Inlichtingenwet kan je op weg helpen, maar is voor veel mensen alweer te lang en ingewikkeld, vrees ik.
Ook blijkt uit onderzoek: Jongeren en ouderen verschillen flink van mening over nieuwe inlichtingenwet. Zou dat komen doordat jongeren meer te verbergen hebben of doordat jongeren beter beseffen hoe die digitale wereld werkt?

Ik ontdekte nu pas de "Sleepwet-kieswijzer van de onafhankelijke digitale burgerrechten-organisatie Bits Of Freedom, waarmee je in een paar stappen door het onderwerp wandelt.
De bediening was even wennen: je ziet telkens een balkje, waaronder je een geluidsfragment verwacht, maar als je op het driehoekige startsymbool klikt, ontvouwt zich een animatiefilmpje dat de gesproken tekst verduidelijkt.

Bij dit alles denkt menigeen aan het huiveringwekkende toekomstperspectief, dat George Orwell schetste in zijn boek uit 1948, Nineteen Eighty-Four, of (nl), 1984. Er zit 1984-1948=36 jaar tussen, maar hoe snel zijn de veranderingen gegaan?!
Orwell zag een toekomstbeeld, waarin het individu ten onder gaat in een kansloze strijd tegen een totalitair bewind. Het is een bittere satire op een politiek systeem dat de ziel van de mens en dus het hele mechanisme van liefde en haat beheerst, en zo de absolute controle heeft over het doen en laten van de onderdanen.

Dit soort dystopische (tegengestelde van utopische) schrikbeelden zijn vaker inspiratie voor schrijvers, zoals o.a. Brave New World (nl) (1932) van Aldous Huxley (nl), Fahrenheit 451 (nl) (1953) van Ray Bradbury (nl) en Blokken (1931) van "onze eigen" F. Bordewijk (en).

Ook in andere kunstvormen heeft "1984" zijn sporen nagelaten. Zo geeft de Wikipedia-pagina "Nineteen Eighty Four onder de subkop References in popular music veel verwijzingen.
Ik begin met toetsenist Rick Wakeman (nl), die we vooral kennen van de groep Yes (nl), maar ook veel solo-albums heeft gemaakt. Dit komt van zijn concept-album 1984 (nl).

Rick Wakeman - 1984:


Omdat de aankondiging 1½ minuut duurt,sluit ik deze clip niet in, maar voor de liefhebbers: DAVID BOWIE performing "1984" at the Dick Cavett Show, December 5th 1974.
Ook de Amerikaanse jazzmusicus en multi-instrumentalist Yusef Lateef (nl) bracht een album uit met de titel 1984. Van de titelsong vond ik geen geschikte video, maar voor wie het wil luisteren: Yusef Lateef - Soul Sister / 1984.

1984 (For the Love of Big Brother) is het soundtrack-album voor een film Nineteen Eighty-Four, gebaseerd op Orwell's boek, van Eurythmics (nl).
"De Partij" heeft in "1984" een eigen taal, "Newspeak", met o.a. de termen Goodsex en Sexcrime. Het eerste omvat wat de Partij moreel aanvaardbaar vindt: in feite alleen heterosexuele gemeenschap voor voortplanting, zonder sexueel of emotioneel plezier voor de vrouw. Al het andere is (de songtitel): Sexcrime (nl).

Eurythmics - Sexcrime (Nineteen Eighty Four):


De band van de van oorsprong Nederlandse broertjes Van Halen (nl) bedacht, dat je 1984 ook in Romeinse notatie kunt schrijven, en dus noemde ze hun in dat jaar verschenen album MCMLXXXIV. Het instrumentale titelnummer spelen ze voor een (weliswaar melodieuze) hardrock-band opmerkelijk subtiel!

Van Halen - 1984:


Meer in de stijl waarmee ze beroemd zijn geworden, een song van hetzelfde album.

Van Halen - Jump:


Iets van de persoonlijke filosofie van John Lennon en Yoko Ono zit in Lennon's song Only People. De zin: "We don't want no big brother scene!" komt een aantal keren terug, en kun je zien als een verwijzing naar de Big Brother uit 1984. De song komt van het album Mind Games. Er is een clip met tekst: John Lennon - Only People - Lyrics, maar ik koos voor bewegend beeld.

John Lennon - Only People: